Καινοτόμες τεχνολογίες που απέτυχαν παταγωδώς

Καινοτόμες τεχνολογίες που απέτυχαν παταγωδώς

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

• 
  
• 
  
• 
  
• 
  

12:31 - Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

 

Σχετικά Tags 

• αποτυχημένες τεχνολογίες, 
• εφευρέσεις, 
• συσκευές, 
• φόρμα, 
• ψηφιακή τεχνολογία

43

1130

Επιστροφή στο μέλλον του... παρελθόντος!

Από τη στιγμή που ο άνθρωπος πάτησε το πόδι του στη Γη, άρχισε να εφευρίσκει πράγματα σαν δαιμονισμένος.

Από τον τροχό και τις άλλες πρώιμες τεχνολογίες του πρωτόγονου μέχρι και τις απολύτως εξωφρενικές εφευρέσεις των νεότερων χρόνων, η ανθρωπότητα έβαλε τα δυνατά της να βελτιώσει το επίπεδο της ζωής της με μια σειρά από λειτουργικές συσκευές.

Και μετά έχουμε βέβαια τον 20ό αιώνα, όπου μια σειρά από τεχνολογίες γίνονται κοινός τόπος και δεν μπορούμε να φανταστούμε πλέον τη ζωή μας χωρίς αυτές.

Ώρα λοιπόν να μνημονεύσουμε τις τεχνολογίες που παρά το πόσο εκπληκτικές ή λαμπρές ήταν, έμειναν στην Ιστορία ως παταγώδεις αποτυχίες! Χωρίς να φταίνε πάντα αυτές...

Intellivision



Η οικιακή παιχνιδομηχανή Mattel Intellivision κυκλοφόρησε το 1979, με την παραγωγή της να ξεκινά λιγότερο από έναν χρόνο μετά την εμφάνιση του μεγάλου ανταγωνιστή της, του φοβερού και τρομερού Atari 2600. Παρά το γεγονός ότι ήταν η πρώτη 16μπιτη κονσόλα της τεχνολογικής ιστορίας, με δυνατότητες γραφικών και ήχου που ντρόπιαζαν το Atari, αλλά και μια σειρά ακόμα από καινοτόμα χαρακτηριστικά, δεν έπιασε στην αγορά. Η κακή της προώθηση και το μη εργονομικό χειριστήριο των 16 κουμπιών(!) έκαναν την κονσόλα να πουλήσει 3 εκατομμύρια συσκευές μόνο. Και λέμε «μόνο» γιατί η εμφανώς υποδεέστερη παιχνιδομηχανή της Atari πούλησε δεκαπλάσιες συσκευές! Το 1983 βέβαια η αγορά των videogames θα κατέρρεε, για να αναβιώσει μόνο με την εμφάνιση του Nintendo NES (1985), του συστήματος δηλαδή που «φορούσε» όλες τις καινοτομίες της Mattel χωρίς φυσικά τις αδυναμίες της...

LaserDisc



Το πρώτο φορμά ψηφιακού βίντεο εγκαινιάστηκε το 1978 και έμεινε γνωστό ως LaserDisc ή DiscoVision (μιας και μιλάμε για τη δεκαετία του '70!). Κυκλοφόρησε βέβαια μόλις δύο χρόνια μετά την εισαγωγή της βιντεοκασέτας, ήταν λοιπόν καταδικασμένο να αποτύχει, παρά την εμφανή ανωτερότητα της ποιότητας εικόνας και ήχου που μπορούσε να προσφέρει στον καταναλωτή. Ήταν όμως τα χρόνια του βίντεο! Τα Compact Discs, που δεν θα εμφανίζονταν στην αγορά παρά 4 χρόνια αργότερα, βασίστηκαν στην τεχνολογία των LaserDiscs, των δίσκων δηλαδή που περηφανεύονταν για την ζωντανές εικόνες και τον ψηφιακό surround ήχο τους! Δυστυχώς, οι δίσκοι ήταν δύσχρηστοι, καταστρέφονταν εύκολα, δεν μπορούσες να γράψεις πάνω τους, την ίδια ώρα που τα LaserDiscs και οι players τους ήταν πανάκριβα. Κι έτσι το βίντεο και οι βιντεοκασέτες βασίλεψαν μέχρι την εμφάνιση των DVD, που δεν ήταν άλλο από μίνι Laserdiscs...

Cinerama



Η πρώτη πραγματικά widescreen κινηματογραφική προβολή έκανε το περίφημο IMAX να κρυφτεί από ντροπή: τρεις συγχρονισμένες μηχανές προβολής φιλμ 35mm πρόβαλλαν τις εικόνες τους πάνω σε ένα πραγματικά κολοσσιαίων διαστάσεων πανί! Παρά το γεγονός ότι η λειτουργία του Cinerama δεν ήταν εύκολη και συχνά απαιτούσε 3 μηχανικούς προβολών, το αποτέλεσμα ήταν οπτικά θεαματικό και αναμφίβολα συναρπαστικότερο από κάθε άλλη μέθοδο του καιρού. Οι τεράστιες δυσκολίες που αντιμετώπιζαν ωστόσο οι χειριστές (το να συγχρονίσεις τέλεια 3 προβαλλόμενες εικόνες δεν είναι καθόλου εύκολο χωρίς κάποιας μορφής αυτοματισμό), καθώς και οι εκτεταμένες και δαπανηρές αλλαγές που έπρεπε να κάνουν οι αιθουσάρχες για να αναπαράγουν ταινίες σε Cinerama, καταδίκασαν τη μοναδική τεχνολογία: μόνο καμιά 20αριά φιλμ γυρίστηκαν σε φορμά Cinerama...

Betamax



Την ώρα που το βασικό φορμά του βίντεο ήταν το περίφημο VHS της JVC, η Sony αποφάσισε να σπάσει το μονοπώλιο ρίχνοντας στην αγορά το Beta, που είχε τα πλεονεκτήματα των μικρότερων και πιο ανθεκτικών κασετών καθώς και πολύ καλύτερη ανάλυση από το ανταγωνιστικό VHS. Το Betamax κατάφερε μάλιστα να κυριαρχήσει στην αγορά της Ιαπωνίας και των ΗΠΑ για περισσότερο από έναν χρόνο. Τι πήγε λοιπόν στραβά; Μα ο «πόλεμος των φορμά» φυσικά μεταξύ του Beta και του VHS (δηλαδή η Sony εναντίον όλων των άλλων κατασκευαστών!), που πήρε θρυλικές διαστάσεις: οι εκτεταμένες συμφωνίες της JVC εξασφάλισαν το γεγονός ότι οι περισσότεροι κατασκευαστές θα έφτιαχναν VHS συσκευές, την ίδια ώρα που τα Beta βίντεο μπορούσαν να εγγράψουν εικόνα μόνο για μία ώρα, που συγκρινόμενη με τις τρεις ώρες του VHS ήταν αναχρονισμός...

Τετρακάναλος ήχος



Για να το θέσουμε απλά, ο τετραφωνικός ήχος θα αποκαλούταν σήμερα 4.0 Surround Sound, σαν το στέρεο δηλαδή δυο φορές περισσότερο! Η τεχνολογία ντεμπούταρε το 1971 με πολλά τετρακάναλα βινύλια να κυκλοφορούν σε διαφορετικά φυσικά (και ασύμβατα μεταξύ τους) φορμά. Αναπαραγόμενος ωστόσο στο κατάλληλο πικάπ, ο «3D ήχος» -όπως διαφημίστηκε- ήταν πραγματικά εκπληκτικός. Η παροιμιώδης ασυμφωνία όμως των κατασκευαστών για ένα κοινό πρότυπο τετραφωνικού ήχου θα εγκαθίδρυε την ασυμβατότητα στην αγορά. Και μετά ήρθε βέβαια το Dolby Surround Sound, που έκανε λίγο-πολύ το ίδιο πράγμα, το οποίο τυποποιήθηκε και εξαφάνισε από προσώπου γης τον τετρακάναλο ήχο...

QR Codes



Μοιάζει οικείο; Αν ναι, είναι γιατί πρόκειται για το περίφημο QR code (Quick Response) που το συναντάμε συνεχώς μπροστά μας την τελευταία δεκαετία σε βιτρίνες και συσκευασίες κ.λπ. Τι κάνει; Ό,τι και το διαβόητο barcode, μόνο που καταγράφει πολύ μεγαλύτερη ποσότητα πληροφορίας. Τα QR Codes χρησιμοποιήθηκαν αρχικά ως τρόπος ελέγχου των σταδίων της κατασκευαστικής διαδικασίας στις γραμμές παραγωγής των αυτοκινητοβιομηχανιών, τι πλάκα θα είχε ωστόσο αν δεν χρησιμοποιούνταν στη διαφήμιση; Το μόνο πρόβλημα; Κανείς δεν ξέρει τι να κάνει με δαύτα! Πολυάριθμες έρευνες στον κόσμο της διαφήμισης και σε φοιτητές υπέδειξαν ότι κανείς δεν ξέρει (το εμφατικό 80% περίπου!) τι είναι τα QR Codes, κι αν ξέρουν δεν γνωρίζουν πώς να τα χρησιμοποιήσουν. Ή τι κερδίζουν σε τελική από τη λειτουργία τους. Είναι πραγματικά να απορείς γιατί δεν έπιασε η τεχνολογία...

Ψηφιακή κασέτα ήχου (DAT)



Το γνωστό μας DAT (Digital Audio Tape) έκανε την εμφάνισή του το 1987. Ήταν μικροσκοπικές κασετούλες που κατέγραφαν ψηφιακά ήχο με ποιότητα καλύτερη και από CD ακόμα και ήρθαν με μεγάλες φιλοδοξίες: να εξαφανίσουν τον ανταγωνισμό. Πολύ ανώτερο από κάθε κασέτα, πιο ανθεκτικό και φορητό από τα CD, με 16μπιτες δυνατότητες και ποικίλους χρόνους εγγραφής, το DAT ήταν το υπέρτατο φορμά του μέλλοντος! Γιατί απέτυχε τότε (για να είμαστε ακριβείς, απέτυχε ως φορμά εγγραφής για πώληση μουσικής, γιατί στον κινηματογράφο χρησιμοποιείται ευρύτατα); Γιατί η μουσική βιομηχανία, που ανέκαθεν φοβόταν την πειρατεία, θεώρησε πως ένα τόσο αξιόπιστο και σταθερό στην εγγραφή μέσο θα εκτόξευε την παράνομη διακίνηση μουσικής. Έθαψαν λοιπόν την τεχνολογία για εμπορική χρήση, το DAT χτύπησε όμως ύπουλα: άνοιξε τον δρόμο για τα λεγόμενα all-digital φορμά, όπως το mp3, που έκαναν την πειρατεία ακόμα ευκολότερη...

