Σάββατο 24 Αυγούστου 2013
Η Ελλάδα της παρακμής και του κώλου…Σαν τα μούτρα των πολιτικών!
Η Ελλάδα της παρακμής και του κώλου…Σαν τα μούτρα των πολιτικών!
14-08-2013 στις 21:340
Η Ελλάδα είναι μια ευτυχισμένη χώρα.
Ποια χρεωκοπία, ποιοι αυτόχειρες, ποιοι άστεγοι και ποιοι άνεργοι;
Εξόν και αν εννοούμε τη χρεοκοπία του στοχασμού, τους αυτόχειρες της ποίησης, τους άστεγους των ιδεών και τους άνεργους των οραμάτων…
Γιατί εκεί βρίσκεται ο πυρήνας της Κρίσης.
Τα υπόλοιπα είναι ήλιος, θάλασσα και κώλος Σαν την Ελλάδα της χρεωκοπίας, δεν έχει!
Κι οχι δηλαδη οτι ειναι πραγματικα η χωρα του ελευθερου ερωτα.
Οχι!
Ουτε γι αυτο δεν ειμαστε ικανοι.
Η «απελευθερωση» και το «γκρεμισμα των ταμπου» ειναι αποκλειστικα υποθεση του Σαββατοκυριακου.
Δευτερα πρωι, ξανακλεινουν τα ποδια και οι παντες επιστρεφουν στα πρεπει τους.
Πλην των επαγγελματιων της προκλησης, ολα τα αλλα ξεφρωνημενα που πετανε τα βρακακια τους στους παγκους των μπαρ, θα τα βρειτε μετα απο λιγα χρονια εγκλωβισμενα σε αδιεξοδους γαμους, ασφυκτικες οικογενειες, κακοπληρωμενες δουλειες, παραφρονημενες πεθερες και αδηφαγα σογια.
Συμπεριφερονται σαν σκυλες, για να καλυψουν τον εσωτερο τρομο τους πως ειναι απλως κατοικιδια…
Και οι ξαπλώστρες δωρεάν!
Η Ελλαδα εχει κολλησει στη μουρη της, τη μασκα αυτωνων ακριβως που ερχονται δω για να βγανουν τα χειροτερα ενστικτα τους.
Στις Μπενιτσες, στα Μαλλια, στην Χερσονησο, στη Μυκονο, στη Ροδο, καταφτανουν καθε χρονο εκατομμυρια φτωχων και καταπιεσμενων ανθρωπων, που τους εχουν πεισει οτι σ” αυτο εδω το μπουρδελο, ολα επιτρεπονται.
Μεθανε, ξερνουν, σερνονται, γαμιουνται, ξεβρακωνονται, αλυχτανε προσπαθωντας στις πεντε-δεκα μερες που εχουν αγορασει κοψοχρονια απο τους τουριστικους πρακτορες, να λησμονησουν το ποιοι πραγματικα ειναι και ποσο μιζερα κυλα η ζωη τους.
Χυνουν την απελπισια τους και τον τρομο του Μηδενος τους, καπου μακρια απο το δικο τους το σπιτι, εκει οπου κανεις δεν θα τους γνωριζει κι οπου θα μπορουν ανετα να νιωθουν σαν ασκια γεματα παθη, χωρις ονομα, χωρις αξιες, χωρις ιστορια.
Κι οταν γυρνανε στις χωρες τους, το παιζουν παναγιες, μιας και τα καταφεραν επιτελους να ξεχαρμανιασουν.
Οπως ο καθε πελατης των μπουρδελων, που μπορει να νιωθει ανετα, επειδη δεν χρειαζεται να λογαριασει την πουτανα, παρα μονον ως τρυπα πλασμενη για την ικανοποιηση του.
Και φευγοντας, φτυνει στο κρεβατι της.
Αυτη τη φτυσια, εμεις την εχουμε παρει και την εχουμε καμει προσωπειο.
Ενσωματωσαμε την αηδια αυτωνων που μας γαμανε επι πληρωμη.
Μετατρεψαμε σε «στυλ» το ξεχαρμανιασμα των απανταχου καταπιεσμενων και εγκαθιδρυσαμε ως αισθητικη, την ασχημια εκεινων που δεν αντεχουν τον εαυτο τους…
Δεν ειμαστε απλως χωρα διακοπων, ενα απεραντο resort center.
Ειμαστε χωρα πτυελοδοχειο.
Μια απεραντη ξαπλωστρα, που διδεται δωρεαν…
Και γαμώ τα παιδιά!
Οτι μας αρεσει, οτι ονειρευομαστε, οτι προσδοκαμε, οτι νοσταλγουμε, μπορουν να χωρεσουν σε ενα συνοικιακο γυμναστηριο.
Οτι πιστευουμε οτι αξιζει να προβαρουμε ως το Εγω μας, ειναι μια εικονα παρμενη απο τηλεοπτικες διαφημισεις.
Ειμαστε και γαμω τα παιδια!
Κι οσο πιο πολυ βαθαινει η κριση, τοσο πιο πολυ σφιγγουμε τους κοιλιακους μας.
Τη γυμνια των ιδεων μας, την εχουμε μπερδεψει με τη γυμνια των κορμιων μας. Ακουμε πως η Ελλαδα κινδυνευει να βγει απο τη σκηνη της ιστοριας και νομιζουμε οτι αυτο που χρειαζεται ειναι συσφιγξη και διαιτα, για να της χωρεσει το μαγιω…
Hot Greece
Καραγουσταρω! Hot Greece! Η χωρα της ανεμελιας και του κουραδοκοφτη.
Το μονο λαβαρο που μας ταιριαζει πια, ειναι το στρινγκ…
Αλλα ποσο κραταει ενας κωλος, ρε παιδια;
Ισαμε τα τριαντα; Ισαμε τα τριαντα πεντε; Βια, ισαμε τα σαραντα…
Και μετα;
Μετα, η κυτταριτιδα…
Ετσι γινεται και με τους λαους.
Ή κλεινουν συμβολαιο με την αιωνιοτητα ή πεθαινουν.
Οπως και στους μεγαλους ερωτες, δεν χωραει εδω ηξεις αφιξεις και ναι μεν αλλλα και καλα ειμαστε τωρα αλλα ασε να δουμε…
Ή ειναι ή δεν ειναι.
Ή το παν ή το τιποτα.
Δεν μπορεις να ξεγελας τον εαυτο σου με το: «ενταξει, τωρα την κουτσοβγαζουμε, για αυριο εχει ο θεος…»
Γιατι ολη η Ελλαδα ειναι σημερα στις παραλιες και ξεσαλωνει. Σαν να μην βυθιζεται το καραβι. Σαν να μην την εχουνε ζωσει οι βαρβαροι απο παντου.
Δεν υπαρχει ομως: «ενταξει μωρε, ασε να το γλεντησουμε τωρα που μπορουμε και μετα κατι θα βρουμε να κανουμε…»
Ενας ωραιος και σφιχτος κωλος εχει ημερομηνια ληξεως. Κι αμα στηριξεις τη ζωη σου απανω του, θα ρθει η ωρα που η ζωη σου θα κρεμεται σαν σταφιδιασμενο κωλομαγουλο.
Και θα την κοιτας εσυ ο ιδιος και θα την φτυνεις…
DOGS IN SPACE
http://on-news.gr/2013/08/14/i-ellada-tis-parakmis-ke-tou-kolousan-ta-moutra-ton-politikon/.
Γιατί να μην ανεβάζετε υλικό από τις προσωπικές σας στιγμές στο Διαδίκτυο
Γιατί να μην ανεβάζετε υλικό από τις προσωπικές σας στιγμές στο Διαδίκτυο
- Άρθρο
- Σχόλια (8)
- 68
Θέματα
Λέξη κλειδί
Η Susie Hargreaves, η πρόεδρος του Ιδρύματος, αναφέρει: «Η έρευνα επιβεβαιώνει μια ανησυχητική ένδειξη ως προς τον αριθμό των διαδικτυακών εικόνων και βίντεο, όπου απεικονίζονται νέοι να εκτελούν σεξουαλικές πράξεις και να ποζάρουν. Υπογραμμίζει επίσης το πρόβλημα που υπάρχει στον έλεγχο αυτών των εικόνων: μόλις μια εικόνα αντιγραφεί σε έναν παρασιτικό ιστοχώρο, η απλή αφαίρεσή της από τον διαδικτυακό λογαριασμό δεν θα είναι πλέον επαρκείς. Οι νέοι πρέπει να αντιληφθούν ότι μόλις η εικόνα ή το βίντεο εμφανιστεί στο Διαδίκτυο, δεν μπορέσουν ποτέ να το αφαιρέσουν πλήρως».
Κύριες πληροφορίες και βασικά ευρήματα της έρευνας:
1. Ο χρόνος διεξαγωγής της έρευνας ήταν 47 ώρες εργασίες σε τέσσερις εβδομάδες.
2. Συνολικά 12.224 εικόνες και βίντεο αναλύθηκαν και καταγράφηκαν.
3. Το περιεχόμενο βρέθηκε σε 68 διακριτούς δικτυακούς τόπους.
4. Βρέθηκαν 7.147 εικόνες.
5. Βρέθηκαν 5.077 βίντεο.
6. Βρέθηκαν 5.001, τα οποία περιείχαν και εικόνα και βίντεο.
7. Από τις/τα 12.224 εικόνες/βίντεο, 10.776 βρέθηκαν σε παρασιτικούς ιστοχώρους.
8. Οπότε, το 88% του περιεχομένου είναι παρθεί από τον αρχικό δικτυακό τόπο στον οποίο αναρτήθηκαν.
9. Σε μόνο 14 περιπτώσεις, οι αναλυτές δεν μπόρεσαν να καθορίσουν κατά πόσο ο δικτυακός τόπος δεν ήταν «παρασιτικός».
Δείτε ένα βίντεο που απευθύνεται σε παιδιά 14-18 ετών σχετικά με τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι στο Διαδίκτυο (sexting και cyberbullying).
Η Ελληνική Ανοικτή Γραμμή SafeLine, που ιδρύθηκε το 2003, δέχεται καταγγελίες για παράνομο περιεχόμενο του Διαδικτύου. Συνεχίζει τη δράση της με την υποστήριξη του προγράμματος “Safer Internet” της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. H SafeLine είναι ο επίσημος ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στον Παγκόσμιο Σύνδεσμο Ανοικτών Γραμμών Διαδικτύου INHOPE (www.inhope.org) μέσω του οποίου συνεργάζεται με το Internet Watch Foundation.
Διαβάστε ακόμα στο tech.in.gr
- Δεν θέλω το όνομα ή την εικόνα του παιδιού μου σε διαφημίσεις στο Facebook
Δείτε τι πρέπει να δείξετε στο παιδί σας για να μην εμφανίζεται με ονοματεπώνυμο και φωτογραφία σε κοινωνικές διαφημίσεις στο Facebook, ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει μόνο για τους φίλους του. Εάν με την καθοδήγησή σας κάνει την ρύθμιση, όχι μόνο δεν θα διαφημίζει τίποτα στους φίλους του, αλλά θα μάθει να παρέχει επιλεκτικά προσωπικά δεδομένα στο Ίντερνετ.