Εικονική πραγματικότητα



Όπως βλέπουμε σε κάθε ταινία επιστημονικής φαντασίας του '90 που σέβεται τον εαυτό της, το πολυθρύλητο Virtual Reality ήταν μια «αναγκαιότητα» της εποχής. Από την πρώιμη τεχνολογικά εποχή των αρχών της δεκαετίας του '90, εταιρίες όπως η Virtuality έριχναν στην αγορά παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας που έβαζαν τον παίκτη κατευθείαν στην καρδιά της δράσης. Η τεχνολογία υπολειπόταν ωστόσο του οράματος και η απόκριση του χαρακτήρα παραήταν «πρωτόγονη», κάνοντας το πραγματικό Virtual Reality όνειρο απατηλό. Ακόμα και σήμερα, παρά την αλματώδη πρόοδο της εικονικής τεχνολογίας, απέχουμε αρκετά από το απόλυτο όνειρο της ζωντανής ολογραφικής εμπειρίας...

Apple Newton PDA



Πολύ πριν ρίξει η Apple στην αγορά το σπουδαίο iPod και κυριαρχήσει στις φορητές συσκευές, υπήρχε αυτή η απόπειρα του 1993 που κάθε άλλο παρά πετυχημένη ήταν. Το Apple Newton ήταν βέβαια η «μητέρα» όλων των κατοπινών PDA (Προσωπικός Ψηφιακός Οδηγός - Personal Digital Assistant, γνωστό ως palmtop) και ήταν καινοτόμο από πολλές απόψεις, έμελλε ωστόσο να μετατραπεί σε αξιοσημείωτη αποτυχία! Γιατί δεν έπιασε; Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από το γεγονός ότι ήταν εξωφρενικά ακριβό; Από το ότι το σύστημα αναγνώρισης του γραφικού χαρακτήρα παραήταν ανακριβές; Ή από το γεγονός ότι έμοιαζε με Commodore 64 που του κότσαρες κασετόφωνο; Η κυκλοφορία του μικρότερου, φτηνότερου και λειτουργικότερου Palm Pilot το 1995 θα έβαζε το κερασάκι στην τούρτα της εξαφάνισής του, που συνέβη το 1998...

Γιώργος Δαυίδ: χρωστάει 130 εκατ. € στις τράπεζες και τον έκαναν πρόεδρο της Εurobank

17:11 - 01 Ιουλ 2013 - 3 Σχόλια

3010 Views

  14

ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΕΛΛΑΝΤΑ ΑΥΤΑ!
Πώς ο Mr Coca-Cola, την ημέρα που έβαλε λουκέτο στην εταιρεία του Nutriart (Κατσέλης – Αλλατίνη) επειδή χρωστούσε, ορίστηκε από την τρόικα πρόεδρος της κρατικοποιημένης τράπεζας. Στη….

Εurobank οφείλει 5,7 εκατ. ευρώ. To πρώτο deal της τρόικας στην Ελλάδα κρύβεται πίσω από την τοποθέτηση του επιχειρηματία Γιώργου Δαυίδ στη θέση του προέδρου της Εurobank. «Μπορεί ο Mr Coca-Cola να είναι σε λίγους μήνες ο νέος ιδιοκτήτης της Εurobank;», ρωτούν πίσω από τις κλειστές πόρτες τραπεζίτες και επιχειρηματίες από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι αναλαμβάνει το πηδάλιο της Εurobank, εξέλιξη που αιφνιδίασε την αγορά. Και όλες οι ενδείξεις συνηγορούν πως, ναι, ο κ. Δαυίδ δεν μπήκε καθόλου τυχαία επικεφαλής στην τράπεζα, αλλά με βάση ένα μελετημένο σχέδιο που θα ξεδιπλωθεί τους επόμενους μήνες με στόχο τον ιδιοκτησιακό έλεγχο της πρώην τράπεζας του Σπύρου Λάτση.
Ο Γιώργος Δαυίδ δεν είναι τυχαία περίπτωση. Σοβαρός και πάντα μετρημένος, ο 76χρονος businessman ανήκει στο πολύ κλειστό κλαμπ των βαθύπλουτων και πανίσχυρων προσώπων της ελληνικής κοινωνίας. Και για την ακρίβεια, όχι απολύτως της ελληνικής. Γεννημένος στην Πέτρα της Κύπρου, με βρετανική υπηκοότητα, ο Γ. Δαυίδ ζει στην Αθήνα, αλλά θα μπορούσε εύκολα να ζει στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο ή στη Ζυρίχη.
Είναι επιχειρηματίας διεθνούς βεληνεκούς, καθώς, μεταξύ άλλων, είναι συνέταιρος της Coca-Cola. H εταιρεία του ομίλου Δαυίδ – Λεβέντη, γνωστή ως Coca-Cola Ελληνική Εταιρία Εμφιαλώσεως Α.Ε. (3Ε), είναι ο μεγαλύτερος ιδιώτης εμφιαλωτής του διάσημου αναψυκτικού. Πουλάει Coca-Cola στην Ευρώπη, στη Ρωσία, στις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, στα Βαλκάνια, στη Νιγηρία κ.α. Είναι τόσο μεγάλη εταιρεία που η πολυεθνική Coca-Cola κάποια στιγμή αξίωσε (και φυσικά πέτυχε) να αγοράσει σημαντικό ποσοστό των μετοχών της.
Η Coca-Cola δεν είναι η μοναδική του ασχολία. Ο όμιλος ξεκίνησε από τη Νιγηρία, όπου έχει και σήμερα πολύ σημαντικές δραστηριότητες, από τον θείο του Αναστάσιο Λεβέντη. Μετά και την απώλεια του αδελφού του Ανδρέα, διοικεί τον τεράστιο επιχειρηματικό όμιλο από κοινού με τους εξαδέλφους του από την οικογένεια Λεβέντη και τα δυο του παιδιά, τον Αναστάση και τον Χάρη. Χαρακτηριστική περίπτωση ανθρώπου που μισεί τη δημοσιότητα, τον ενοχλεί αφάνταστα η ελληνική γραφειοκρατία, όπως και η υπερφορολόγηση που επικρατεί στη χώρα, ενώ περισσότερο από όλα δείχνει να τον ενοχλούν οι πεπαλαιωμένες αντιλήψεις των Ελλήνων πολιτικών.
Η φυγή των επιχειρήσεών του στο εξωτερικό
Εγκατεστημένος χρόνια στην Ελλάδα, κατοικεί σε μια βίλα σε ένα ήσυχο σημείο του Παλαιού Ψυχικού. Τα τελευταία χρόνια όμως ο πατριάρχης της οικογένειας Δαυίδ δείχνει να έχει αγανακτήσει από την ελληνική πραγματικότητα, κάτι που έχει γίνει γνωστό όχι μόνο από τους συνομιλητές του, αλλά και από τις δημόσιες δηλώσεις του, όπως στη γενική συνέλευση της Coca-Cola τον Μάιο του 2011, όπου κατακεραύνωσε τις προθέσεις της τότε κυβέρνησης να επιβληθεί ειδικός φόρος κατανάλωσης στα αναψυκτικά, υπερασπίστηκε τις μεταρρυθμίσεις και επεσήμανε ότι τα μέτρα που είχε πάρει δεν επαρκούσαν. Ο Γ. Δαυίδ απηύδησε, όπως λένε άνθρωποι του περιβάλλοντός του, να πληρώνει φόρους που άλλαζαν και αυξάνονταν κάθε χρόνο, κουράστηκε να αντιμετωπίζει την ελληνική γραφειοκρατία, βαρέθηκε να αισθάνεται ότι προσφέρει συνεχώς φόρους και εισφορές, κάτι που όχι μόνο δεν του αναγνωρίζουν, αλλά επιπλέον επιμένουν να του δημιουρ­γούν και νέα εμπόδια.
Ολοι στη ζωή έχουμε επιλογές, απλώς οι πλούσιοι έχουν περισσότερες. Ετσι ο Γ. Δαυίδ αποφάσισε σιγά-σιγά να αποσύρει τις επιχειρήσεις του από την Ελλάδα.
Τέσσερα χρόνια σκεφτόταν τη μεταφορά της έδρας της Coca-Cola 3E. Ολα έγιναν προσεκτικά και συντονισμένα. Αρχικά μια Διεύθυνση της εταιρείας με περίπου 200 εργαζομένους μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία, ακολούθησαν κάτι «αναδιαρθρώσεις», που μεταφράστηκαν σε κλείσιμο τριών εργοστασίων στην Ελλάδα και, τέλος, η έδρα της εταιρείας μεταφέρθηκε στην Ελβετία και οι μετοχές της στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου. «Η Ελλάδα είναι καλή μόνο για διακοπές», είναι το μότο που κυκλοφορεί σε διάφορες πλούσιες οικογένειες της χώρας ως επισφράγιση της απογοήτευσης που τους προκαλεί η όλη κατάσταση. Ο Γ. Δαυίδ εισάκουσε ωστόσο τα πατριωτικά κελεύσματα του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και έβαλε χρήματα στην πρόσφατη αύξηση της Εθνικής. Ταυτόχρονα, όμως, μεθοδικά και προσεκτικά εγκατέλειπε επιχειρηματικά τη χώρα.
Το λουκέτο της Κατσέλης
Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνταν και κάποιες «παρανυχίδες» του ομίλου, όπως η Νutriart (Κατσέλης, Aλλατίνη), η πάλαι ποτέ Παπουτσάνης, η αλυσίδα σουβλατζίδικων Πίτα Παν και άλλες νεανικές επιχειρηματικές πρωτοβουλίες του γιου του Χάρη. Οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις δεν πήγαν καλά και ο όμιλος Δαυίδ σταδιακά τις ξεφορτώθηκε με όποιον τρόπο μπορούσε. Οι περισσότερες πουλήθηκαν έναντι ευτελούς τιμήματος, ενώ τη χειρότερη τύχη είχε η Νutriart που πτώχευσε αφήνοντας 500 οικογένειες χωρίς δουλειά, προμηθευτές σε απόγνωση και χρέη περίπου 130 εκατ. ευρώ στις τράπεζες – εκ των οποίων τα 5,7 εκατ. τα χρωστά στη Εurobank. Δραματικά ατυχής χρονισμός το ότι η Νutriart κατέβασε ρολά την ημέρα που αποφασίστηκε από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας ότι ο Γ. Δαυίδ θα είναι ο νέος πρόεδρος της Εurobank, της τράπεζας δηλαδή που φεσώθηκε με το δάνειο των 5,7 εκατ. ευρώ. Το γεγονός μονοπώλησε τις πολιτικές εντυπώσεις μετά και τις δηλώσεις που έκανε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος επισκέφθηκε τους εργαζομένους στην κλειστή πλέον εταιρεία. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεσμεύτηκε να φέρει το θέμα στη Βουλή και κατήγγειλε διοίκηση και τράπεζες για συμπαιγνία. Στην αγορά όμως δημιουργήθηκαν και άλλα ερωτήματα. Γιατί ο Γ. Δαυίδ, ενώ προσεκτικά και μελετημένα αποσυρόταν επιχειρηματικά από την Ελλάδα, αποφάσισε ξαφνικά να γίνει πρόεδρος της Eurobank; Πώς γίνεται ένας επιχειρηματίας που έχει αποφασίσει να περιορίσει την παρουσία του στη χώρα την ίδια στιγμή να κάνει μια σοβαρή κίνηση προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση;
Είναι γεγονός, πάντως, ότι οι τράπεζες πάντοτε ενδιέφεραν τον Γ. Δαυίδ. Παλαιότερα ήταν μέλος σε διοικητικά συμβούλια της Τράπεζας Κύπρου και μέχρι πρότινος μετείχε και στο Δ.Σ. της Εurobank. Είναι μέτοχος μιας τράπεζας στην Κύπρο, ο Γιόζεφ Ακερμαν της Deutsche Bank έχει κάνει δύο-τρεις φορές διακοπές στο σκάφος του, ενώ διατηρεί επαφές και διαύλους με σημαντικά πρόσωπα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Η τρόικα, η Eurobank και η ομάδα Δαυίδ
Η τοποθέτησή του στη Εurobank έχει τη σφραγίδα της τρόικας και του Μεγάρου Μαξίμου. Σημειώστε επίσης ότι μόλις ολοκληρωθεί ο έλεγχος της τρόικας θα ανακοινωθεί ότι στα προαπαιτούμενα που πρέπει να τηρήσει η κυβέρνηση για τις δόσεις είναι η ιδιωτικοποίηση της Εurobank έως τον Δεκέμβριο, δηλαδή στους επόμενους έξι μήνες. Ταυτόχρονα όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα διακρίνουν κάποιες εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ αυτών που ανέλαβαν καίριες θέσεις στη διοίκηση της τράπεζας.
Φίλος και άνθρωπος της απολύτου εμπιστοσύνης του πανίσχυρου επιχειρηματία είναι ο πρώην διοικητής της Εθνικής κ. Τάκης Αράπογλου, ο οποίος ανέλαβε μη εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Εurobank.
Ο κ. Αράπογλου από την επιτυχημένη του θητεία στη διοίκηση της Εθνικής έχει αφήσει άριστες εντυπώσεις στην αγορά και είναι ένα από τα πρόσωπα για τα οποία υπάρχει μεγάλη εκτίμηση και στα κλιμάκια της τρόικας. Στο Μέγαρο Μαξίμου δεν φαίνεται να συμμερίζονται τον ίδιο ενθουσιασμό, ωστόσο δεν άσκησαν βέτο στην είσοδό του στο Δ.Σ. της τράπεζας. Ο νέος διευθύνων σύμβουλος της Εurobank Χρήστος Μεγάλου επέστρεψε στην Αθήνα ύστερα από πολυετή θητεία στη Credit Suisse στο Λονδίνο. Εξαιρετικά έμπειρος στο investment banking, έχει παρακολουθήσει και εμπλακεί σε όλα τα μεγάλα deals που έγιναν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Στο παρελθόν ο Χρ. Μεγάλου χειρίστηκε διάφορα deals και για την Εθνική Τράπεζα και την 3Ε. Ταυτόχρονα, η Credit Suisse είναι μια τράπεζα με την οποία ο όμιλος Δαυίδ – Λέβεντη έχει παραδοσιακές σχέσεις. Το παζλ συμπληρώνει ο διευθύνων σύμβουλος της Τιτάν Δημήτρης Παπαλεξόπουλος, ο οποίος επίσης ορίστηκε μέλος στο Δ.Σ. της Εurobank. Στο διοικητικό συμβούλιο της τσιμεντοβιομηχανίας μετείχε στο παρελθόν ο Γ. Δαυίδ, ενώ αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της Τιτάν είναι ο κ. Αράπογλου.
Η ομάδα Δαυίδ ανέλαβε τη διοίκηση της Εurobank με πρώτο ορόσημο τον Δεκέμβριο, οπότε η τράπεζα πρέπει να επιστρέψει στον ιδιωτικό τομέα. Αν υπάρχει ένας Ελληνας επιχειρηματίας με διασυνδέσεις στο εξωτερικό και προσβάσεις στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα σίγουρα αυτός είναι ο Γ. Δαυίδ. Πολλοί τώρα στην αγορά ποντάρουν ότι τους επόμενους μήνες -αν τα πράγματα πάνε καλά για τη χώρα-, πίσω από τον Mr Coca-Cola θα ξεδιπλωθούν και άλλα ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα, τα οποία θα αναλάβουν τον ιδιοκτησιακό έλεγχο της τράπεζας που ίδρυσε πριν 22 χρόνια ένας άλλος Ελληνας μεγιστάνας, ο Σπύρος Λάτσης.
protothema.gr

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ

ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ – Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά την αποφυλάκιση του αντιεξουσιαστή Κ. Σακκά

20:48 - 26 Ιουν 2013 - 

ΠΑΛΙ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΤΕΣ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΣΕ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ
Μπορεί τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να κατηγορούν σε κάθε ευκαιρία πως είναι φασίστες και ναζιστές οι Χρυσαυγίτες, οι ίδιοι όμως δεν πάνε πίσω βάζοντας για πολλοστή φορά πλάτη σε αντιεξουσιαστές. Μετά τις….


δεκάδες παρεμβάσεις που έχουν γίνει απο στελέχη του κόμματος για αποφυλακίσεις παιδιών βουλευτών του κόμματος, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ακόμη μια παρέμβαση στην δικαιοσύνη για τον απεργό πείνας Κ. Σακκά. Το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ προχώρησε σε ανακοίνωση μιλώντας για παράνομη και εξοντωτική κράτηση του κατηγορούμενου για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση «Συνομωσία Πυρήνων της Φωτιάς» Κώστα Σακκά, ενώ ζητάει την άμεση αποφυλάκισή του.
«O Kωνσταντίνος Σακκάς συνελήφθη και προφυλακίστηκε στις 4.12.2010. Το ανώτατο όριο της προφυλάκισής του (18 μήνες) συμπληρώθηκε χωρίς η δίκη του να έχει ξεκινήσει. Δύο μήνες πριν τη συμπλήρωση του 18μηνου, του ασκήθηκε νέα ποινική δίωξη για συναφή υπόθεση και την 5.4.2012 προφυλακίστηκε εκ νέου. Ο ανώτατος χρόνος της δεύτερης προφυλάκισής του, σύμφωνα με το άρθρο 288 Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (12 μήνες) συμπληρώθηκε, ενώ η πρώτη του δίκη δεν έχει ολοκληρωθεί και η δεύτερη (για την οποία κρατείται) μόλις ξεκίνησε.
Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, με το υπʼ αριθ. 978/2013 βούλευμά του, αποφάσισε την παράνομη (σύμφωνα με το άρθρο 288 ΚΠΔ) και αντισυνταγματική (σύμφωνα με το αρ. 6, παρ. 4) παράταση της προφυλάκισής του για έξι ακόμα μήνες, πέραν δηλαδή του ρητώς προβλεπόμενου στην ως άνω διάταξη 12μήνου, οπότε κινδυνεύει να μείνει 3 χρόνια προφυλακισμένος χωρίς να έχει δικαστεί. Ο Κωνσταντίνος Σακκάς είναι απεργός πείνας και νοσηλεύεται ήδη στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας. Η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται δραματικά.
Σήμερα υπέβαλε αίτημα αποφυλάκισης, αφού οι αντιρρήσεις που είχε προηγουμένως καταθέσει, ως προς τη δικονομική ορθότητα της παράνομης αυτής απόφασης απορρίφθηκαν, μειοψηφούντος ενός δικαστή. Η παράνομη προσωρινή κράτησή του Κ. Σακκά είναι άλλη μια περίπτωση δικαστικής αυθαιρεσίας που τη ζοφερή αυτή περίοδο απολαμβάνει όχι μόνο της ανοχής, αλλά και της εγκρίσεως της παρά τo Σύνταγμα εφαρμοσμένης πολιτικής της κυβέρνησης.
Το δίκαιο του εχθρού και η υποκατάσταση της δικαστικής συνείδησης από την ανάγκη και τη σκοπιμότητα πλήττουν ανεπανόρθωτα τη σχέση της Δικαιοσύνης με τον πολίτη, ενώ εκθέτουν και τη χώρα διεθνώς, καθώς η παράταση της κράτησης συνιστά ευθεία παραβίαση της ΕΣΔΑ. Καλούμε τους έλληνες δικαστές να μη χάσουν τη μάχη που δίνουν με τον εαυτό τους για την τήρηση της νομιμότητας και το σεβασμό των θεμελιωδών αρχών του δικαιϊκού μας συστήματος.
ΥΓ: Αυτή είναι η ουσία του ζητήματος, την οποία δεν μπορεί να κατανοήσει η ακροδεξιά του κ. Σαμαρά».
Υπενθυμίζεται, πως ο Κωνσταντίνος Σακκάς συνελήφθη τον Απρίλιο του 2010 στη Νέα Σμύρνη, την ώρα που έβγαινε από αποθήκη στην οποία φυλασσόταν οπλισμός. Ο ίδιος έχει παραδεχθεί τη σχέση του με τον αντιεξουσιαστικό χώρο, αρνείται ωστόσο, πως είναι μέλος της «Συνομωσίας Πυρήνων της Φωτιάς».

Αυτό είναι το σατανικό σχέδιο για τη διάλυση της χώρας και του λαού!

ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΘΥΜΑ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ-ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ
διάλυση


Η μέθοδος θανάτου της Κυπριακής οικονομίας εφαρμόζεται ήδη με αργό αλλά σκληρότερο τρόπο στην Ελλάδα: φορτώνουν τα χρέη του κράτους, των Τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων στον λαό κι έτσι τον εξαθλιώνουν. Με απολύσεις, ανεργία, λουκέτο στα μαγαζιά, το δημόσιο …γλιτώνει τις συντάξεις. Μόνο όσοι προλάβουν θα πάρουν σύνταξη πείνας!

Ο θάνατος της Κυπριακής οικονομίας που συντελέστηκε μέσα σ’ ένα 48ωρο δεν αποτελεί μοναδική περίπτωση, όπως διακηρύσσουν οι δανειστές και τα φερέφωνά τους. Αντίθετα, εφαρμόζεται στη χώρα μας από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε στα μνημόνια. Διαφέρει μόνο ως προς την ταχύτητα εφαρμογής, όπου εδώ στην Ελλάδα είναι πιο αργή, ωστόσο με χειρότερα αποτελέσματα.

Στην Κύπρο εξανάγκασαν βιαίως τους καταθέτες να συμμετάσχουν στη διάσωση των Τραπεζών, το ίδιο όμως κάνουν και στην Ελλάδα: εξαναγκάζουν βιαίως με τον ένα ή άλλο τρόπο το λαό να φορτωθεί στις πλάτες του το χρέος του Δημοσίου και των Τραπεζών.