Σχετικά άρθρα
- Για ριψοκίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά ενοχοποιείται το sexting 18/9/2012 18:27
Διαβάστε επίσης
- Ιστορική απειλή για την Ελευθερία στο Διαδίκτυο, διακρίνει ο συνιδρυτής της Google 17/4/2012 13:27
- Το Δικαίωμα στη Λήθη στο Διαδίκτυο ζητά η Κομισιόν 03/2/2012 17:10
- Πώς μπορώ να διαγράψω τον λογαριασμό μου στο Facebook; 31/5/2010 13:13
- Πώς μπορώ να κατεβάσω ό,τι έχω στο Google; 20/4/2012 13:54
- Δείτε τι ξέρει για εσάς η Google και σταματήστε τη συλλογή των στοιχείων σας 29/2/2012 16:38
- Ξέρετε αλήθεια να ψάχνετε καλά στο Google; 17/10/2011 16:14
- Πως μπορώ να κατεβάσω ό,τι έχω στο Facebook; 05/1/2012 12:33
Οι διακοπές «ωφελούν σοβαρά» την υγεία
Οι διακοπές «ωφελούν σοβαρά» την υγεία
23:43 - Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013
Ενισχύουν την άμυνα του οργανισμού μας
Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι διακοπές είναι απαραίτητες όχι μόνο για να
«γεμίσουμε τις μπαταρίες μας», αλλά και για να ενισχύσουμε την άμυνα του
οργανισμού μας. Μάλιστα έρευνες έχουν δείξει ότι ο ανθρώπινος
οργανισμός χρειάζεται το ελάχιστο δύο βδομάδες συνεχόμενων διακοπών για
να μπορέσει να αποβάλει από το σύστημά του τις ψυχικές τοξίνες και να
γεμίσει τις μπαταρίες του οργανισμού του.
Οι διακοπές τονίζουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα: η ξεκούραση, η επαφή με την φύση, με την οικογένεια, το γέλιο, οι γευστικές απολαύσεις αυξάνουν την άμυνα του οργανισμού και μπορούμε να ανταπεξέλθουμε καλύτερα σε στρεσογόνες καταστάσεις αλλά και οργανικά προβλήματα. Δεν έχουμε λεφτά για διακοπές; Μπορούμε να ήμαστε καλά παντού αν έχουμε θετική διάθεση και φροντίζουμε τον εαυτό μας!»
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Συγκεντρώσαμε επτά ζωτικής σημασίας λόγους, για τους οποίου πρέπει να κάνουμε διακοπές και να τις χαρούμε, ωφελώντας παράλληλα τον οργανισμό μας.
1. Η καρδιά λειτουργεί καλύτερα
Οι διακοπές ακόμα και αν δεν φύγουμε βοηθάνε έμμεσα την λειτουργία της καρδιάς: Η κατάσταση ηρεμίας και απραγίας εκτός εργασίας ρίχνουν την πίεση μειώνοντας την έκκριση ορμονών του στρες όπως η κορτιζόλη. Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι γυναίκες που παίρνουν τουλάχιστον 2 εβδομάδες άδεια διακοπών τον χρόνο έχουν 8 φορές λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν στεφανιαία νόσο. Αντίθετα, οι άντρες που αρνούνται να πάνε διακοπές, έχουν 32% περισσότερες πιθανότητες να πάθουν καρδιακά νοσήματα. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους.
2. Βελτίωση της ποιότητας του ύπνου
Συνήθως, οι περισσότεροι περιμένουμε μόλις λίγα δευτερόλεπτα πριν ξαπλώσουμε στο κρεβάτι για να αποχωριστούμε, ή καλύτερα να «ξεκολλήσουμε» από το χέρι μας το κινητό, τον υπολογιστή, το τηλεκοντρόλ και ό,τι άλλο τεχνολογικό gadget χρησιμοποιούμε μανιωδώς καθημερινά. Η ρουτίνα του τύπου «σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι» έχει κάνει το άγχος να αγγίζει τα υψηλότερα ποσοστά, γεγονός που σαφέστατα δεν μας αφήνει να ξεκουραστούμε φυσιολογικά όταν κοιμόμαστε. Ωστόσο, με τις διακοπές και μακριά από τα άγχη της δουλειάς, ο οργανισμός αλλάζει την καθημερινότητά του και χαλαρώνει χωρίς να περιμένει το πρωί το ξυπνητήρι. Ύπνος στις διακοπές σημαίνει ύπνος χωρίς άγχος, θόρυβο και καταναγκαστικό πρωινό ξύπνημα με κατεβατό εκκρεμοτήτων και υποχρεώσεων. Όταν κοιμόμαστε καλά σε όποιο μέρος της Γης και να βρισκόμαστε οργανισμός αποβάλει το άγχος και δεν το σωματοποιεί συνεπώς ψυχοσωματικά συμπτώματα όπως ημικρανίες, γαστρεντερικά συμπτώματα, αίσθημα κόπωσης κλπ.
3. Βελτίωση του αναπνευστικού και αύξηση της ενέργειας
Η κίνηση, η δραστηριότητες που μας ευχαριστούν κολύμπι, ποδήλατο, περπάτημα, το να ήμαστε κοντά στην φύση μας βοηθάει στην φυσική μας κατάσταση, βελτιώνει το καρδιο-αναπνευστικό μας σύστημα με αποτέλεσμα να έ χουμε περισσότερη ενέργεια και διάθεση να κάνουμε πράγματα. Μονοήμερες αποδράσεις είναι μια καλή λύση για να έχουμε όλα αυτά τα οφέλη και … από το σπίτι μας! Τα ενδιαφέροντα μας που έχουν αερόβια κίνηση αυξάνουν την έκκριση των ορμονών της χαράς και της θετικής διάθεσης, της σεροτονίνης και της ενδορφίνης με αποτέλεσμα να γινόμαστε πιο χαρούμενοι!
4. Έλεγχος του σωματικού βάρους
Το άγχος παχαίνει. Λογικότατο, αν σκεφτεί κανείς ότι ο μέσος άνθρωπος αφιερώνει 8-10 ώρες καθηλωμένος σε μία καρέκλα, μπροστά από έναν υπολογιστή, ή σε άλλη καθιστική εργασία, την ίδια ώρα που μάλλον θα μπορούσε να τρέξει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Και δεν εννοούμε προς το σπίτι, γιατί εκεί αρχίζει η… δεύτερη βάρδια «καθιστικής» περιπέτειας μπροστά από την τηλεόραση ή πάλι τον υπολογιστή. Και όλο αυτό, φυσικά, συνοδεύεται από τα αντίστοιχα snacks, που κάνουν τη λαιμαργία να μοιάζει ο ιδανικός μας «σύντροφος». Αντίθετα στις διακοπές, οι όποιες δραστηριότητες γίνονται εκτός κλειστού χώρου, άρα καίμε θερμίδες και παράλληλα δεν σκεφτόμαστε το φαγητό, καθώς προφανώς υπάρχουν άλλα πράγματα να κάνουμε.
5. Βελτίωση της... νοημοσύνης
Κι όμως είναι αλήθεια, οι διακοπές μπορούν να μας κάνουν εξυπνότερους. Το «αιώνιο» στρες και άγχος της δουλειάς που κουβαλάμε όλο τον χρόνο στους ώμους μας, μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ικανότητά μας να παίρνουμε σωστές αποφάσεις. Η ξεκούραση των διακοπών, διώχνοντας μακριά το άγχος, κάνει τις ικανότητές μας να αναδιοργανωθούν, να χτυπήσουν πάλι «κόκκινο» και να πάρουμε τελικά τις σωστές αποφάσεις για εμάς και τους γύρω μας.
6. Μικρές απολαύσεις
Το να έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας είναι πολυτέλεια. Η σημαντικότερη έννοια των διακοπών είναι να κάνω στον εαυτό μου το δώρο του χρόνου. Να σταματήσω να κάνω πράγματα που με πιέζουν και να κάνω πράγματα που μ ευχαριστούν. Να διαβάσω ένα βιβλίο , να δω μια ταινία να γελάσω, να δω φίλους που έχω να δω καιρό, να πάω βόλτα στην φύση, να φροντίσω το σώμα μου, να φάω τα αγαπημένα μου φαγητά, να πιω ένα ωραίο κρασί, να φλερτάρω ξανά τον/την σύντροφο σας, να ζωντανέψετε τον ερωτισμό στην σχέση σας επενδύοντας χρόνο και συναίσθημα. Φτάνουν δύο ώρες λένε οι ειδικοί από αυτές τις μικρές απολαύσεις και δραστηριότητες για να βελτιωθεί το ανοσοποιητικό μας και να νιώσουμε ευεξία. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από δύο βδομάδες διακοπών μειώνεται κατά 30% η πιθανότητα ν’ αρρωστήσει κανείς μέσα στο χειμώνα!
7. Η σωτηρία της πνευματικής υγείας
Όταν περιμένει κάποιος κάτι στη ζωή του, αυτόματα βλέπει τα πράγματα γύρω του λιγότερο αρνητικά. Είτε αυτό είναι μία παραλία είτε ένας περίπατος, είτε πάλι ο ύπνος, που αναφέραμε πριν, τα επίπεδα της ευτυχίας αυξάνονται κάθε φορά, που σκεφτόμαστε τις διακοπές μας. Τα μελλοντικά σχέδια και οι αναμνήσεις παλαιότερων διακοπών αυτόματα μας κάνουν πιο ευτυχισμένους και περισσότερο αισιόδοξους.
Πηγή: noikokyra.gr
Οι διακοπές τονίζουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα: η ξεκούραση, η επαφή με την φύση, με την οικογένεια, το γέλιο, οι γευστικές απολαύσεις αυξάνουν την άμυνα του οργανισμού και μπορούμε να ανταπεξέλθουμε καλύτερα σε στρεσογόνες καταστάσεις αλλά και οργανικά προβλήματα. Δεν έχουμε λεφτά για διακοπές; Μπορούμε να ήμαστε καλά παντού αν έχουμε θετική διάθεση και φροντίζουμε τον εαυτό μας!»
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Συγκεντρώσαμε επτά ζωτικής σημασίας λόγους, για τους οποίου πρέπει να κάνουμε διακοπές και να τις χαρούμε, ωφελώντας παράλληλα τον οργανισμό μας.
1. Η καρδιά λειτουργεί καλύτερα
Οι διακοπές ακόμα και αν δεν φύγουμε βοηθάνε έμμεσα την λειτουργία της καρδιάς: Η κατάσταση ηρεμίας και απραγίας εκτός εργασίας ρίχνουν την πίεση μειώνοντας την έκκριση ορμονών του στρες όπως η κορτιζόλη. Οι στατιστικές δείχνουν ότι οι γυναίκες που παίρνουν τουλάχιστον 2 εβδομάδες άδεια διακοπών τον χρόνο έχουν 8 φορές λιγότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν στεφανιαία νόσο. Αντίθετα, οι άντρες που αρνούνται να πάνε διακοπές, έχουν 32% περισσότερες πιθανότητες να πάθουν καρδιακά νοσήματα. Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους.