Δείτε λοιπόν πώς με το σατανικό τους σχέδιο, σκοτώνουν σιγά-σιγά τα κοινωνικά στρώματα και παραδίδουν ως δούλους τους Έλληνες, στα δίχτυα των εχθρών της Πατρίδας:

ΦΟΡΤΩΣΑΝ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΣΤΟ ΛΑΟ!

Όπως έχουμε επανειλημμένως αποδείξει με ντοκουμέντα, οι Τράπεζες έλαβαν τα τελευταία 3-4 χρόνια με εγγυήσεις του κράτους, δάνεια από την ΕΚΤ συνολικής αξίας 233 δις ευρώ. Τα δάνεια αυτά, δολίως και με τη συναίνεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Προβόπουλου, τα έριξαν στις πλάτες του λαού, μέσα από επίσημες αποφάσεις των ΦΕΚ: εφόσον οι Τράπεζες δεν μπορούσαν να αποπληρώσουν τα δάνεια, το χρέος περνούσε στο Δημόσιο!

Αναδημοσιεύουμε μερικές από τις εγκληματικές αποφάσεις που υπέγραψε ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών κ. Σαχινίδης.

ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 511, 23 Απριλίου 2010: «…Το κόστος που θα βαρύνει το Δημόσιο, σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης του Δημοσίου, ενδέχεται να ανέλθει στο ποσό των 2.117.000.000 ευρώ πλέον των προβλεπομένων από τους όρους του οικείου ομολογιακού δανείου, τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος της οποίας δεν μπορεί να υπολογιστεί». Στη σελίδα 6762 του ίδιου ΦΕΚ επαναλαμβάνεται το παραπάνω άρθρο, ενώ στη σελίδα 6763 του ίδιου ΦΕΚ, διαβάζουμε: «ΙV: Το κόστος που θα βαρύνει το Δημόσιο, σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης του Δημοσίου, ενδέχεται να ανέλθει στο ποσό των 2.500.000.000 ευρώ πλέον των προβλεπομένων από τους όρους του οικείου ομολογιακού δανείου, τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος της οποίας δεν μπορεί να υπολογιστεί».

Στη σελίδα 6765 το ποσό που θα επιβαρύνει το Δημόσιο ανέρχεται στα 2.300.000.000 !!! Λες και είναι… μαρουλόφυλλα πέφτουν τα δισεκατομμύρια ευρώ κόστη, πάνω στις του λαού!

Πρόκειται για έγκλημα χειρότερο από αυτό σε βάρος της Κύπρου. Στην μεγαλόνησο κατέστησαν τους Κύπριους συμμέτοχους στη χασούρα των Τραπεζών, «κουρεύοντας» βιαίως τις καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ. Στην Ελλάδα όμως, οι ελληνικές κυβερνήσεις φόρτωσαν αντισυνταγματικά και παράνομα τα 233 δις ευρώ των Τραπεζών αδιακρίτως σε όλους τους Έλληνες!
Ακόμη και ο άνεργος, ο άστεγος, ο πένητας, είναι χρεωμένοι με τα 233 δις ευρώ των Τραπεζών. Ο θάνατος του ελληνικού λαού προδιεγράφη δολίως, με κυβερνητικές αποφάσεις.

ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΑΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΑΥΞΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΠΙΤΟΚΙΟ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΕΚΤ

Δεν έφτανε το πρώτο έγκλημα με το οποίο τα δάνεια των Τραπεζών χρεώθηκαν στο λαό, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, λίγο πριν παραδώσει την εξουσία στον Λ. Παπαδήμο, διά του υφυπουργού Οικονομικών Σαχινίδη (μοιραίος άνθρωπος), αύξησε υπέρ των τοκογλύφων της ΕΚΤ το επιτόκιο στα ύψη του 14%! Έγκλημα πρωτοφανές στα χρονικά της χώρας. Συγκεκριμένα, τα δάνεια των 93 δις ευρώ, με επιτόκιο κυμαινόμενο euribor τριμήνου δηλ. 1,43%, πλέον περιθωρίου που κυμαινόταν από 0,25 % έως 4,5%, εντελώς αυθαίρετα, η κυβέρνηση Παπανδρέου διά του Σαχινίδη, ανέβασε το επιτόκιο στο συνολικό ύψος του 14%!!! Ενώ δηλαδή είχαμε εξασφαλίσει επιτόκια της τάξεως του 4-5% ο κ. Σαχινίδης αποφάσισε αιφνιδίως να αυξήσει το επιτόκιο στα δυσθεώρητα ύψη του 14%! Την ώρα που οι ελληνικές Τράπεζες ήταν βέβαιο ότι αδυνατούσαν να αποπληρώσουν τα δάνεια που έλαβαν ακόμη και με αυτό το σχετικά χαμηλό επιτόκιο του 4-5%, ο κ. Σαχινίδης το εκτόξευσε στα ουράνια, δίνοντας την εντύπωση ότι ενεργούσε περισσότερο ως βαλτός πράκτορας των τοκογλύφων παρά ως υπερασπιστής των συμφερόντων του λαού, ως όφειλε να είναι.

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΕ ΣΥΝΕΧΗ ΧΑΡΑΤΣΙΑ ΚΑΙ ΦΟΡΟΥΣ!

Η ίδια ακριβώς τακτική με τα χρέη των Τραπεζών, εφαρμόζεται και για το χρέος του Δημοσίου. Αυτά που κατάκλεψαν οι πολιτικοί ολετήρες με την εγκληματική από μέρους τους διαχείριση του δημόσιου χρήματος από την μεταπολίτευση κι εδώ, τα χρεώνουν στον ελληνικό λαό με χαράτσια και συνεχείς δυσβάσταχτους φόρους. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση των ομολογιούχων του Δημοσίου.

Το κράτος πλήρωσε τους δανειστές-τοκογλύφους βάζοντας χέρι στις αποταμιεύσεις των ομολογιούχων και αρπάζοντάς τους σε μια μέρα τους μόχθους μιας ζωής. Με αντίστοιχη μέθοδο ληστρικής επιδρομής σε βάρος του λαού, το κράτος πληρώνει το χρέος του προς τους τοκογλύφους: Φόρο-«νοίκι» για την περιουσία τους και εφ’ όρου ζωής καλούνται να πληρώνουν 5.569.000 ιδιοκτήτες κατοικιών!

Επιπλέον, το χαράτσι της ΔΕΗ που με την επινόηση Βενιζέλου μαστίζει σχεδόν δύο χρόνια τα νοικοκυριά, το λεγόμενο τέλος επιτηδεύματος, η εισφορά αλληλεγγύης, η υπέρογκη αύξηση στη φορολογία εισοδήματος με αλλαγή στους φορολογικούς συντελεστές, η κατάργηση του αφορολόγητου, η κατάργηση των κοινωνικών επιδομάτων, οριοθετούν την κλοπή που υφίστανται και θα υφίστανται εφ’ όρου ζωής οι πολίτες από το κράτος, προκειμένου αυτό να πληρώσει τα δικά του χρέη προς τους δανειστές! Και όποιοι δεν μπορούν να πληρώσουν τα υπέρογκα συνεχή χαράτσια και φόρους, θα χάνουν το σπίτι τους, το οικοπεδάκι τους ή θα πηγαίνουν φυλακή!

ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΤΑΜΕΙΑ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΠΑΛΙ Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΛΑΟΣ!

Τα ασφαλιστικά ταμεία κυριολεκτικά τα κούρσεψαν. Οι άθλιοι πολιτικοί ταγοί άρπαζαν επί χρόνια τα λεφτά και είτε τα τζογάριζαν στο χρηματιστήριο είτε τα χρησιμοποιούσαν για να πληρώσουν τρέχουσες συντάξεις ή τέλος για να μπαλώσουν τρύπες άλλων φορέων. Δεν υπήρξε καμία αποταμίευση με συνέπεια σήμερα τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν καταστραφεί. Ο κ. Κεφαλογιάννης (ΝΔ), την προπαραμονή των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012, ήταν λαλίστατος και τόνιζε: «Σύμφωνα με συντηρητικές μελέτες που γίνανε, χρωστάμε στ’ ασφαλιστικά μας ταμεία 400 δισεκατομμύρια ευρώ. Το 1980 δουλεύανε 4 άνθρωποι κι ο ένας έβγαινε στη σύνταξη. Το 2020 θα έχουμε έναν εργαζόμενο για ένα συνταξιούχο»!

Τη λύση τη δίνει η τρόικα με τους υπηρέτες της Σαμαρά-Βενιζέλο: από το μηδέν ξεκινούν οι παροχές των ασφαλισμένων προς τα ασφαλιστικά ταμεία. Ήδη μιλάνε για έκτακτη εισφορά επί του τζίρου όλων των επιχειρήσεων που θα πηγαίνει υπέρ της διάσωσης των ασφαλιστικών ταμείων! Παράλληλα θα υπάρξει νέο πετσόκομμα στις συντάξεις ελλείψει άδειων ταμείων! Η σύνταξη πλέον θα φτάσει στα 360 ευρώ!

ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΙ ΕΤΣΙ ΝΑ ΜΗΝΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ!

Το αιφνίδιο λουκέτο στην ΕΡΤ είναι μέρος του σχεδίου το οποίο στόχο έχει τη βίαιη εξώθηση των υπαλλήλων στην ανεργία, ώστε το Δημόσιο να μην πληρώσει ποτέ συντάξεις! Όσοι βγουν στην ανεργία, με τα σημερινά δεδομένα είναι βέβαιον ότι δεν πρόκειται να βρουν δουλειά άρα δεν πρόκειται να πάρουν σύνταξη! Και εάν ποτέ πάρουν, τότε το κράτος των δωσιλόγων θα έχει φροντίσει η σύνταξη να κυμαίνεται γύρω από τα 300 ευρώ! Συνεπώς, κατ’ αυτό τον τρόπο θα έχει …λύσει το ασφαλιστικό!

Παράλληλα, η διόγκωση της ανεργίας λόγω της κατάργησης δημόσιων οργανισμών θα έχει ως αποτέλεσμα τη νέκρωση της αγοράς. Επειδή η κυβέρνηση δεν μπορεί να… απολύσει τους ελεύθερους επαγγελματίες, θα τους οδηγήσει βιαίως στην ανεργία μέσω της επέκτασης των φόρων και της νεκρής αγοράς που θα επέλθει από τους άνεργους δημόσιους υπαλλήλους! Με εκατομμύρια ενεργή πληθυσμό να έχει περιπέσει στην ανεργία, το δημόσιο δεν πρόκειται να δώσει συντάξεις ενώ όσοι τις εξασφαλίζουν, θα το κάνουν κάτω από την εξαθλίωση που θα έχει επιβληθεί, με μισθούς και συντάξεις κάτω από το όριο της πείνας!

Πολιτική

Ο Παπανδρέου ήταν το εκτελεστικό πιόνι της Αμερικής

23 Ιουλίου 2013 | 22:051526 α- α+

Σάλο προκαλούν οι αποκαλύψεις του Γερμανού Ντιρκ Μίλερ, ενός από τους διασημότερους χρηματιστηριακούς αναλυτές και ερευνητές της ελληνικής κρίσης για την ελληνική τραγωδία, στο βιβλίο του Σύγκρουση που κυκλοφορεί τις ημέρες αυτές και στην Ελλάδα.

Χωρίς αναστολές ο Ντιρκ Μίλερ γράφει στο βιβλίο του ότι «Ο Παπανδρέου ήταν το εκτελεστικό πιόνι της Αμερικής και προκάλεσε με κάθε τίμημα τη ρήξη μεταξύ Ελλάδας και Ευρώπης. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι ελληνικοί υδρογονάνθρακες και κυρίως το ευρώ που συνιστούσε σοβαρότατη απειλή για το αμερικανικό δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα.

Από την πρώτη κιόλας ημέρα η κυβέρνηση Παπανδρέου, είτε με τη λήψη δρακόντειων μέτρων λιτότητας, είτε με στοχευμένα υποκινούμενες αντιπαραθέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδίως με τη Γερμανία, φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε από τους Αμερικανούς για να επιταχύνει την εξέλιξη της κρίσης στην Ελλάδα, όπως εκτιμούν πολιτικοί κύκλοι, τόσο από Γερμανία, όσο και στην Ελλάδα. Και όλη αυτή η αμφίπλευρη εκστρατεία δυσφήμησης στην οποία επιδίδονται τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Γερμανία εξυπηρετούσε αυτόν ακριβώς τον σκοπό.».

Ο Γερμανός διάσημος χρηματιστής που έχει το προσωνύμιο «Mr. Dax» υποστηρίζει με στοιχεία ότι δεν υπάρχει περίπτωση η Ελλάδα να βγει από το «σπιράλ του θανάτου» εάν δεν αποχωρήσει από τη ζώνη του Ευρώ και δεν επιστρέψει στη Δραχμή. Και τονίζει χαρακτηριστικά «Αν αντιπαραβάλουμε την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας με αυτή της Τουρκίας, θα διαπιστώσουμε ότι έως την εισαγωγή του Ευρώ στην Ελλάδα οι δύο χώρες συμβάδιζαν οικονομικά. Αλλά με τη εισαγωγή του Ευρώ στην Ελλάδα συνέβη κάτι το φοβερό.

Οι οικονομικές επιδόσεις της Τουρκίας έχουν απογειωθεί ενώ η Ελλάδα σέρνεται πίσω της ασθμαίνοντας. Τι συνέβη; Το πολύ υψηλό ευρώ για τις ασθενείς επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας είχε αποτέλεσμα τα ελληνικά προϊόντα να μην είναι πια ελκυστικά για το εξωτερικό. Ένα εσπρέσο στην ελληνική παραλία κοστίζει τρία ευρώ, ενώ μία μερίδα ψάρι δεν πέφτει κάτω από τα 15 ευρώ. Από την άλλη στην Τουρκία μπορεί κανείς να βρει τον ίδιο καφέ με ένα ευρώ και μία μερίδα ψάρι με πέντε ευρώ. Και αυτό χάρη στην αδύναμη τουρκική λίρα».

Πάντως, για τις αποκαλύψεις του για τον Γ. Παπανδρέου ο Ντρικ Μίλερ αφήνει και το ενδεχόμενο να υπάρχουν και διάφορες θεωρίες συνομωσίας γύρω από το πρόσωπό του αλλά στην τελική τα πράγματα είναι κάπως έτσι όπως τα περιγράφει στο βιβλίο του.
thebest.gr

Fifteen minutes of online anonymity

Making sure that your communications and data are confidential is not easy. Many encryption tools are available but it can take ages to learn how to use them, to learn how to avoid leaving clues or tracks that will allow others to intercept a message or identify who sent it. So that you don’t have to spend the next three years training to become a security expert, Jean-Marc Manach, a journalist specialized in digital privacy and security, has an interesting alternative – how to have 15 minutes of online anonymity.

Originally written in mid-2012 for France’s National Institute for Broadcasting (INA), the following article was updated and republished on Jean-Marc Manach’s blog with the title of How (not) to be the victim of (cyber-)espionage. What applies one day on the Internet, does not always apply the next. The article aims to provide some advice and suggestions on how to establish a window of anonymity online. It is not an exhaustive guide. Readers are urged to verify the validity of the websites and services mentioned in this article.

Fifteen minutes of online anonymity

I have often written or translated instructions for Internet users on how to secure their online communications since 1999 whaen, as a journalist, I began trying to find out how to protect my sources. And I came to realize that it is impossible for non-specialists to secure their computers in such a way as to prevent professionals from being able to get into them. Nonetheless, it is perfectly possible for them to create windows of confidentiality, to disappear for the duration of an online connection, to learn to communicate in a discreet, secure and stealthy manner, and to exchange files without being detected.
The KGB and CIA could not prevent each other’s spies from communicating with their sources, just as the FBI could not prevent Daniel Ellsberg from leaking the Pentagon Papers and the NSA could not prevent WikiLeaks from shedding some transparency on US and international diplomacy. To paraphrase Andy Warhol, the key nowadays is how to get one’s 15 minutes of anonymity. It is not only possible but also essential for journalism and for democracy, and it is not necessarily very complicated.
Whatever the type of computer, operating system or software you use, you can secure your communications – and therefore you sources ­– via the Internet. The methods and services mentioned below are not as secure as using GnuPG, but may prove useful if all you are seeking is a window, or 15 minutes, of anonymity. What they have in common is encryption of information at the browser level, before transmission to the website where it will be shared with the person or persons to whom you want to send it.
Several computer security specialists have recently pointed out the limits of such systems, which are based on the concept of zero-knowledge proof. Their security depends, among other things, on using computers and websites that have not already been hacked into. Given the technical skills needed to properly secure a computer, these services are probably best used only when your need to transmit something – a message, temporary password, article or photo – in a stealthy manner. And better still, if possible, you should use a dedicated computer for this (netbooks can be bought for €200), one that is connected to the Internet only for this purpose and is not used for any of your other activities, during which it could get infected by a Trojan or other form of malware.

Secure chatting

CryptoCat, the best known of these web services, was designed to allow you to chat and to simultaneously send .zip or image files of up to 600 kb in size, as with standard instant messaging software, but in a secure manner. In response to criticism, its developer decided to add an additional layer of security by allowing users to install CryptoCat as an extension in their browsers (Chrome or Firefox).

File exchange

You want to send or receive a file anonymously and securely?
The dead letterbox technique consists of using a webmail service of which the username and password are known by two (or more) people. Messages can be exchanged by leaving them in the Drafts folder. This way, you and another person can communicate with each other without ever actually sending each other emails.
SpiderOak and Wuala are “cloud” storage platforms that encrypt your data at the browser level before you send it. You must create an account linked to a secure email address.
Hushmail.com is an encrypted email service that emphasizes ease of use. There are also dozens of AnonBox, created by the famous German hackers of the Chaos Computer Club (CCC), but remember to always use https and Tor when you connect to them.
RiseUp is an email service maintained by an activist community. The originality of this service is that it does not keep of any log or record of the IP addresses connecting to its servers. RiseUp also stores all email messages in an encrypted form.
Your can also use the Hide My Ass file-sharing service, which is one of the many web proxies (or anonymizers) that are used to circumvent Internet censorship or to browse anonymously. For more information on this subject, see How to circumvent Internet censorship and How to circumvent cyber-surveillance.

Confidential notes

NoPlainText and PrivNote (both accessible securely via https) allow you to create short memos that “self-destroy” as soon as they are read. PrivNote can send you an email alert when a memo is read. It is practical for sending a password or any short confidential message without having to use GnuPG. (The password should of course be temporary. Any password you are sent should always be changed. Passwords are never shared with third parties.)
These services cannot prevent an unauthorized third party from intercepting the link – and therefore the memo – before the intended recipient sees it. But they can, on the other hand, allow you to establish whether your channel of communication is being spied on. You just have to send an initial (anodyne) message and see whether or not your source receives it in order to known whether the channel is secure or compromised.
ZeroBin uses the same principle but also allows you to programme the deletion of the memo (in 10 minutes, one hour, one day, one month, a year or never) and allows the other party to comment on it. CryptoBin allows the memo to be protected by a password, which adds another layer of security but requires sharing the password with your source, for which you could use CryptoCat or PrivNote. In order to add more layers of security, try if possible to combine these services and access them using Tor or an equivalent.

Phone problems

There is no really reliable way for communicating confidentially by mobile phone. To be very clear: NEVER use your mobile phone to call a source’s mobile phone if the source needs to be protected – see the recent “phone records affair” in France.
If you really have to phone your source, go to a public phone far from your office or use the mobile phone or landline of someone who has no direct contact with you. And call your source on a mobile phone or, preferably, landline with which he or she has no direct connection. Or use one of the techniques that have already been explained. And meanwhile, we should follow the development of Whisper Systems encryption software, which does not work on all mobile phones and is still in Beta version.
Use of the increasingly popular Internet telephony software Skype should also be ruled out whenever possible. AFP came in for a lot of criticism when it reported in a dispatch that it interviewed a Syrian dissident via Skype in July 2012. Skype’s so-called “security” has repeatedly been violated since the French authorities advised against its use in 2005. It has since been revealed that Skype not only helps certain law enforcement and intelligence agencies to spy on users but also that booby-trapped versions of Skype have been created in order to enable identification of their users.
Do you want to phone your sources via the Internet? No problem, but use Jitsi, the “open-source Skype” recommended by Jacob Appelbaum, a hacker and Tor developer who supports WikiLeaks and is therefore well up on source protection issues, or Mumble, which is mainly used by video gamers but which encrypts communications by default. The Telecomix hackers, who distinguished themselves by helping Arab Spring Internet users and cyber-dissidents to secure their telecommunications, have set up two secure servers for communicating via Mumble.

IRL

Computer and digital security is a profession. If it is not your profession, operate on the assumption not only that you can easily be (or are being) monitored – ISPs keep records of all your Internet connections and Internet activity, while phone companies keeps records of all the numbers you call or call you – but also that someone could, without too much difficulty, actually be spying on you.
In other words, your preferred method of communication should be “IRL” (In Real Life) meetings, physical meetings in public places or the backrooms of cafés, like 20th century spies. Of course, the meetings can also be compromised if they have been set up by phone or email. It is an irony of history that in this technologically hyper-connected 21st century, we have invented no better way of protecting sources and professional confidentiality than old-fashioned paper mail, which is much less monitored and spied on than phone or Internet communications.