2. Βελτίωση της ποιότητας του ύπνου
Συνήθως, οι περισσότεροι περιμένουμε μόλις λίγα δευτερόλεπτα πριν ξαπλώσουμε στο κρεβάτι για να αποχωριστούμε, ή καλύτερα να «ξεκολλήσουμε» από το χέρι μας το κινητό, τον υπολογιστή, το τηλεκοντρόλ και ό,τι άλλο τεχνολογικό gadget χρησιμοποιούμε μανιωδώς καθημερινά. Η ρουτίνα του τύπου «σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι» έχει κάνει το άγχος να αγγίζει τα υψηλότερα ποσοστά, γεγονός που σαφέστατα δεν μας αφήνει να ξεκουραστούμε φυσιολογικά όταν κοιμόμαστε. Ωστόσο, με τις διακοπές και μακριά από τα άγχη της δουλειάς, ο οργανισμός αλλάζει την καθημερινότητά του και χαλαρώνει χωρίς να περιμένει το πρωί το ξυπνητήρι. Ύπνος στις διακοπές σημαίνει ύπνος χωρίς άγχος, θόρυβο και καταναγκαστικό πρωινό ξύπνημα με κατεβατό εκκρεμοτήτων και υποχρεώσεων. Όταν κοιμόμαστε καλά σε όποιο μέρος της Γης και να βρισκόμαστε οργανισμός αποβάλει το άγχος και δεν το σωματοποιεί συνεπώς ψυχοσωματικά συμπτώματα όπως ημικρανίες, γαστρεντερικά συμπτώματα, αίσθημα κόπωσης κλπ.
3. Βελτίωση του αναπνευστικού και αύξηση της ενέργειας
Η κίνηση, η δραστηριότητες που μας ευχαριστούν κολύμπι, ποδήλατο, περπάτημα, το να ήμαστε κοντά στην φύση μας βοηθάει στην φυσική μας κατάσταση, βελτιώνει το καρδιο-αναπνευστικό μας σύστημα με αποτέλεσμα να έ χουμε περισσότερη ενέργεια και διάθεση να κάνουμε πράγματα. Μονοήμερες αποδράσεις είναι μια καλή λύση για να έχουμε όλα αυτά τα οφέλη και … από το σπίτι μας! Τα ενδιαφέροντα μας που έχουν αερόβια κίνηση αυξάνουν την έκκριση των ορμονών της χαράς και της θετικής διάθεσης, της σεροτονίνης και της ενδορφίνης με αποτέλεσμα να γινόμαστε πιο χαρούμενοι!
4. Έλεγχος του σωματικού βάρους
Το άγχος παχαίνει. Λογικότατο, αν σκεφτεί κανείς ότι ο μέσος άνθρωπος αφιερώνει 8-10 ώρες καθηλωμένος σε μία καρέκλα, μπροστά από έναν υπολογιστή, ή σε άλλη καθιστική εργασία, την ίδια ώρα που μάλλον θα μπορούσε να τρέξει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Και δεν εννοούμε προς το σπίτι, γιατί εκεί αρχίζει η… δεύτερη βάρδια «καθιστικής» περιπέτειας μπροστά από την τηλεόραση ή πάλι τον υπολογιστή. Και όλο αυτό, φυσικά, συνοδεύεται από τα αντίστοιχα snacks, που κάνουν τη λαιμαργία να μοιάζει ο ιδανικός μας «σύντροφος». Αντίθετα στις διακοπές, οι όποιες δραστηριότητες γίνονται εκτός κλειστού χώρου, άρα καίμε θερμίδες και παράλληλα δεν σκεφτόμαστε το φαγητό, καθώς προφανώς υπάρχουν άλλα πράγματα να κάνουμε.
5. Βελτίωση της... νοημοσύνης
Κι όμως είναι αλήθεια, οι διακοπές μπορούν να μας κάνουν εξυπνότερους. Το «αιώνιο» στρες και άγχος της δουλειάς που κουβαλάμε όλο τον χρόνο στους ώμους μας, μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ικανότητά μας να παίρνουμε σωστές αποφάσεις. Η ξεκούραση των διακοπών, διώχνοντας μακριά το άγχος, κάνει τις ικανότητές μας να αναδιοργανωθούν, να χτυπήσουν πάλι «κόκκινο» και να πάρουμε τελικά τις σωστές αποφάσεις για εμάς και τους γύρω μας.
6. Μικρές απολαύσεις
Το να έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας είναι πολυτέλεια. Η σημαντικότερη έννοια των διακοπών είναι να κάνω στον εαυτό μου το δώρο του χρόνου. Να σταματήσω να κάνω πράγματα που με πιέζουν και να κάνω πράγματα που μ ευχαριστούν. Να διαβάσω ένα βιβλίο , να δω μια ταινία να γελάσω, να δω φίλους που έχω να δω καιρό, να πάω βόλτα στην φύση, να φροντίσω το σώμα μου, να φάω τα αγαπημένα μου φαγητά, να πιω ένα ωραίο κρασί, να φλερτάρω ξανά τον/την σύντροφο σας, να ζωντανέψετε τον ερωτισμό στην σχέση σας επενδύοντας χρόνο και συναίσθημα. Φτάνουν δύο ώρες λένε οι ειδικοί από αυτές τις μικρές απολαύσεις και δραστηριότητες για να βελτιωθεί το ανοσοποιητικό μας και να νιώσουμε ευεξία. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά από δύο βδομάδες διακοπών μειώνεται κατά 30% η πιθανότητα ν’ αρρωστήσει κανείς μέσα στο χειμώνα!
7. Η σωτηρία της πνευματικής υγείας
Όταν περιμένει κάποιος κάτι στη ζωή του, αυτόματα βλέπει τα πράγματα γύρω του λιγότερο αρνητικά. Είτε αυτό είναι μία παραλία είτε ένας περίπατος, είτε πάλι ο ύπνος, που αναφέραμε πριν, τα επίπεδα της ευτυχίας αυξάνονται κάθε φορά, που σκεφτόμαστε τις διακοπές μας. Τα μελλοντικά σχέδια και οι αναμνήσεις παλαιότερων διακοπών αυτόματα μας κάνουν πιο ευτυχισμένους και περισσότερο αισιόδοξους.
Πηγή: noikokyra.gr
Το facebook υποσκάπτει την ευτυχία
Το facebook μπορεί να βοηθά τους ανθρώπους, ιδίως τους νεότερους, να
επικοινωνήσουν online, όμως παράλληλα υποσκάπτει το αίσθημα ευτυχίας και
ικανοποίησης του χρήστη από τη ζωή και τον εαυτό του, σύμφωνα με νέα
αμερικανική επιστημονική έρευνα.
Μάλιστα, όσο πιο μεγάλη χρήση του facebook κάνει κάποιος, τόσο
μεγαλύτερες φαίνεται να είναι οι αρνητικές επιπτώσεις για την ψυχολογία
του. Η νέα μελέτη έρχεται να προστεθεί σε άλλες, που τον τελευταίο καιρό
απομυθοποιούν τα κοινωνικά δίκτυα, αναδεικνύοντας πλέον και τις αρνητικές όψεις τους, πέρα από τις θετικές.Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον κοινωνικό ψυχολόγο Ίθαν Κρος του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό PLoS ONE, σύμφωνα με το BBC, μελέτησαν 82 νεαρούς ενήλικους χρήστες και παρακολούθησαν στενά επί δύο εβδομάδες -μέσω τακτικών ερωτηματολογίων- με ποιόν τρόπο σχετιζόταν η χρήση του κοινωνικού δικτύου με τα αισθήματα ψυχικής ικανοποίησης κάθε χρήστη.
Το κεντρικό συμπέρασμα ήταν ότι όσο περισσότερο οι νέοι χρησιμοποιούσαν το facebook, τόσο χειρότερα ένιωθαν στη συνέχεια και τόσο περισσότερο το επίπεδο ικανοποίησής τους από τη ζωή έπεφτε. Όμως, όταν οι ίδιοι άνθρωποι είχαν άμεση, πρόσωπο με πρόσωπο, επικοινωνία με τους φίλους τους ή τηλεφωνικά, δεν ανέφεραν την ίδια αρνητική επίπτωση. Αντίθετα, μετά από τις άμεσες, αντί για τις online επαφές, ανέφεραν ότι ένιωθαν καλύτερα.
«Επιφανειακά, το facebook αποτελεί ένα πολύτιμο μέσο για την ικανοποίηση της βασικής ανθρώπινης ανάγκης για κοινωνικές επαφές. Όμως, αντί να βελτιώνει το αίσθημα ψυχικής ικανοποίησης, διαπιστώσαμε ότι μάλλον φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα- το υποσκάπτει», δήλωσε ο Ίθαν Κρος. «Πρόκειται για ζήτημα ζωτικής σημασίας, επειδή αφορά την ουσία της επίδρασης που τα κοινωνικά δίκτυα μπορούν να έχουν στις ζωές των ανθρώπων», πρόσθεσε ο ερευνητής Τζον Τζονίδης.
Η έρευνα έδειξε επίσης ότι οι χρήστες περνούν περισσότερη ώρα στο facebook, όταν νιώθουν μοναξιά, χωρίς όμως αυτό κατ' ανάγκη να τους κάνει μετά να νιώθουν καλύτερα.
http://www.economist.com/news/science-and-technology/21583593-using-social-network-seems-make-people-more-miserable-get-life#!
THOSE who have resisted the urge to join Facebook will surely
feel vindicated when they read the latest research. A study just
published by the Public Library of Science,
conducted by Ethan Kross of the University of Michigan and Philippe
Verduyn of Leuven University in Belgium, has shown that the more someone
uses Facebook, the less satisfied he is with life.
Past investigations have found that using Facebook is associated with jealousy, social tension, isolation and depression. But these studies have all been “cross-sectional”—in other words, snapshots in time. As such, they risk confusing correlation with causation: perhaps those who spend more time on social media are more prone to negative emotions in the first place. The study conducted by Dr Kross and Dr Verduyn is the first to follow Facebook users for an extended period, to track how their emotions change.
When the researchers analysed the results, they found that the more a volunteer used Facebook in the period between two questionnaires, the worse he reported feeling the next time he filled in a questionnaire. Volunteers were also asked to rate their satisfaction with life at the start and the end of the study. Those who used Facebook a lot were more likely to report a decline in satisfaction than those who visited the site infrequently. In contrast, there was a positive association between the amount of direct social contact a volunteer had and how positive he felt. In other words, the more volunteers socialised in the real world, the more positive they reported feeling the next time they filled in the questionnaire.
A volunteer’s sex had no influence on these findings; nor did the size of his (or her) social network, his stated motivation for using Facebook, his level of loneliness or depression or his self-esteem. Dr Kross and Dr Verduyn therefore conclude that, rather than enhancing well-being, Facebook undermines it.
Their study does not tease out why socialising on Facebook has a different effect from socialising in person. But an earlier investigation, conducted by social scientists at Humboldt University and Darmstadt’s Technical University, both in Germany, may have found the root cause. These researchers, who presented their findings at a conference in Leipzig in February, surveyed 584 users of Facebook aged mostly in their 20s. They found that the most common emotion aroused by using Facebook is envy. Endlessly comparing themselves with peers who have doctored their photographs, amplified their achievements and plagiarised their bons mots can leave Facebook’s users more than a little green-eyed. Real-life encounters, by contrast, are more WYSIWYG (what you see is what you get).
What neither study proves is whether all this is true only for younger users of Facebook. Older ones may be more mellow, and thus less begrudging of their friends’ successes, counterfeit or real. Maybe.
Past investigations have found that using Facebook is associated with jealousy, social tension, isolation and depression. But these studies have all been “cross-sectional”—in other words, snapshots in time. As such, they risk confusing correlation with causation: perhaps those who spend more time on social media are more prone to negative emotions in the first place. The study conducted by Dr Kross and Dr Verduyn is the first to follow Facebook users for an extended period, to track how their emotions change.