Going further

• Encrypt everything! – a digital security software directory
• How to encrypt your email? – the ABC of privacy protection
• Free.korben.info – the open-source Internet wiki
• The digital self-defence manual guide – should be read and reread, on your own or shared with others. How to fine-tune the art of navigating the digital world’s troubled waters.
• How to circumvent Internet censorship
• Computer and Internet security and privacy – anonymity etc
• Basic protection of sources – by #JHack. Workshops, conferences and meetings between journalist, activists and hackers.
• Security in-a-box – Digital security tools and strategies
• The basics – for any Windows user connected to the Internet

Online Survival Kit

This Online Survival Kit offers practical tools, advice and techniques that teach you how to circumvent censorship and to secure yo communications and data. This handbook will gradually be unveiled over the coming months in order to provide everyone with the means to resist censors, governments or interests groups that want to courntrol news and information and gag dissenting voices.

Fifteen minutes of online anonymity

Making sure that your communications and data are confidential is not easy. Many encryption tools are available but it can take ages to learn how to use them, to learn how to avoid leaving clues or tracks that will allow others to intercept a message or identify who sent it. So that you don’t have to spend the next three years training to become a security expert, Jean-Marc Manach, a journalist specialized in digital privacy and security, has an interesting alternative – how to have 15 minutes of online anonymity.

More

A practical guide to protecting your identity and security when using mobile phones

Many activists have been tracked via their mobile phones, and some countries conduct surveillance more extensively than others. You need to assess the risk for your own activities given the practices used in your country, how high-profile your work is, and what others in your community have experienced.

More

Tails: The amnesic Incognito Live System

Tails is an operating system like Windows or Mac OS, but one specially designed to preserve your anonymity and privacy. It allows you to use the Internet anonymously almost everywhere online and on any computer, but leaves no trace of what you have done, unless you want to.

More

Sending encrypted emails using Thunderbird and PGP

More than 200 billion e-mails are sent worldwide every day. Although it is a very practical tool for exchanging information, it is also vulnerable and users can encounter problems such as interception, identity theft and monitoring. Yet there are easy ways to ensure your Internet activities remain confidential.

More

Virtual Private Network (VPN)

This technology, widely used in the business world, allows the creation of an Internet tunnel (a virtual link) between two physical networks in different locations in a way that is transparent for users. Only they will by allowed access (hence the term “private”) and data sent via the tunnel is encrypted. This guarantees that data sent by VPN users will be illegible to any third party in the event of malicious interception such as espionage or intrusion.

More

Metadata - your files talk for you

Did you know this? When you send a document, a lot of data goes with it. But few Internet users are aware that many file formats contain hidden data, or metadata. Text processing files or PDFs are likely to contain the name of the author, the date and time of the creation of the file, and often even part of its editing history. The hidden data depend on the file format and the software used to create it.

More

Improve your privacy and security on the Internet using Tor

This user manual contains information about how to download Tor, how to use it, and what to do if Tor is unable to connect to the network. If you can't find the answer to your question in this document, email

 

 

Tails: The amnesic Incognito Live System

Tails is an operating system like Windows or Mac OS, but one specially designed to preserve your anonymity and privacy. It allows you to use the Internet anonymously almost everywhere online and on any computer, but leaves no trace of what you have done, unless you want to.

Tails is a “live” system, that is to say, it is meant to be run from a DVD or USB stick independently of the system installed on the computer’s hard disk. It is free software based on Debian GNU/Linux. Tails comes with applications that have been configured with security in mind: web browser, instant messaging client, email client, office suite, image and sound editor and so on.

Use it everywhere, leave no traces

Using Tails does not affect the operating system installed on the computer. You can use it at home, at a friend’s or at the local library. Once you have removed the Tails DVD or USB stick from the computer, it can restart with its usual operating system. Tails is configured so as not to use the computer hard disk or even its swap space. The only space use by Tails is the RAM memory, which is automatically erased when the computer is turned off. So your use of Tails will leave no trace. That is why it is called “amnesic.” This allows you to work on a sensitive file on any computer and prevent the data being recovered after the computer is turned off. And you can of course always save your files on a USB stick or an external hard disk.

Although the Tails development community is doing its best to provide effective tools to protect your privacy when using a computer, there is no perfect solution to such a complex problem. Understanding the limits of the tools provided with Tails is a crucial step in, firstly, deciding whether Tails is the tool you need and, secondly, helping you to make good use of it.

Online anonymity with Tor

Tails relies on the Tor networks to protect your online privacy. All software is configured to connect through Tor and direct connections (that do not guarantee your anonymity) are blocked.
Tor is free software that allows you to protect your privacy and guarantee your confidentiality online. It protects you by sending your communications around a distributed network of relays run by volunteers all over the world. It prevents anyone who may be monitoring your Internet connection from discovering which sites you visit, and it prevents the sites you visit from discovering where you are.

Best encryption tools

Tails also includes a range of tools for protecting your data by means of strong encryption:

• Encrypt your USB stick or external hard disks with LUKS, the Linux standard for   volume encryption.
• Automatically encrypt your communications with websites using HTTPS Everywhere, a Firefox extension developed by the Electronic Frontier Foundation.
• Use OpenPGP, the standard in its field, to encrypt and sign your emails and documents from the Tails email client, text editor or file browser.
• Protect your instant messaging conversations using OTR, a cryptographic tool that provides encryption, authentication and deniability.
• Delete your files safely and clean your disk space using Nautilus Wipe.

About the author

Jean-Marc Manach has been covering the rise of the “surveillance society” for nearly ten years, both as a journalist and as a defender of human rights, freedoms and privacy. He has participated in:

• The Big Brother Awards, which give “Orwell prizes” each year to those who have distinguished themselves by their violation of privacy.
• Bugbrother.com (to learn about making communications secure and protecting privacy).
• Renseignementsgeneraux.net (to learn how to defend one’s rights against abuses committed by the police in the course of gathering information on the population).
• Vie-privee.org (for its press review on information technology and freedoms).

H Μεσόγειος Φλέγεται!

H Μεσόγειος Φλέγεται! Του Γιώργου Στάμκου

09:15, 03 Αυγ 2013 | tvxsteam tvxs.gr/node/134861

Η Μεσόγειος υπήρξε κάποτε λίκνο πολιτισμών, που επηρέασαν καθοριστικά την πορεία της ανθρωπότητας. Η αρχαία Αίγυπτος, η Φοινίκη, η Ελλάδα και η Ρώμη -όλες τους μεσογειακές δυνάμεις- έβαλαν, λιγότερο ή περισσότερο, τα θεμέλια του Δυτικού πολιτισμού, ο οποίος στην εποχή μας έγινε παγκόσμιος. Οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες και ειδικά ο Χριστιανισμός ήταν ένα κατεξοχήν τέκνο του “μεσογειακού κόσμου”, που απλώθηκε στη συνέχεια στην βόρεια και ανατολική Ευρώπη κι ακολούθως στον υπόλοιπο κόσμο. Του Γιώργου Στάμκου

Το Ισλάμ έγινε ισχυρή δύναμη και παγκόσμιας εμβέλειας πολιτισμός μόλις βγήκε από τις αραβικές ερήμους κι εξαπλώθηκε προς τις ανατολικές και νότιες ακτές της Μεσογείου. Στην ακμή της, τον 9ο μ.Χ. αιώνα, η ισλαμική αραβική αυτοκρατορία έλεγχε το 75% της μεσογειακής λεκάνης. Στη συνέχεια οι χριστιανικές δυνάμεις ανακατέλαβαν την ιβηρική χερσόνησο και τα μεγάλα νησιά της Μεσογείου από τους Άραβες (11ος -15ος αι.) αλλά απώλεσαν επί πέντε αιώνες τον έλεγχο των Βαλκανίων, που αποτέλεσε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.


Η επιστροφή της Μεσογείου
Η Μεσόγειος βρισκόταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της Ευρώπης ώσπου οι Ευρωπαίοι εξερευνητές ανακάλυψαν νέους θαλάσσιους δρόμους προς την Ινδία και την Άπω Ανατολή -παρακάμπτοντας έτσι την μουσουλμανική Οθωμανική Αυτοκρατορία- καθώς κι έναν ολόκληρο Νέο Κόσμο, την αμερικανική ήπειρο. Ο ρόλος της Μεσογείου περιθωριοποιήθηκε μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, όταν η διάνοιξη της Διώρυγας του Σουέζ, το 1869, άλλαξε εκ νέου το γεωπολιτικό της ρόλο κι από κλειστή λεκάνη έγινε και πάλι παγκόσμιος θαλάσσιος κόμβος.
Η αποσύνθεση και η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας καθώς και η αποδόμηση των νεότευκτων αποικιακών αυτοκρατοριών της Βρετανίας, της Γαλλίας κ.α. ως τα μέσα του 20ου αιώνα, μετέβαλαν και πάλι το γεωπολιτικό τοπίο στη Μεσόγειο δημιουργώντας μια σειρά από ανεξάρτητα εθνικά κράτη, πρώην αποικίες, που χαρακτηρίζονταν από πολιτική αστάθεια και οικονομική αδυναμία.
Ο Ψυχρός Πόλεμος (1947-1991) ανέδειξε και πάλι το ρόλο της Μεσογείου, ως εύφλεκτου σημείου “τεκτονικής τριβής” δύο αντίπαλων αυτοκρατοριών: μιας θαλάσσιας (ΗΠΑ) και μιας ηπειρωτικής (ΕΣΣΔ), όπως εκδηλώνονταν και με την παρουσία του Αμερικανικού 6ου Στόλου και της Σοβιετικής Αρμάδας της Μεσογείου. Ακολουθώντας την παραδοσιακή στρατηγική της θαλασσοκράτειρας Βρετανικής Αυτοκρατορίας περί ανάσχεσης της καθόδου της ηπειρωτικής ρωσικής “αρκούδας” στα θερμά ύδατα της Μεσογείου, οι ΗΠΑ -αναλαμβάνοντας όλες τις προηγούμενες “αυτοκρατορικές” δεσμεύσεις της Βρετανίας- στήριξαν μεταπολεμικά με κάθε τρόπο την Ελλάδα και την Τουρκία, και τις κατέστησαν προμαχώνες των Δυτικών συμφερόντων στην περιοχή και βασικό εμπόδιο στην κάθοδο της Σοβιετικής Ένωσης στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή.

Οι δύο μεσογειακές ζώνες
Η διάλυση ωστόσο της Σοβιετικής Ένωσης συνέπεσε με την ανάδυση της ισχύος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία σταδιακά -και για πρώτη φορά με μη βίαιο αλλά δημοκρατικό τρόπο, όπως αρμόζει άλλωστε στις νέου τύπου “ανθρωπιστικές αυτοκρατορίες”- ενσωμάτωσε στους κόλπους της όλες τις ευρωπαϊκές μεσογειακές χώρες (με τελευταία την Κροατία, που έγινε και το 28ο μέλος της), καθιστώντας έτσι την Ευρωπαϊκή Ένωση ως τη μεγαλύτερη μεσογειακή δύναμη.