When the researchers analysed the results, they found that the more a volunteer used Facebook in the period between two questionnaires, the worse he reported feeling the next time he filled in a questionnaire. Volunteers were also asked to rate their satisfaction with life at the start and the end of the study. Those who used Facebook a lot were more likely to report a decline in satisfaction than those who visited the site infrequently. In contrast, there was a positive association between the amount of direct social contact a volunteer had and how positive he felt. In other words, the more volunteers socialised in the real world, the more positive they reported feeling the next time they filled in the questionnaire.
A volunteer’s sex had no influence on these findings; nor did the size of his (or her) social network, his stated motivation for using Facebook, his level of loneliness or depression or his self-esteem. Dr Kross and Dr Verduyn therefore conclude that, rather than enhancing well-being, Facebook undermines it.
Their study does not tease out why socialising on Facebook has a different effect from socialising in person. But an earlier investigation, conducted by social scientists at Humboldt University and Darmstadt’s Technical University, both in Germany, may have found the root cause. These researchers, who presented their findings at a conference in Leipzig in February, surveyed 584 users of Facebook aged mostly in their 20s. They found that the most common emotion aroused by using Facebook is envy. Endlessly comparing themselves with peers who have doctored their photographs, amplified their achievements and plagiarised their bons mots can leave Facebook’s users more than a little green-eyed. Real-life encounters, by contrast, are more WYSIWYG (what you see is what you get).
What neither study proves is whether all this is true only for younger users of Facebook. Older ones may be more mellow, and thus less begrudging of their friends’ successes, counterfeit or real. Maybe.
Sorry, Mr. Zuckerberg...
Sorry, Mr. Zuckerberg...
Περιζήτητος ο χάκερ που έγραψε στον τοίχο του ιδρυτή του Facebook
- 17
Λέξη κλειδί
Σε
κινητοποίηση χρηστών του Διαδικτύου οδήγησε η απόφαση του Facebook να
μην αποζημιώσει προγραμματιστή που βρήκε σοβαρή ατέλεια που επιτρέπει σε
οποιονδήποτε να γράφει ό,τι θέλει στον τοίχο οποιουδήποτε. Η υπηρεσία
απαντά στις διαμαρτυρίες με το επιχείρημα ότι, ο χάκερ δεν ακολούθησε
τον κανόνα που ορίζει ότι όποιος βρίσκει bug δεν πρέπει να κάνει δημόσια
επίδειξη. Όμως, ο Khalil Shreateh, αφού επιχείρησε μάταια να πείσει την
ομάδα ασφάλειας του Facebook ότι το bug υπάρχει και είναι σοβαρό, το
έγραψε στον τοίχο του... επικεφαλής της, Μαρκ Ζάκερμπεργκ.
Το bug που εντόπισε ο λεγόμενος "white hat" χάκερ από την Παλαιστίνη αφορά στο δικαίωμα δημοσίευσης στο χρονολόγιο (γνωστό ως «τοίχος» ως το 2011) οποιουδήποτε μέλους του Facebook. Σύμφωνα με τους κανόνες λειτουργίας της υπηρεσίας, κανείς δεν μπορεί να δημοσιεύσει στο Χρονολόγιο ενός άλλου μέλους εάν δεν έχει γίνει αποδεκτό το σχετικό αίτημα φιλίας που πρέπει να έχει αποστείλει. Για να δημοσιεύσει λοιπόν κανείς στον τοίχο ενός άλλου στο Facebook θα πρέπει να είναι φίλοι.
Διαφορετικά, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να αναρτά για παράδειγμα, διαφημιστικά ή δυσφημιστικά μηνύματα ορατά στο κοινό του εκάστοτε μέλους (στο Facebook οι δημοσιεύσεις στον «τοίχο» ενός φίλου είναι ορατές στο κοινό που μπορεί να επιλέξει ο ιδιοκτήτης του). Επίσης, έτσι θα άρχιζε να «κουτσαίνει» το σύστημα προώθησης δημοσιεύσεων του ίδιου του Facebook, προώθηση για την οποία οι ενδιαφερόμενοι (από επιχειρήσεις έως ιδιώτες) καλούνται να πληρώσουν.
Εντούτοις, η τεκμηρίωση που δηλώνει πως έστειλε ο Khalil Shreateh δεν διερευνήθηκε επαρκώς ή δεν αναπαράχθηκε επιτυχώς για να επιβεβαιωθεί του λόγου το ασφαλές. Το bug απορρίφθηκε ως ανεπαρκώς τεκμηριωμένο.
Ο προγραμματιστής επέμεινε. Μετά την δεύτερη απόπειρα να πείσει τον ομάδα ασφάλειας του Facebook ότι το bug είναι υπαρκτό αλλά και σοβαρό, αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα. Ο χάκερ έγραψε στον τοίχο του Mark Zuckerberg, χωρίς την απαιτούμενη συναίνεση δεδομένου ότι δεν είχε γίνει αποδεκτός ως «φίλος» ή συνδρομητής του ιδρυτή του Facebook. Στην σχετική ανάρτηση, ο Shreateh έγραφε ότι βρήκε ένα σημαντικό bug στο Facebook, καθώς και ότι έχει ήδη επικοινωνήσει με την αρμόδια ομάδα χωρίς αποτέλεσμα. Σε μερικά δευτερόλεπτα, υπήρξε η επιθυμητή απόκριση και το bug «έκλεισε». Πάντως, ο Khalil Shreateh δεν αποζημιώθηκε ούτε καν με το ελάχιστο ποσό των 500 δολαρίων για την αναφορά «ευπάθειας» στο Facebook.
Εάν η διαδικασία ήταν εφικτό να αυτοματοποιηθεί και να εκτελεστεί για πλήθος τυχαία παραγόμενων ID τότε θα προέκυπτε η δημοσίευση του ίδιου μηνύματος με οποιοδήποτε, πιθανότατα αμφιλεγόμενο, περιεχόμενο, σε πολλούς χρήστες και πολλαπλάσιο κοινό. Δηλαδή, θα αποτελούσε υπερόπλο στα χέρια των spammer.
Το Facebook αρνήθηκε να αποζημιώσει τον Khalil Shreateh με το επιχείρημα ότι έγινε φάουλ με την δημόσια επίδειξη. Οι κανόνες ορίζουν πως δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται παρά οι λεγόμενοι λογαριασμοί δοκιμών (test accounts), οι οποίοι μάλιστα δεν μπορούν να μετατραπούν σε πραγματικούς. Το γεγονός αποτελεί τρέχον θέμα συζήτησης εντός και εκτός των τειχών του Facebook (με hashtag Khalil). Ο Khalil, που αρνείται τον τίτλο του «χάκερ», έχει δεχτεί πλήθος προσφορών για εργασία, γεγονός που χαρακτηρίζει αναγνώριση των ικανοτήτων του.
Ανησυχία προκαλεί τέλος η αναφορά του Shreateh στην ασφάλεια στο Facebook. Ο προγραμματιστής γράφει στην σελίδα του στο Facebook όπου χρησιμοποιεί ως εικόνα προφίλ την φωτογραφία του Έντουαρντ Σνόουντεν, πως το σάιτ «έχει διαρροές» και προσθέτει πως η πολιτική που ακολουθείται από την αρμόδια ομάδα θα μπορούσε τελικά να οδηγήσει ακόμα και στην κατάλυση της υπηρεσίας από «κακούς χάκερ», από τις πρακτικές των οποίων διαχωρίζει την θέση του.
Το bug που εντόπισε ο λεγόμενος "white hat" χάκερ από την Παλαιστίνη αφορά στο δικαίωμα δημοσίευσης στο χρονολόγιο (γνωστό ως «τοίχος» ως το 2011) οποιουδήποτε μέλους του Facebook. Σύμφωνα με τους κανόνες λειτουργίας της υπηρεσίας, κανείς δεν μπορεί να δημοσιεύσει στο Χρονολόγιο ενός άλλου μέλους εάν δεν έχει γίνει αποδεκτό το σχετικό αίτημα φιλίας που πρέπει να έχει αποστείλει. Για να δημοσιεύσει λοιπόν κανείς στον τοίχο ενός άλλου στο Facebook θα πρέπει να είναι φίλοι.
Διαφορετικά, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να αναρτά για παράδειγμα, διαφημιστικά ή δυσφημιστικά μηνύματα ορατά στο κοινό του εκάστοτε μέλους (στο Facebook οι δημοσιεύσεις στον «τοίχο» ενός φίλου είναι ορατές στο κοινό που μπορεί να επιλέξει ο ιδιοκτήτης του). Επίσης, έτσι θα άρχιζε να «κουτσαίνει» το σύστημα προώθησης δημοσιεύσεων του ίδιου του Facebook, προώθηση για την οποία οι ενδιαφερόμενοι (από επιχειρήσεις έως ιδιώτες) καλούνται να πληρώσουν.
Εντούτοις, η τεκμηρίωση που δηλώνει πως έστειλε ο Khalil Shreateh δεν διερευνήθηκε επαρκώς ή δεν αναπαράχθηκε επιτυχώς για να επιβεβαιωθεί του λόγου το ασφαλές. Το bug απορρίφθηκε ως ανεπαρκώς τεκμηριωμένο.
Ο προγραμματιστής επέμεινε. Μετά την δεύτερη απόπειρα να πείσει τον ομάδα ασφάλειας του Facebook ότι το bug είναι υπαρκτό αλλά και σοβαρό, αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα. Ο χάκερ έγραψε στον τοίχο του Mark Zuckerberg, χωρίς την απαιτούμενη συναίνεση δεδομένου ότι δεν είχε γίνει αποδεκτός ως «φίλος» ή συνδρομητής του ιδρυτή του Facebook. Στην σχετική ανάρτηση, ο Shreateh έγραφε ότι βρήκε ένα σημαντικό bug στο Facebook, καθώς και ότι έχει ήδη επικοινωνήσει με την αρμόδια ομάδα χωρίς αποτέλεσμα. Σε μερικά δευτερόλεπτα, υπήρξε η επιθυμητή απόκριση και το bug «έκλεισε». Πάντως, ο Khalil Shreateh δεν αποζημιώθηκε ούτε καν με το ελάχιστο ποσό των 500 δολαρίων για την αναφορά «ευπάθειας» στο Facebook.
Πώς έγινε η δημοσίευση στο Χρονολόγιο του Mark Zuckerberg
Ο Khalil κάνει μια δημόσια επίδειξη του τρόπου με τον οποίο μπορεί να γίνει δημοσίευση στο Χρονολόγιο οποιοδήποτε μη-φίλου στο Facebook, με ιδιαίτερη προσοχή. Ο προγραμματιστής γράφει προς δημοσίευση κάτι στο προσωπικό του Χρονολόγιο. Έπειτα, με ένα δεξί κλικ στον browser και την επιλογή Inspect Element με την βοήθεια ενός εργαλείου επεξεργασίας σελίδων σε HTML, αντικαθιστά το αριθμητικό μοναδικό αναγνωριστικό της ταυτότητάς του με το αντίστοιχο ID ενός άλλου μέλους του Facebook (στο Χρονολόγιο του οποίου θέλει να γίνει η επίμαχη δημοσίευση). Στην συνέχεια αποθηκεύει την αλλαγή και η δημοσίευση που προοριζόταν για τον δικό του τοίχο και τους δικούς του φίλους, γίνεται στον τοίχο ενός αγνώστου, στον οποίο ανήκει το προαναφερόμενο ID με το οποίο αντικατέστησε το δικό του ID.Εάν η διαδικασία ήταν εφικτό να αυτοματοποιηθεί και να εκτελεστεί για πλήθος τυχαία παραγόμενων ID τότε θα προέκυπτε η δημοσίευση του ίδιου μηνύματος με οποιοδήποτε, πιθανότατα αμφιλεγόμενο, περιεχόμενο, σε πολλούς χρήστες και πολλαπλάσιο κοινό. Δηλαδή, θα αποτελούσε υπερόπλο στα χέρια των spammer.
Το Facebook αρνήθηκε να αποζημιώσει τον Khalil Shreateh με το επιχείρημα ότι έγινε φάουλ με την δημόσια επίδειξη. Οι κανόνες ορίζουν πως δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιούνται παρά οι λεγόμενοι λογαριασμοί δοκιμών (test accounts), οι οποίοι μάλιστα δεν μπορούν να μετατραπούν σε πραγματικούς. Το γεγονός αποτελεί τρέχον θέμα συζήτησης εντός και εκτός των τειχών του Facebook (με hashtag Khalil). Ο Khalil, που αρνείται τον τίτλο του «χάκερ», έχει δεχτεί πλήθος προσφορών για εργασία, γεγονός που χαρακτηρίζει αναγνώριση των ικανοτήτων του.
Ανησυχία προκαλεί τέλος η αναφορά του Shreateh στην ασφάλεια στο Facebook. Ο προγραμματιστής γράφει στην σελίδα του στο Facebook όπου χρησιμοποιεί ως εικόνα προφίλ την φωτογραφία του Έντουαρντ Σνόουντεν, πως το σάιτ «έχει διαρροές» και προσθέτει πως η πολιτική που ακολουθείται από την αρμόδια ομάδα θα μπορούσε τελικά να οδηγήσει ακόμα και στην κατάλυση της υπηρεσίας από «κακούς χάκερ», από τις πρακτικές των οποίων διαχωρίζει την θέση του.
Η εκπαίδευση στην αρχαία Ελλάδα
Η Ελλάδα υπήρξε ένας από τους εκπαιδευτές του κόσμου, με
τρόπο που ακόμη και ο Περικλής δεν τόλμησε να φανταστεί. Τα διανοητικά,
αισθητικά και πολιτικά επιτεύγματα της κλασικής Ελλάδας μαγεύουν εδώ και
αιώνες τους μελετητές του δυτικού πολιτισμού. Η ήδη αχανής βιβλιογραφία
συνεχίζει να αυξάνεται και η πλήρης κατανόηση του ελληνικού πολιτισμού
απαιτεί κοπιαστική μελέτη των διαφορετικών του όψεων.
Μία από αυτές τις όψεις είναι η εκπαίδευση, η οποία συνδέεται
άρρηκτα με κάθε είδους πολιτισμική ανάπτυξη. Αναμφίβολα, είναι γνωστό
πως η εκπαίδευση στην αρχαία Ελλάδα επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την
ανάπτυξη ενός δυναμικού πολιτιστικού συνεχούς, που συνδέει το παρελθόν
με το μέλλον, επεκτάθηκε στην ευρωπαϊκή ήπειρο και τις κτήσεις της και
είναι γνωστό σήμερα με το γενικό όρο «δυτικός πολιτισμός».
Ωστόσο, οποιαδήποτε μελέτη των επιδράσεων της αρχαίας ελληνικής
εκπαίδευσης στο σύγχρονο κόσμο απαιτεί γνώση του ίδιου του αντικείμενου
της εκπαίδευσης, έτσι όπως αναπτύχθηκε στις διαφορετικές πόλεις-κράτη
της ελληνικής επικράτειας. Στο συγκεκριμένο άρθρο, λοιπόν, θα
προσπαθήσουμε -έστω και συνοπτικά εξαιτίας του περιορισμένου χώρου- να
δούμε πώς γινόταν η εκπαίδευση καταρχήν στη Σπάρτη και την Κρήτη και
κατόπιν στην Αθήνα, καθώς το παράδειγμα των Αθηνών μιμήθηκε σχεδόν όλη η
υπόλοιπη Ελλάδα.
Η Εκπαίδευση στη Σπάρτη και την Κρήτη
Σύμφωνα με το μύθο ο Σκύθης Ανάχαρσις, επιστρέφοντας από τα
ταξίδια του, αναφέρει πως οι Σπαρτιάτες ήταν ο μόνος ελληνικός λαός με
τον οποίο κατόρθωσε να συζητήσει λογικά, γιατί μόνον αυτός είχε το χρόνο
να είναι σοφός. Παρόλες τις αντιρρήσεις του Ηρόδοτου, φαίνεται πως οι
Σπαρτιάτες είχαν άφθονο χρόνο στη διάθεσή τους, όντας απελευθερωμένοι
από την ανάγκη του πλουτισμού.
Δεν ασκούσαν εμπόριο μήτε ήταν απασχολημένοι με κάποιο επάγγελμα.
Έτσι, περνούσαν όλο το χρόνο τους αφιερωμένοι στην εκπαίδευσή τους
σύμφωνα με τα σπαρτιατικά ιδεώδη. Ο χρόνος τους μοιραζόταν ανάμεσα στη
φυσική εξάσκηση, τη στρατιωτική εκπαίδευση, το κυνήγι, τα δημόσια
πράγματα και τις «λέσχες», στις οποίες δεν επιτρέπονταν οι συζητήσεις
για δουλειές, παρά μόνο για ό,τι θεωρείτο ευγενές.
Σε αυτό το απόλυτα οργανωμένο κράτος το αγόρι έμενε σπίτι του ως
τα επτά του χρόνια. Ακόμη και τότε, όμως, οι γονείς τους φρόντιζαν να
τα παίρνουν μαζί τους στα φειδίτια ή φιλίτια, τις κοινές τράπεζες των
Σπαρτιατών. Ακούγοντας τις συζητήσεις τους πάνω σε πολιτικά
θέματα, τα αγόρια ήδη εκπαιδεύονταν στον σπαρτιατικό τρόπο ζωής. Τα
κορίτσια έμεναν στο σπίτι και έπαιρναν το γεύμα μαζί με τη μητέρα τους.
Στα φειδίτια οι γονείς ήταν υποχρεωμένοι να συνεισφέρουν κάθε μήνα
ένα μέδιμνο κριθάρι, οκτώ χοές οίνου, πέντε μνας τυρί και μισή μνα σύκα.
Αν ήταν τόσο φτωχοί, που δεν μπορούσαν να συνεισφέρουν, τότε έχαναν τα
δικαιώματά τους ως πολίτες και τα παιδιά τους δεν ήταν δυνατόν να
εκπαιδευτούν στα σπαρτιατικό σύστημα. Γενικά, λοιπόν, τα σπαρτιατικά
σχολεία ήταν μόνο για τους ομοίους, δηλαδή για εκείνους που μπορούσαν να
πληρώσουν την εγγραφή σε είδος.
Ωστόσο, γίνονταν επίσης δεκτά και άλλα παιδιά, αρκεί κάποιος να
συνεισέφερε εκ μέρους τους το απαιτούμενο τίμημα, προκειμένου να
συνοδεύουν τα παιδιά του στο σχολείο. O αριθμός αυτών των
σχολικών συνοδών εξαρτάτο άμεσα από το μέγεθος της συνεισφοράς σε είδος,
αλλά δε γίνονταν πολίτες όταν μεγάλωναν. Η απόδοση της ιδιότητας του
πολίτη γινόταν μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όταν η αξία τους ή οι
υπηρεσίες ήταν τέτοιες που η πόλη-κράτος τις αναγνώριζε. Aλλοι μαθητές
παρόμοιου είδους ήταν οι μόθωνες ή μόθακες και οι τρόφιμοι.
Η διαφορά με τους τρόφιμους βρίσκεται στο γεγονός ότι ήταν παιδιά
ελεύθερων Σπαρτιατών και συνεπώς είχαν πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Σε
μεταγενέστερες περιόδους, στην εποχή της φθοράς του θεσμού πόλης-κράτους
εξαιτίας του μεγάλου δημογραφικού προβλήματος των ελληνικών
πόλεων-κρατών, όσοι απολάμβαναν της σπαρτιατικής εκπαίδευσης αποκτούσαν
και πολιτικά δικαιώματα.
Μετά τα επτά τους χρόνια τα αγόρια απομακρύνονταν από το σπίτι
και οργανώνονταν σε έναν ιδιαίτερα συστηματικό τρόπο εκπαίδευσης
-ανάλογο με εκείνον της Κρήτης- σε αγέλες ή βούες.
Υποδιαιρέσεις των αγελών ήταν οι ίλες, οι οποίες πιθανώς είχαν δύναμη 64
αγοριών. Οι αγέλες τρέφονταν, κοιμούνταν και έπαιζαν μαζί και
βρίσκονταν υπό την εποπτεία του παιδονόμου, ενός πολίτη που απολάμβανε
του γενικού σεβασμού και κατείχε υψηλή θέση. Βοηθοί του ήταν οι
μαστιγοφόροι, οι οποίοι επέβαλαν τη σκληρή πειθαρχία, για την οποία τόσο
φημισμένη ήταν η σπαρτιατική κοινωνία.
Ακόμη και όταν έλειπε ο παιδονόμος ή οι μαστιγοφόροι, φαίνεται
πως η πειθαρχία διατηρείτο ακέραια υπό την εποπτεία του βουαγόρα ή
αγελάρχη, δηλαδή του περισσότερο θαρραλέου και λογικού αγοριού σε κάθε
αγέλη. Επίσης, σε κάθε σχολείο τοποθετείτο ένας νέος που είχε
συμπληρώσει το 20ο έτος της ηλικίας του και ονομαζόταν είρην ή ιρήν.
Εκείνος παρακολουθούσε προσεκτικά τις μάχες τους και τους
χρησιμοποιούσε ως υπηρέτες στο σπίτι του για το γεύμα του. Τα μεγαλύτερα
αγόρια του έφερναν ξύλα για τη φωτιά, ενώ τα μικρότερα μάζευαν
λαχανικά. Βέβαια, ο μοναδικός τρόπος για να αποκτηθούν αυτές οι
προμήθειες ήταν η κλοπή από τους κήπους ή τις λέσχες των ανδρών, γεγονός
που αύξανε τις ικανότητες των νέων στην ανίχνευση. Αφού γευμάτιζαν όλοι
μαζί, τότε ο είρην τους προέτρεπε να τραγουδήσουν και κατόπιν να
συζητήσουν θέματα ηθικής ή πολιτικής.
Ο είρην, ο παιδονόμος, ή οποιοσδήποτε πρεσβύτερος ασχολείτο με
την εκπαίδευση ελεύθερα και εθελοντικά. Τούτο το σύστημα, βέβαια,
εξαιτίας της απλότητάς του δεν κόστιζε στην πόλη-κράτος. Επίσης,
ήταν ένα σύστημα απόλυτα φυσικής εκπαίδευσης. Ο Πλούταρχος αναφέρει πως
«μάθαιναν γράμματα γιατί κάτι τέτοιο ήταν χρήσιμο». Στην πραγματικότητα
οι γραπτοί νόμοι ήταν πολύ λίγοι και περνούσαν από γενιά σε γενιά μέσω
της προφορικής παράδοσης. Φυσικά, η ρητορική απαγορευόταν σε
αντιπαράθεση με τις ελεγείες του Τυρταίου, αλλά η δύναμη του λόγου ήταν
πανταχού παρούσα. Ο Πλάτωνας στον Πρωταγόρα λέγει πως «αν συζητήσεις με
ένα Λάκωνα, στην αρχή σου φαίνεται απλά ηλίθιος. Ξαφνικά, σε ένα κρίσιμο
σημείο, πετάει λίγα λόγια και τότε οι συνομιλητές του φαίνονται μικρά
παιδιά μπροστά του».