Πλέον η Μεσόγειος χωρίζεται σε δύο, σε γενικές γραμμές, ζώνες: στην ζώνη της Μεσογειακής Ευρωπαϊκής Ένωσης (ένα άτυπο είδος Club Med στην περιφέρεια της Ε.Ε.) και στις μουσουλμανικές χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Ανατολικής Μεσογείου, που έχουν τα δικά τους κοινά χαρακτηριστικά αλλά και μεγάλες διαφορές. Σ' ένα ενδιάμεσο πεδίο βρίσκεται για την ώρα η Τουρκία, που μαστίζεται από χρόνια κρίση ταυτότητας και καλείται να διαδραματίσει έναν ενεργό ρόλο μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, μεταξύ Ανατολής και Δύσης, χριστιανικού και μουσουλμανικού κόσμου και ταυτόχρονα θα πρέπει να επιλέξει στρατόπεδο ή απλά να ενισχύσει το ρόλο της ως χώρας-γέφυρας.

Το μεσογειακό δημογραφικό χάσμα
Ανάμεσα σ' αυτές τις δύο ζώνες υφίσταται ωστόσο ένα μεγάλο δημογραφικό χάσμα: Το 1971 οι πέντε μουσουλμανικές χώρες της Βόρειας Αφρικής (Αλγερία, Μαρόκο, Τυνησία, Λιβύη και Αίγυπτος -χωρίς να υπολογιστεί η Τουρκία και οι άλλες μουσουλμανικές χώρες της Αν. Μεσογείου) είχαν συνολικά 70 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ οι πέντε χώρες της Νότιας Ευρώπης (Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Ιταλία και Ελλάδα) 158 εκατομμύρια. Σήμερα οι αντίστοιχοι αριθμοί είναι 175 εκατομμύρια  (Βόρεια Αφρική) και 175 εκατομμύρια (Νότια Ευρώπη). Το 2050 οι πέντε βορειοαφρικανικές χώρες θα έχουν 240 εκατομμύρια κατοίκους, ενώ οι πέντε της μεσογειακής Ευρώπης μόλις 155 εκατομμύρια.
Ως αποτέλεσμα της “δημογραφικής μετάβασης” οι χώρες της μεσογειακής Ευρώπης βρίσκονται αντιμέτωπες με το φάσμα της μείωσης και της γήρανσης του πληθυσμού τους. Η Ιταλία και η Ισπανία βρίσκονται στη χειρότερη μοίρα. Η Ιταλία θα δει τον πληθυσμό της να πέφτει από τα σημερινά 58 εκατομμύρια στα 41 εκατομμύρια το 2050 και η Ισπανία από τα σημερινά 40 εκατομμύρια στα 30 εκατομμύρια, μια μείωση της τάξεως του 25%. Η Ισπανία θα είναι το 2050 και η πιο γερασμένη χώρα του κόσμου με τη μέση ηλικία των κατοίκων της να φθάνει τα 55 έτη.
Η δημογραφική θέση της Ελλάδας θα επιδεινωθεί. Το 2000 η χώρα μας, με βάση τον πληθυσμό της, ήταν 69η ανάμεσα σε 217 χώρες. Το 2050 αναμένεται να κατρακυλήσει στην 99η θέση του παγκόσμιου πληθυσμιακού πίνακα. Το ίδιο έτος το 32% του πληθυσμού της χώρας μας θα είναι άνω των 65 ετών, γεγονός που θα κατατάσσει την Ελλάδα σε μια από τις πρώτες θέσεις στη γκρίζα «λέσχη» των πιο γερασμένων χωρών του πλανήτη μας.

Η “δεξαμενή τεστοστερόνης” του μεσογειακού νότου
Όπως έγραψα στο βιβλίο μου “Γκρίζα Ελλάδα: Η Ανατομία του Ελληνικού Συνδρόμου” (2004): “Στο μεσογειακό νότο οι μουσουλμανικές χώρες διαθέτουν έναν άφθονο νεανικό πληθυσμό κι έναν σχετικά υψηλό ρυθμό δημογραφικής αύξησης. Οι χώρες αυτές αδυνατούν να απορροφήσουν και να αξιοποιήσουν δημιουργικά τον τεράστιο νεανικό πληθυσμό τους, που αποτελούν μια εκρηκτική “δεξαμενή τεστοστερόνης”. Αυτές οι τεράστιες μάζες άνεργων και απελπισμένων νέων -επιρρεπείς στο φανατισμό- αποτελούν ένα εξαιρετικά εύφλεκτο υλικό για κάθε είδους βία και συγκρούσεις”.
Στην ίδια τη Μέση Ανατολή η εγγενής αστάθεια -όπως και η περίφημη “Αραβική Άνοιξη”- είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα των δυσκολιών απορρόφησης των αυξανόμενων μαζών των δραστήριων νέων ανδρών, και ιδιαίτερα της ηλικίας 18-24 χρονών. Όταν αυτή η ηλικιακή ομάδα ξεπερνά την «κρίσιμη μάζα» του 20% του συνολικού πληθυσμού, τότε προκαλούνται, σχεδόν νομοτελειακά, αναταραχές και επαναστάσεις.
Οι νέοι αυτής της ηλικιακής ομάδας αποτελούν μια πραγματική «δεξαμενή αδρεναλίνης», έτοιμη να εκραγεί με την πρώτη ευκαιρία. Συνήθως ζουν στη φτώχεια και δεν έχουν προοπτική, κι επειδή «δεν έχουν τίποτε να χάσουν» στρέφονται ευκολότερα σε επαναστατικές ή εξτρεμιστικές δράσεις. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η παλαιστινιακή Ιντιφάντα, η οποία ξεκίνησε σαν ένας «πετροπόλεμος» των ανέλπιδων εφήβων της κατεχόμενης Λωρίδας της Γάζας, μιας από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του πλανήτη μας (3.200 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο)!
Έχει παρατηρηθεί ότι σε όσες περιοχές του κόσμου η ηλικιακή ομάδα των 18-24 ετών ξεπερνά το 20% του πληθυσμού παρατηρούνται εξεγέρσεις, επαναστάσεις (π.χ. Ιρανική Επανάσταση του 1979) και πόλεμοι. Η ορμή της πληθυσμιακής αύξησης -αν  δε διοχετευθεί σε μετανάστευση ή χαλιναγωγηθεί από την εγχώρια ανάπτυξη- οδηγεί σε πολεμικές περιπέτειες. Οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες μιας γενιάς ξεσπούν με τη μορφή βίας και επανάστασης, όπως είναι και η σημερινή “αραβική άνοιξη”. Αυτή η ενέργεια μεταστρέφεται συχνά από τους πολιτικούς σε επιθετικούς πολέμους, όπως έγινε και στην περίπτωση του πολέμου Ιράν-Ιράκ (1980-1988), που στοίχισε τη ζωή σε 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους.
Όσο όλο και πιο πολυάριθμες γενιές νέων μουσουλμάνων θα εισέρχονται στην αγορά εργασίας των χωρών τους, τόσο η ανεργία και η φτώχεια θα εκτιναχθούν στα ύψη.  Εφόσον, με εξαίρεση τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Κόλπου, όλες οι μουσουλμανικές χώρες είναι φτωχές, οι περισσότεροι από τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας δεν θα βρουν απασχόληση και γι’ αυτό η μόνη λύση που απομένει είναι η μετανάστευση ή η εξέγερση. Από την άλλη, εφόσον ο ανθρώπινος όγκος αυξάνει γρηγορότερα από τον ρυθμό οικονομικής ανάπτυξης, το αποτέλεσμα είναι η πτώση του βιοτικού επιπέδου, και συνεπώς οι φτωχές χώρες να γίνονται ακόμη φτωχότερες. Αποτέλεσμα είναι όλες αυτές οι συνθήκες να αποτελούν «θερμοκήπιο» για την εμφάνιση και στρατολόγηση τρομοκρατών.
Αυτές οι μάζες των μορφωμένων αλλά χωρίς προοπτική νέων των μουσουλμανικών χωρών στηρίζουν και τη λεγόμενη «ισλαμική αναβίωση» (βλέπε π.χ. την άνοδο της “Μουσουλμανικής Αδελφότητας” στην Αίγυπτο), τη στροφή δηλαδή προς την ισλαμική ριζοσπαστική ταυτότητα που παρατηρήθηκε από τη δεκαετία του 1970. Ακραία μορφή αυτής της τάσης αποτελεί ο φονταμενταλισμός, μια ιδεολογία αντινεωτερισμού (antimodernism), που διάκειται εχθρικά απέναντι στην εκκοσμίκευση (secularism), τον «υλισμό» (materialism) και κατ’ επέκταση απέναντι στη «διεφθαρμένη» -και δημογραφικά γερασμένη- Δύση και στα όσα πρεσβεύει. Κάτω από αυτές τις συνθήκες ίσως να εκκολάπτεται ένας νέος «ιερός πόλεμος» Ισλάμ-Δύσης με απρόβλεπτες συνέπειες.

Μεσογειακή Ευρώπη: Το δίκοπο μαχαίρι του τουρισμού
Από την άλλη στις βόρειες ακτές της Μεσογείου, στην ευρωμεσογειακή  λεγόμενη “ζώνη του Ήλιου”, στην οποία ανήκει και η Ελλάδα, ενδημεί, εδώ και αρκετά χρόνια, μια πολύμορφη κρίση, που είναι ταυτόχρονα οικονομική, κοινωνική, πολιτική, δημογραφική κ.α. Ταυτόχρονα υφίσταται και μια ασφυκτική εξωτερική πίεση εκ μέρους του Βερολίνου, των Βρυξελλών και της Τρόικας, που με πρόσχημα τη “δημοσιονομική εξυγίανση”, την “ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας” και την αποπληρωμή των υπέρογκων δημόσιων χρεών (οφειλόμενα σε μεγάλο βαθμό και στο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου μεταξύ ευρωπαϊκού βορρά και νότου), οδηγείται σε μια πρωτοφανή οικονομική και κοινωνική αποσάθρωση, που αποτελεί και την ταφόπλακα κάθε προσπάθειας ανάπτυξης και δημογραφικής αναζωογόνησης.
Παραδοσιακά οι χώρες της μεσογειακής Ευρώπης υπήρξαν μια πηγή άφθονων μεταναστών, αρχικά προς υπερπόντιες περιοχές όπως η βόρεια και νότια Αμερική και η Αυστραλία και κατόπιν προς τη δυτική και βόρεια Ευρώπη. Από τη δεκαετία του 1960  αυτή η μεταναστευτική τάση ανακόπηκε εξαιτίας κυρίως της ανάπτυξης του τουρισμού. Ενώ παλιότερα ο τουρισμός ήταν μια υπόθεση μιας χούφτας προνομιούχων πλουσίων, από τη δεκαετία του 1960 άρχισε να γίνεται μαζικός, αφορώντας πλέον εκατομμύρια μικρομεσαίους εργαζόμενους, κυρίως της εκβιομηχανισμένης Δυτικής Ευρώπης.
Ήταν μια νίκη της μάζας, μια νίκη του καλοκαιριού. Την ίδια δεκαετία ο αριθμός του τουριστών στη Μεσόγειο ήταν 60 εκατομμύρια, όσο και ο ντόπιος πληθυσμός της περιοχής γύρω στα 1600. Σήμερα οι τουρίστες που κατευθύνονται στη Μεσόγειο πλησιάζουν το μισό δισεκατομμύριο, περισσότεροι δηλαδή από τους ντόπιους κατοίκους. Αυτή η περιοδική πλημμυρίδα τουριστών -μια καθόλα “ειρηνική εισβολή”- τόνωσε την οικονομία της Μεσογείου, καταστρέφοντας ταυτόχρονα το τοπίο, το φυσικό της περιβάλλον καθώς και τις εύθραυστες τοπικές κοινωνικές ισορροπίες.
Ωστόσο, χάρη και στον τουρισμό, το βιοτικό επίπεδο των νοτιοευρωπαίων ανέβηκε ικανοποιητικά  και η σύγκλιση με τον βιομηχανικό βορρά συνεχίστηκε, αλλά τα επιπλέον εισοδήματα διοχετεύτηκαν κυρίως στις κατασκευές οικιών και εξοχικών. Τα μεγάλα ποσοστά ιδιοκατοίκησης των Νοτιοευρωπαίων αποτέλεσαν μια αξιοζήλευτη παραφωνία σε μια Ευρώπη, που κυριαρχούσε η προτεσταντική ηθική της εργασίας. (Αυτό όμως μάλλον θα “διορθωθεί” μέσω των μαζικών πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας, την επιτελούμενη ραγδαία πτώση των τιμών των ακινήτων πράγμα που θα επιτρέψει στους βόρειους Ευρωπαίους την πολυπόθητη αγορά εξοχικών κατοικιών στη Μεσόγειο σε τιμή ευκαιρίας).