Οπωσδήποτε, το αντικείμενο της σπαρτιατικής εκπαίδευσης δεν ήταν η
συσσώρευση γνώσης και η διανοητική οξύτητα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως η
Σπάρτη δεν ήταν αφεαυτής μια εκπαιδευτική δύναμη. Στην πραγματικότητα
είναι λίγα τα όσα γνωρίζουμε, προκειμένου να έχουμε μια αντικειμενική
άποψη και σε ορισμένες περιπτώσεις τα συμπεράσματά μας είναι αυθαίρετα ή
αντιφατικά.
Για παράδειγμα, γνωρίζουμε ότι οι Σπαρτιάτες εκτιμούσαν
πολύ τον Όμηρο για το ηρωικό του ύφος, παρόλο που τρόπος ζωής που
περιέγραφε ήταν Ιωνικός και όχι Δωρικός. Σύμφωνα με τον Βέρνερ Τζάγκερ
στο έργο του Παιδεία, η πεποίθηση πως η σπαρτιατική εκπαίδευση δεν ήταν
τίποτε άλλο από στρατιωτική εκπαίδευση, προήλθε από τις αφηγήσεις του
Αριστοτέλη στα Πολιτικά και του Πλάτωνα στους Νόμους, όπου περιγράφει το
πνεύμα του συντάγματος του Λυκούργου. Ωστόσο, είναι πολύ πιθανό τούτες
οι απόψεις να είναι προϊόν των συγκυριών της εποχής της παρακμής της
Σπάρτης, η οποία κυριευμένη από δίψα για δύναμη έχασε την παλιά ευνομία
της, την οποία τόσο θαύμασε όλος ο ελληνικός κόσμος.
Με τη σειρά του το κρητικό σύστημα εκπαίδευσης ήταν παρόμοιο με
εκείνο της Σπάρτης από πολλές απόψεις. Κατά τον ίδιο τρόπο η διδασκαλία
παρεχόταν από ένα πρεσβύτερο μέλος της κοινότητας, αλλά στην Κρήτη η
εκπαίδευση κόστιζε στους γονείς ακόμη λιγότερα απ ό,τι στη Σπάρτη, καθώς
τα παιδιά τρέφονταν κυρίως με δημόσια έξοδα. Οι γυναίκες έπειρναν το
γεύμα τους στο σπίτι, ενώ οι άνδρες σε λέσχες που αποκαλούνταν ανδρεία.
Στα ανδρεία συμμετείχαν όλα τα αρσενικά της οικογένειας. Συνήθως τα
αγόρια δικαιούνταν το μισό της τροφής των ενήλικων, εκτός από τα ορφανά
που δικαιούνταν πλήρη μερίδα στη λέσχη του νεκρού πατέρα τους.
Στην πραγματικότητα η κρητική λέσχη είναι ένα αμάλγαμα αρκετών
οικογενειών σε ένα είδος πατριάς, όλα τα αρσενικά μέλη της οποίας
δειπνούσαν μαζί. Τα αγόρια τούτης της πατριάς κοιμούνταν πιθανώς μαζί σε
κοιτώνες της λέσχης και σχημάτιζαν ένα ξεχωριστό σχολείο. Στα κοινά
συσσίτια με την παρουσία των πρεσβύτερων ενθαρρύνονταν οι συζητήσεις
γύρω από ηθικά και πολιτικά θέματα, τα οποία όφειλαν να διδαχθούν. Οι
πρεσβύτεροι εξέλεγαν κάποιον να υπηρετήσει ως παιδονόμος ή επιστάτης
των αγοριών της λέσχης. Κάτω από την επίβλεψή του τα αγόρια μάθαιναν
γράμματα, γυμνάζονταν διαρκώς, εκπαιδεύονταν στη χρήση των όπλων
-ιδιαίτερα του τόξου- και στους πολεμικούς χορούς, όπως ο χορός των
Κουρητών και ο Πυρίχειος. Μάθαιναν σαν τραγούδι τους νόμους της πατρίδας
τους, για να τους αποστηθίζουν, μια και η άγνοια των νόμων δε
δικαιολογείτο. Ο παιάνας ήταν η κύρια μορφή τραγουδιού τους και ήταν
εκπαιδευμένοι στο λιτό ύφων των λακεδαιμόνιων συναδέλφων τους.
Οι νεαροί Κρήτες εκπαιδεύονταν στην ατομική και την ομαδική μάχη
ενάντια σε άλλες λέσχες-σχολεία. Επίσης, διδάσκονταν την αντοχή σε
πολλών ειδών δυσκολίες. Χειμώνα-καλοκαίρι φορούσαν τον ίδιο κοντό χιτώνα
-όπως και οι Σπαρτιάτες- και μάθαιναν να αψηφούν τη ζέστη και το κρύο,
τα ορεινά μονοπάτια και τα χτυπήματα που δέχονταν στα γυμνάσια και τις
μάχες.
Στα σχολεία παρέμεναν ως τα δέκα επτά τους χρόνια, οπότε και
γίνονταν έφηβοι με ειδική τελετή, τα Εκδύσια. Όπως οι νέοι της Αθήνας,
έδιναν όρκο υπακοής στο κράτος και μίσους ενάντια στους εχθρούς του και
κατόπιν έμπαιναν σε αγέλες, τις οποίες συγκέντρωναν γύρω τους πλούσιοι
και διακεκριμένοι έφηβοι. Ο αριθμός των ατόμων που συγκέντρωνε μια αγέλη
εξαρτάτο κυρίως από τον πλούτο και τη δημοτικότητα του νέου, γεγονός
που προσδίδει στο θεσμό ένα αριστοκρατικό στοιχείο, σε αντίθεση με τη
Σπάρτη.
Ο πατέρας του νεαρού αρχηγού ήταν συνήθως ο αρχηγός της αγέλης
-αγελάτης- και είχε πλήρη εξουσία. Καθοδηγούσε τους νέους στο κυνήγι και
τους δρόμους, δηλαδή τα γυμνάσια των εφήβων. Μάλιστα, οι Κρήτες που δεν
είχαν ακόμη εισέλθει σε αγέλες εξαιρούνταν αυτών των γυμνασίων και
ονομάζονταν απόδρομοι. Ο αρχηγός της αγέλης μάζευε τους την αγέλη όπου
επιθυμούσε και είναι πολύ πιθανό πως οι νέοι έτρωγαν και κοιμούνταν στο
σπίτι του προστάτη τους.
Η ζωή τους περιβαλλόταν από μια πολεμική ατμόσφαιρα και θεωρούσαν
πολύτιμα αγαθά τη στρατιωτική στολή και τα όπλα τους. Στις αγέλες οι
νεαροί Κρήτες έμεναν ως τη μέρα του γάμου τους, οπότε επέστρεφαν στα
σπίτια και τις λέσχες τους.
Από πρακτικής άποψης δεν μπορούμε να πούμε πολλά για την κρητική
εκπαίδευση. Από την ημέρα που ο Ιδομενέας σαλπάρισε από την Τροία, η
Κρήτη σχεδόν χάνεται από την ελληνική ιστορία. Πολύ ισχυρή για να της
επιτεθούν οι γείτονές της και συνάμα πολύ αδύναμη εξαιτίας των πολλών
φέουδων παρέμεινε απομονωμένη από την ηπειρωτική Ελλάδα και το
αρχιπέλαγος ως το τέλος της περιόδου της ελληνικής ανεξαρτησίας.
Αθήνα και οι άλλες πόλεις της Ελλάδας
Στη Λακωνία και την Κρήτη –κυρίως αγροτικές περιοχές που
στηρίζονταν στο σύστημα της γαιοκτησίας- δεν υπήρχε η ανάγκη εκπαίδευσης
σε θέματα που σχετίζονταν με το εμπόριο ή τη βιοτεχνία. Θα περίμενε,
λοιπόν, κανείς να ανακαλύψει πολλά τέτοια στοιχεία στους Αθηναίους ή
τους Ίωνες της Μ. Ασίας. Η πραγματικότητα, όμως, ήταν εντελώς
διαφορετική.
Για τον Έλληνα η λέξη εκπαίδευση σήμαινε εκπαίδευση του χαρακτήρα,
αρμονική ανάπτυξη του σώματος, του νου και της φαντασίας και συνεπώς
κάθε είδους τεχνική εκπαίδευση αποκλειόταν από τα ελληνικά σχολεία ως
βάναυσος. Ο Ηρόδοτος ισχυρίζεται πως απέκτησαν αυτή την άποψη από τους
λαούς που τους περιέβαλαν. Με τη σειρά του ο Πλάτωνας θεωρεί τον έμπορο ή
τον τεχνίτη ακατάλληλο ως ενεργό πολίτη, όπως και ο Αριστοτέλης, ο
οποίος θεωρεί ανάξιο ό,τι παρεμβάλλεται στη σωματική ή τη διανοητική
ανάπτυξη.
Πώς, λοιπόν, διδάσκονταν οι τέχνες και το εμπόριο στην αρχαία
Ελλάδα; Από τις μαρτυρίες που διαθέτουμε, οι τέχνες ή το εμπόριο ήταν
κυρίως κληρονομική ενασχόληση. «Οι γιοι των τεχνιτών μαθαίνουν την τέχνη
του πατέρα τους, όσο μπορούν οι πατέρες και και οι όμοιοί τους να τη
διδάξουν». Στη Δημοκρατία ο Πλάτων αναφέρει πως οι παίδες, των
κεραμιστών -μια λέξη που περιλαμβάνει τους γιους και τους
μαθητευόμενους- είναι στην πραγματικότητα υπηρέτες και βοηθοί για μακρύ
χρονικό διάστημα, πριν τους επιτραπεί να φτιάξουν το δικό τους κεραμικό.
Οι μαθητές ενός γιατρού που ονομαζόταν Πιτταλός αναφέρονται
από τον Αριστοφάνη, ενώ ο κωμωδιογράφος Σωσίπατρος βάζει έναν μάγειρα
να λέει πως οι μαθητές του πρέπει να γνωρίζουν αστρολογία, αρχιτεκτονική
και στρατηγική, πριν έρθουν να μαθητεύσουν δίπλα του. Με τη σειρά του ο
Σόλων, προκειμένου να ενθαρρύνει τους αθηναίους τεχνίτες, έλεγε πως «ο
πατέρας που δε δίδαξε το γιο του κάποια τέχνη, δεν μπορεί να απαιτεί
βοήθεια στα γεράματά του».
Υπήρχε, λοιπόν, ένα σύστημα μεταβίβασης της γνώσης, σε ό,τι
αφορούσε το εμπόριο και τις τέχνες, αλλά η γενική άποψη ήταν πως: «η
τεχνική καθοδήγηση και όλη η διδασκαλία που αποβλέπει στην οικονομική
απολαβή είναι χυδαία και δε δικαιούται το όνομα της εκπαίδευσης. Η
αληθινή εκπαίδευση στοχεύει αποκλειστικά στην αρετή, η οποία ωθεί το
παιδί να είναι καλός πολίτης, ικανός να κυβερνήσει και να υπακούσει».
Έτσι, οι Σπαρτιάτες και οι Κρήτες δεν ήταν μόνοι. Είχαν την υποστήριξη
όλης της Ελλάδας στην απόφασή τους να εξορίσουν από τα σχολεία τους κάθε
ιδέα τεχνικής ή επαγγελματικής εκπαίδευσης.
Παρόλα αυτά η εκπαίδευση και πάλι έμεινε μισή, συγκρινόμενη
με τα δεδομένα των σύγχρονων κοινωνιών. Και τούτο γιατί απευθυνόταν
μόνο στα αγόρια της οικογένειας. Οι γυναίκες ζούσαν περίπου σε καθεστώς
ανατολίτικου περιορισμού, εκτός ίσως από τη Χίο, τη Λοκρίδα, την Κρήτη
και φυσικά τη Σπάρτη. Σύμφωνα με τον Περικλή δια στόματος Θουκυδίδη, η
Αθηναία μητέρα οφείλει να ζει τόσο αποσυρμένη ζωή, ώστε το όνομά της να
μην ακούγεται ανάμεσα στους άνδρες, είτε για καλό ή για κακό. Ο Πλάτων
είναι ο πρώτος που ενδιαφέρεται για την εκπαίδευση των γυναικών, τις
συζύγους των φυλάκων της κοινότητας. Στην πραγματικότητα τις θεωρεί όχι
μόνον σύζυγους αλλά και φύλακες.
Θεωρεί πως οι γυναίκες των φυλάκων είναι ικανές για δημιουργική
συνεισφορά στο κτίσιμο της κοινότητας, αλλά δεν περιμένει πως αυτό θα το
κάνουν μέσω της οικογενειακής ζωής. Με αυτόν τον τρόπο αντιτίθεται στην
επικρατούσα άποψη πως οι γυναίκες είναι μόνο για να κάνουν παιδιά και
να φροντίζουν το νοικοκυριό τους. Παραδέχεται πως διαθέτουν λιγότερη
σωματική ρώμη, αλλά αυτό δεν μπορεί να τις εμποδίσει από το να
μοιράζονται τα καθήκοντα των φυλάκων. Αν, λοιπόν, είναι ικανές να κάνουν
την ίδια δουλειά, τότε δικαιούνται τροφής και παιδείας. Αυτός είναι ο
λόγος για τον οποίο πρέπει να εκπαιδεύονται στη μουσική, τη γυμναστική
και τον πόλεμο, όπως ακριβώς οι άνδρες.
Τούτη η άποψη είναι στην πραγματικότητα μια επαναστατική
ανανέωση, που πιθανώς ξεσήκωσε πολύ γέλιο στην εποχή της. Είναι δυνατόν
οι γυναίκες να γυμνάζονται γυμνές στην παλαίστρα, όταν μάλιστα σύμφωνα
με τα λόγια του Ηρόδοτου η γυναίκα χάνει τη σεμνότητά της μαζί με τα
ρούχα της; Όμως ο Πλάτων δε θεωρεί πως κινδυνεύει η ηθική από τους
κανόνες που θέτει. Σκέπτεται πως ήταν οι βάρβαροι εκείνοι που επέβαλαν
τη άποψη ότι η γύμνια είναι ατιμωτική ακόμη και για τους άνδρες,
επηρεάζοντας τους Έλληνες της Μ. Ασίας.
Η άποψή του συμβολίζει τις γενικότερες κοινωνικές αλλαγές του 4ου
αιώνα, μια εποχή κατά την οποία οι καλλιτέχνες άρχισαν να απεικονίζουν
τη γυναίκα γυμνή. Από την άλλη οι γυναίκες είναι επιτυχημένες στην
ιατρική και τη μουσική. Γιατί όχι. Λοιπόν, και στα αθλητικά ή το
χειρισμό των όπλων; Επιπλέον, ο αυξανόμενος αριθμός των γυναικείων ρόλων
στην τραγωδία δείχνει πως η γυναίκα σε αυτή την εποχή ανακαλύπτεται ως
ανθρώπινο ον και πως συζητείται πλέον δημόσια το δικαίωμά της στην
εκπαίδευση. Ο Πλάτων προσθέτει μερικές σπαρτιατικές πινελιές στο σχέδιό
του.
Αν, όμως, αφαιρεθούν ορισμένα από τα εξωτερικά χαρακτηριστικά,
αυτό που μένει είναι ένα σύγχρονο πρόγραμμα για την εκπαίδευση των
γυναικών. Ας κλείσουμε εδώ, όμως, αυτό το θέμα, που οπωσδήποτε
δικαιούται γενικότερης ανάλυσης και ερμηνείας, γιατί ερμηνεύει σκοτεινές
πτυχές ενός λαμπρού κατά τα άλλα πολιτισμού, επηρεασμένου ωστόσο σαφώς
από το μύθο της πατριαρχίας και ας επιστρέψουμε στην προσπάθειά μας να
καταγράψουμε -έστω και συνοπτικά- την εκπαίδευση στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Θα δούμε τώρα πώς ήταν διαρθρωμένη η παιδεία στην Αθήνα και
τις άλλες πόλεις. Το σύνηθες σύστημα της πρωτοβάθμιας -θα μπορούσαμε να
πούμε- εκπαίδευσης στην Αθήνα είναι ευθύνη των γραμματιστών, των
κιθαριστών και των παιδοτρίβων. Οι γραμματιστές δίδασκαν γραφή, ανάγνωση
και στοιχεία αριθμητικής και δίδασκαν τους μαθητές τους να διαβάζουν
και να μαθαίνουν από στήθους τους μεγάλους ποιητές -Όμηρο Ησίοδο κ.α. Οι
κιθαριστές με τη σειρά τους δίδασκαν τα αγόρια πώς να παίζουν την
επτάχορδη λύρα και να τραγουδούν τα έργα των λυρικών ποιητών.
Οι παιδοτρίβες φρόντιζαν για τη φυσική τους ανάπτυξη με
τρόπο επιστημονικό. Τους δίδασκαν την πάλη, το παγκράτιο, την πυγμαχία,
το τρέξιμο, τη ρίψη του δίσκου, το άλμα και ποικίλες άλλες ασκήσεις
στην παλαίστρα. Σε αυτό το τριπλό σύστημα ενίοτε προστίθετο και το
σχέδιο ή η ζωγραφική, ειδικότερα από τα τέλη του 4ου αιώνα. Ωστόσο, το
σύνηθες σύστημα εκπαίδευσης περιελάμβανε λογοτεχνία, μουσική και
αθλητικά.
Ποιο απ’ όλα διδασκόταν πρώτο; Μάλλον διδάσκονταν όλα ταυτόχρονα,
αν και η φυσική εκπαίδευση σε απλουστευμένη μορφή ήταν η πρώτη
ενασχόληση των αγοριών από το 6ο έτος της ηλικίας τους. Για τις πιο
περίπλοκες ασκήσεις και τεχνικές έπρεπε να περιμένουν τουλάχιστον ως τα
δώδεκα. Ωστόσο, τόσο ο Πλάτωνας όσο και ο Αριστοτέλης επιμένουν πως η
φυσική προετοιμασία πρέπει να ξεκινά αρκετά χρόνια πριν από κάθε είδους
διανοητική εκπαίδευση. Την κύρια ευθύνη για τη σειρά προετοιμασίας και
τη διευθέτηση τέτοιων θεμάτων είχε ο παιδαγωγός της οικογένειας, ο
οποίος ανήκε στο υπηρετικό προσωπικό.
Σε παλαιότερες εποχές τούτη η πρωτοβάθμια εκπαίδευση διαρκούσε
ως τα δέκα οκτώ. Αλλά προς το τέλος του 5ου αιώνα δημιουργήθηκε ένα
δευτεροβάθμιο σύστημα εκπαίδευσης. Η πιο σημαντική μαρτυρία
έρχεται από τον Πλάτωνα, ο οποίος περιγράφει στη Δημοκρατία ένα σύστημα
μαθητείας στα μαθηματικά λίγο πριν την εφηβεία. Σύμφωνα με τον
Αριστοτέλη εφαρμοζόταν τρία χρόνια πριν την εφηβεία, αν και στην
πραγματικότητα η παρακολούθηση των μαθημάτων δεν ήταν αυστηρά
καθορισμένη. Ενίοτε οι γιοι των φτωχών ολοκλήρωναν γρήγορα το πρόγραμμα
της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ οι γόνοι των πλουσίων την
καθυστερούσαν όσο ήθελαν, γεγονός που ο Ξενοφών θεωρεί απαξιωτικό για
την αθηναϊκή εκπαίδευση.
Μετά τα δέκα οκτώ οι νεαροί Αθηναίοι προχωρούσαν στην πολεμική
τους εκπαίδευση. Τον πρώτο χρόνο αυτής της εκπαίδευσης τον περνούσαν
στην Αθήνα και τον δεύτερο σε φρούρια των συνόρων και σε στρατόπεδα.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μάλλον διέθεταν λίγο χρόνο για
διανοητικές ενασχολήσεις. Ωστόσο, όταν κατέρρευσε η στρατιωτική δύναμη
των Αθηνών υπό την μακεδονική κυριαρχία, τα στρατιωτικά καθήκοντα των
εφήβων έγιναν εθελοντικά και η εκπαίδευσή τους αντικαταστάθηκε από
μαθήματα φιλοσοφίας και λογοτεχνίας.
Το στρατιωτικό σύστημα έγινε Πανεπιστήμιο, το οποίο παρακολουθούσαν
λίγοι εύποροι νέοι ή πλούσιοι ξένοι. Ως πρόδρομος του πρώτου
πανεπιστημίου, η δίχρονη εκπαίδευση των εφήβων δικαιούται τον τίτλο της
τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, παρόλο που ως τον 3ο αιώνα παρείχε μόνο
στρατιωτική εκπαίδευση.
Η αθηναϊκή εκπαίδευση, όπως και η εκπαίδευση των άλλων
πόλεων, διαιρείται σε τρία στάδια: Το Πρωτοβάθμιο, από τα έξι ως τα δέκα
τέσσερα, το Δευτεροβάθμιο από τα δέκα τέσσερα έως τα δέκα οκτώ και το
τριτοβάθμιο από τα δέκα οκτώ έως τα είκοσι.
Από τα τρία στάδια το τρίτο μόνο ήταν υποχρεωτικό και το παρείχε η
πόλη-κράτος. Το δεύτερο ήταν εντελώς προαιρετικό και μάλλον για τους
εύπορους. Από το πρωτοβάθμιο τα γράμματα ήταν μάλλον δια νόμου
υποχρεωτικά, όπως φαίνεται από έναν παλιό νόμο που αποδίδεται στο Σόλωνα
και ο οποίος αναφέρει πως το παιδί πρέπει να διδάσκεται γράμματα και
κολύμπι. Μετά από αυτό οι φτωχοί μπορούν να στρέψουν την προσοχή τους
στη γεωργία και το εμπόριο, ενώ οι πλουσιότεροι στη μουσική, την
ιππασία, τη γυμναστική, το κυνήγι και τη φιλοσοφία.