Το τέλος της “Dolce Vita”
Η μόνιμη απουσία κανονικής απασχόλησης υπήρξε η κατάρα αλλά και η ευλογία των κατοίκων της Μεσογείου. Οι πενήντα ή εκατό ημέρες ετήσιας εργασίας που είχαν παραδοσιακά οι αγρότες της Μεσογείου, αντικαταστάθηκαν με αντίστοιχες ημέρες εργασίας κατά τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν, ενώ την ίδια στιγμή οι κάτοικοι της εκβιομηχανισμένης βόρειας και δυτικής Ευρώπης είχαν μια συνεχή εργασία τουλάχιστον διακοσίων ημερών το χρόνο.
Αυτό το χάσμα δημιούργησε αντιθέσεις στην παραγωγικότητα, στην ανταγωνιστικότητα, στα εμπορικά ελλείμματα, ενώ ταυτόχρονα αύξησε τη ζηλοφθονία των εργαζομένων του βιομηχανικού βορρά προς τους νωχελικούς και “τεμπέληδες” της μεσογειακής Ευρώπης, που απολάμβαναν τη γλυκιά ευχαρίστηση ενός ήπιου κλίματος, του ήλιου και της θάλασσας, την απραξία και του άφθονου “χαλαρού χρόνου” για ζωή, που έρχεται σε αντίθεση με τη σκληρή πραγματικότητα των πιο ανταγωνιστικών εκβιομηχανισμένων κοινωνιών του ευρωπαϊκού βορρά. Έτσι, σύμφωνα με τον F. Braudel: “Η Μεσόγειος πληρώνει τη συσσωρευμένη της καθυστέρηση και την απελπισμένη θέλησή της να την καλύψει με τον ήλιο της και με την εργασία της: δύο όψεις της ίδιας εξαρτήσεως”.
Αλλά κι αυτή η εύθραυστη ισορροπία που δημιούργησε η τουριστική πλημμυρίδα ανατράπηκε από τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης που λύγισε τις ευάλωτες, και μονίμως ελλειμματικές, οικονομίες της μεσογειακής Ευρώπης. Η Dolce Vita τελείωσε, έγινε μακρινή ανάμνηση, προκαλώντας ειρωνικά ρεπορτάζ γερμανικών εφημερίδων που “θρηνούσαν” το τέλος του γλυκού τρόπου ζωής του ευρωπαϊκού νότου.
Οι αντιθέσεις μεταξύ κέντρου και περιφέρειας οξύνθηκαν κι έγιναν καθόλα ορατές. Η ανεργία στο ευρωπαϊκό νότο εκτινάχθηκε και πάλι σε στρατοσφαιρικά επίπεδα κι έτσι κύματα -αυτή τη φορά καλά εκπαιδευμένων νέων- Ιταλών, Ισπανών, Ελλήνων, Πορτογάλων κ.α, κατευθύνονται μαζικά προς τις βόρειες εκβιομηχανισμένες οικονομίες και κυρίως προς στη Γερμανία. Έτσι η τελευταία ευκαιρία δημογραφικής σταθεροποίησης και μελλοντικής ανάπτυξης του ευρωπαϊκού νότου εκμηδενίζεται, ενώ δημιουργούνται συνθήκες πολιτικής αστάθειας με την άνοδο δυνάμεων του εθνικισμού και του φασισμού, που αμφισβητούν ανοικτά τη Δημοκρατία για την οποία αγωνίστηκαν με πάθος και θυσιάστηκαν οι λαοί της μεσογειακής Ευρώπης.

Μεσογειακή Ένωση ή “παράρτημα της Κόλασης”;
Τι βλέπουμε σήμερα; Βλέπουμε μια Μεσόγειο που φλέγεται. Η φωτιά της “αραβικής άνοιξης” ξεκίνησε το 2011 από την Τυνησία, συνέχισε στη Λιβύη και στην Αίγυπτο, που βρίσκεται στα πρόθυρα του Εμφυλίου Πολέμου. Κατόπιν μεταλαμπαδεύτηκε στη Συρία, που έχει πλέον γίνει η νέα “Βοσνία” της Μέσης Ανατολής. Αυτή η φωτιά της αστάθειας καίει άσβεστα στο Λίβανο και κυρίως στην Παλαιστίνη και στο Ισραήλ. Η φωτιά καίει και στην Τουρκία και οι πρόσφατες μαζικές διαδηλώσεις κατά του Ερντογάν, έδειξαν πως είναι μια κοινωνία σε αναβρασμό, που πολλαπλασιάζεται αν υπολογίσει κανείς και τον κουρδικό παράγοντα.
Η Κύπρος παραμένει πάντα μια ανοικτή πληγή, που η πρόσφατη οικονομική κρίση την καθιστά έναν ακόμη αδύναμο κρίκο. Η Ελλάδα, βυθισμένη εδώ και μια πενταετία σε μια βαθιά οικονομική κρίση και ύφεση, γίνεται και πάλι μια πηγή πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας, με μια κυβέρνηση άβουλα υποταγμένη στις επιταγές της Τρόικας, αδυνατώντας να διαδραματίσει έναν δραστήριο και σταθεροποιητικό ρόλο στην περιφέρεια της.
Στο βορρά οι χώρες των δυτικών Βαλκανίων δεν έχουν ακόμη επουλώσει τις πληγές των πρόσφατων πολέμων και συνεχίζουν να παραπαίουν στην αργόσυρτη πορεία τους προς την ενσωμάτωσή τους στην Ε.Ε. Πιο δυτικά η Ιταλία, η 3η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, αποτελεί και την πραγματική “πυριτιδαποθήκη” της ζώνης του Ευρώ: μ' ένα δυσθεόρατο δημόσιο χρέος (130% του ΑΕΠ), μια υποτονική οικονομία, με ασταθές πολιτικό σύστημα και με μια κοινωνία που δεν αντέχει αυστηρά μέτρα λιτότητας, είναι πράγματι ικανή από κάθε άποψη να τινάξει το ευρωπαϊκό σχέδιο στο αέρα. Και τέλος, πιο δυτικά, η Ιβηρική χερσόνησος, με μια υφεσιακή Ισπανία που έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ ανεργίας και μια εξίσου προβληματική Πορτογαλία, αποτελούν ένα πολιτικό και κοινωνικό “κοκτέιλ μολότοφ”, που γίνεται ακόμη πιο εύφλεκτο αν συνυπολογίσει κανείς και τις αποσχιστικές τάσεις των Καταλανών και των Βάσκων. Κοντολογίς ποτέ άλλοτε η Μεσόγειος δεν ήταν τόσο πολύ βυθισμένη στην αστάθεια, παίζοντας επικίνδυνα με τη φωτιά και το κίνδυνο να καταστεί παράρτημα της κόλασης.
Για να ανατραπεί αυτή η καταστροφική πορεία, που θα μετατρέψει τη Μεσόγειο σε μια “θλιβερή ακτογραμμή” και σε χώρο νέων τεκτονικών συγκρούσεων και διαρκή εστία αναταραχών, θα πρέπει να γίνουν δύο βασικά πράγματα: Πρώτον να συμπτυχθεί ένα στέρεο μέτωπο των μεσογειακών χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα εμποδίσει την περαιτέρω προώθηση της, γερμανικής εμπνεύσεως, καταστροφικής λιτότητας, ενώ ταυτόχρονα να προωθήσει  ένα  ευρωμεσογειακό μοντέλο παραγωγικής ανασυγκρότησης μέσω της ήπιας ανάπτυξης του τουρισμού, της ποιοτικής αγροκαλλιέργειας και βιολογικών τροφίμων, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και των ευέλικτων μικρομεσαίων επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας και προστιθέμενης αξίας.
Δεύτερον θα πρέπει να δημιουργηθεί μια “Μεσογειακή Ένωση” -και όχι απλά μια “ζώνη ελεύθερου εμπορίου”- , όπου οι δύο ζώνες της Μεσογείου, δηλαδή η Μεσογειακή Ευρωπαϊκή Ένωση και οι μουσουλμανικές χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Ανατολικής Μεσογείου, θα συγκλίνουν σε κοινά συμφέροντα, θα συσφίξουν τις πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές τους σχέσεις, δημιουργώντας μια ζώνη σταθερότητας και ανάπτυξης, που θα εξουδετερώνει εν τη γεννέσει της κάθε εστία αστάθειας. Φυσικά σ' αυτή τη Μεσογειακή Ένωση δραστήριο ρόλο καλείται να παίξει η ενδιάμεση Τουρκία, αλλά και η Ελλάδα, που αποτελούν από κάθε άποψη χώρες-γέφυρες ανάμεσα σε διαφορετικούς, αλλά με πολλά κοινά στοιχεία, πολιτισμούς.
Σε διαφορετική περίπτωση οι εστίες αστάθειας, αναταραχών και πολέμων, που ήδη ενδημούν στη Μεσόγειο, θα επεκταθούν και θα λάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Μια φωτιά σταματά όταν δεν έχει τίποτε άλλο να κάψει ή όταν οι πυροσβέστες κάνουν καλά τι δουλειά τους. Για την ώρα πάντως οι κάθε λογής “πυροσβέστες” κοιμούνται όρθιοι ενώ οι διάσπαρτες φωτιές στη Μεσόγειο συνεχίζουν να σιγοκαίνε....