Συμπέρασμα
Φαίνεται από τα παραπάνω πως η παιδεία των αρχαίων στην
πλήρη μορφή της υπήρξε προνόμιο των εύπορων τάξεων, κάτι που αδιάκριτα
συμβαίνει ως τη σύγχρονη εποχή μας με συγκαλυμμένο ή απροκάλυπτο τρόπο.
Ωστόσο, είναι φανερό πως ο στόχος της ελληνικής εκπαίδευσης
στην αρχαιότητα θεωρητικά και πρακτικά ήταν η παραγωγή του καλύτερου
δυνατού πολίτη και όχι ο πλουτισμός –σε αντιστροφή προς τη σύγχρονη
πραγματικότητα. Αναζητούσε το καλό της κοινότητας και όχι το καλό του
ατόμου. Βέβαια οι μέθοδοι και τα υλικά της μαθητείας διέφεραν από
περιοχή σε περιοχή, όμως το ζητούμενο ήταν το ίδιο, η εκπαίδευση του
χαρακτήρα, κάτι που οι Έλληνες γονείς ζητούσαν επίμονα από τους
διευθυντές των σχολείων.
Επίσης σημαντική -αν και όχι στην περίπτωση της Σπάρτης ή της
Κρήτης, όπου το ιδανικό ζητούμενο ήταν η ανδρεία, η τόλμη, η στρατιωτική
μαθητεία και η διακυβέρνηση- ήταν η αναζήτηση της αισθητικής και της
φαντασίας, μέσω της τέχνης και της μουσικής.
Τούτο γινόταν μέσω της εξατομίκευσης και της απομάκρυνσης του
παιδιού από τις επιρροές της οικογένειας. Τόσο ο νεαρός Σπαρτιάτης όσο
και ο νεαρός Αθηναίος ή Εφέσιος από τα έξι μόλις χρόνια του περνούσε όλη
την ημέρα του μακριά από το σπίτι, με τη συντροφιά των συνομηλίκων του
στην παλαίστρα ή τους δρόμους. Μάθαινε να ξεκόβει από την οικογένειά του
και να σχετίζεται με τους αυριανούς συμπολίτες του.
Αναμφίβολα έχανε πολλά από αυτό το σύστημα, αλλά έτσι εξασφαλιζόταν
η ενότητα και η συνέχεια της πόλης-κράτους. Όλα εξασφάλιζαν πως το
παιδί θα συνειδητοποιούσε ότι είναι μέλος μιας κοινότητας, για την
ευτυχία και την ευημερία της οποίας η προσωπική τους επιθυμία ή
ευχαρίστηση έπρεπε να υποτάσσεται. Με αυτόν τον τρόπο αναπτύχθηκε και
έμεινε στην ιστορική μνήμη η αίσθηση της αυτοθυσίας για χάρη της
πολιτείας ή της κοινότητας.
Τώρα στο χέρι μας είναι να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα της
παιδείας στο παρελθόν με τα αποτελέσματα της παιδείας στο παρόν. Στο
χέρι μας είναι να εξάγουμε συμπεράσματα, για το πού μας οδηγεί αλάθητα η
παρούσα νοοτροπία μας σε εκπαιδευτικά θέματα. Και όλα αυτά γιατί η
μελέτη του παρελθόντος δεν είναι αυτοσκοπός ή ξερή επιστημονική έρευνα.
Είναι η μελέτη ενός παραδείγματος, με την αυστηρά επιστημονική έννοια,
που μπορεί να μας δείξει το δρόμο για την ατομική και συλλογική
ολοκλήρωση.
[Πηγή: ellinikoarxeio.com]
Η προστασία της καφέ αρκούδας και της γκρι αδιαφάνειας
Η προστασία της καφέ αρκούδας και της γκρι αδιαφάνειας. Του Χρήστου Μάτη
08:27, 22 Αυγ 2013 | tvxsteam
tvxs.gr/node/136359
Διαβάζοντας προσεκτικά την ανακοίνωση του Αρκτούρου, με την οποία χαρακτηρίζει σφάλμα την αποδοχή της δωρεάς από την Χρυσή Αυγή, είναι προφανές ότι δεν μετακινείται ρούπι από τις θέσεις που είχε εκφράσει σε παλαιότερες τοποθετήσεις του.Και παρά τον ενθουσιασμό που προκάλεσε η επιστροφή της δωρεάς από την Χρυσή Αυγή, ουδόλως δείχνει να συμμερίζεται τις απόψεις εκείνων, οι οποίοι πανηγύρισαν για την απόφαση.
Αντίθετα αποδίδει την εκ των υστέρων απόρριψη της δωρεάς στο ότι η Χρυσή Αυγή είναι «πολιτικό κόμμα» και ασφαλώς όχι στο ότι είναι «νεοναζιστικό μόρφωμα».
Πρακτικώς λέει ότι δεν υπάρχει μαύρη ή κόκκινη σωτηρία της αρκούδας και του ελληνικού ποιμενικού, άρα όποιο κόμμα κι αν ήταν η δωρεά θα έπρεπε να απορριφθεί.
Δεν ξέρω γιατί ενθουσιάζονται όσοι καλούσαν τον Αρκτούρο να απορρίψει τη δωρεά επειδή ήταν από την Χρυσή Αυγή, αφού στα μάτια του Αρκτούρου η Χρυσή Αυγή είναι «πολιτικό κόμμα», όπως η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Η πρακτική των ίσων αποστάσεων από τα κόμματα, που απογοητεύει ορισμένους κύκλους της Αριστεράς, που θεωρούν τις ΜΚΟ θεματική εξειδίκευση της δικιάς της γενικής πολιτικής ευαισθησίας, μπορεί να οφείλεται σε δύο λόγους: Είτε σε λόγους αρχών, είτε σε λόγους μιας βαθειάς γνώσης της πολιτικής. Όταν ταυτίζεσαι με κάποιον, μπαίνεις στο στόχαστρο των αντιπάλων του.
Περί κράτους και χρηματοδοτήσεων
Στην ανακοίνωσή του ο Αρκτούρος, όμως, ανοίγει ένα ακόμη μεγάλο θέμα: Το θέμα των χρηματοδοτήσεων των ΜΚΟ. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Από τα 21 χρόνια λειτουργίας του, τα τελευταία 11 ο ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ στήριξε τη δράση του σε ίδιους πόρους, τους οποίους εξασφάλιζε από δωρεές και χορηγίες ευαισθητοποιημένων ιδιωτών ή επιχειρήσεων και από εθελοντική προσφορά εργασίας και δράσης ενεργών πολιτών».
Μάλλον έχουν ξεχάσει δύο τρεις περιπτώσεις κρατικής χρηματοδότησης.
Για παράδειγμα το γεγονός ότι μέγας χορηγός της Οργάνωσης είναι ο ΟΠΑΠ. Στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, προφανώς, αλλά το χρήμα δεν παύει να προέρχεται από έναν κρατικό- ακόμη- Οργανισμό, οι επικεφαλής του οποίου διορίζονται ακόμη από την κυβέρνηση και υπακούουν στα κυβερνητικά κελεύσματα.
Ή τις 146.100 ευρώ που προκύπτουν από τον κατάλογο που κατέθεσε στη βουλή, στις 8 Σεπτεμβρίου 2011, ο τότε υπουργός εργασίας Γ.Κουτρουμάνης για τις ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν από τις κυβερνήσεις της ΝΔ, το 2006-2007;
Ή τις 30.000 ευρώ που διέθεσε το Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων του 2011, με σκοπό τη «διαμόρφωση μέρους της Νικείου Σχολής για τη δημιουργία κέντρου ενημέρωσης για τον Αρκτούρο Κοιν. Νυμφαίου Ν. Φλώρινας».
Πιθανόν η οργάνωση να έχει και διοικητικά προβλήματα, λαμβάνοντας υπόψη, ότι τον απολογισμό των 30.000 ευρώ που είχε πάρει το 2003 για τη δράση του Υπουργείου Παιδείας «Αξιοποίηση ηλεκτρονικών συστημάτων για την ευαισθητοποίηση του κοινού» τον έκανε το 2011.
Δημόσια μεγαθυμία
Αλλά το μείζον θέμα είναι τι γινόταν πριν από τα 11 χρόνια, δηλαδή πριν από το 2002. Διότι αυτό που προκύπτει είναι, ότι την εποχή της μεγάλης αντιπαράθεσης με την Κυβέρνηση και τον τότε ΥΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη για την ακύρωση της χάραξης της ΕΓΝΑΤΙΑΣ ΟΔΟΥ στο τμήμα Παναγιάς – Γρεβενών, ο Αρκτούρος δεχόταν κυβερνητικές χρηματοδοτήσεις.
Κι είναι να απορεί κανείς πώς είναι δυνατό το κράτος να χρηματοδοτούσε την Οργάνωση, η οποία από το 1994 απειλούσε να ξετινάξει τα δημόσια ταμεία, γιατί με την προσπάθεια για τη σωτηρία του καταφυγίου της αρκούδας ανέβαζε κατακόρυφα το κόστος της κατασκευής του συγκεκριμένου τμήματος, κάνοντας το μία απέραντη σειρά από σήραγγες και κοιλαδογέφυρες. [Το τμήμα είναι μήκους 35 χιλιομέτρων από τα οποία τα 16,4 χιλιόμετρα (47%) είναι γέφυρες και σήραγγες].
Το ότι το ελληνικό κράτος ήταν τόσο μεγάθυμο δεν ήταν γνωστό, αλλά επίσης δεν είναι γνωστό και τι χρήματα έχει πάρει ο Αρκτούρος. Διότι δεν δημοσιεύονται πουθενά.
Στον ιστότοπο της οργάνωσης υπάρχει μονάχα η λίστα των χορηγών (http://www.arcturos.gr/el/images/stories//xorigoi.pdf), αλλά δεν υπάρχει πουθενά οικονομικός απολογισμός για καμία από τις χρήσεις των 21 ετών που λειτουργεί η οργάνωση, όπως για παράδειγμα υπάρχει στο ελληνικό τμήμα της WWF από το 2008: http://www.wwf.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=159&Itemid=73.
Όπως υπάρχει στο ελληνικό τμήμα της Greenpeace από το 2005: http://www.greenpeace.org/greece/el/about/financial-reports/
Όπως υπάρχει στους Γιατρούς χωρίς Σύνορα: http://support.msf.gr/financial-transparency
Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι τρεις οργανώσεις κάνουν σαφή αναφορά στις οικονομικές δυσκολίες που προκάλεσε η κρίση. Η διαφορά από τον Αρκτούρο είναι ότι το λένε με αριθμούς και ορκωτούς ελεγκτές.
Όπως σαφή αναφορά κάνουν και στο επαγγελματικό προσωπικό τους. Αντίστοιχα στον ιστότοπο του Αρκτούρου δεν υπάρχει καμία τέτοια αναφορά, δεν γίνεται γνωστό ούτε πόσοι είναι, ούτε με τι σχέση εργασίας δουλεύουν. Είναι όλοι τους ασφαλισμένοι π.χ.;
Όπως δεν υπάρχει αναφορά στο Δ.Σ. και ποιοι το απαρτίζουν, δηλαδή ποιοι αποφασίζουν για τα χρήματα. Ο κ.Μπουτάρης δήλωσε στο ΒΗΜΑ της 18ης Αυγούστου ότι ταλαιπωρήθηκε πολύ να αποφασίσει για τη δωρεά της Χρυσής Αυγής. Δηλαδή μόνος το έκανε; Μόνος αποφασίζει;
Κάν’ το ελληνικά
Δυστυχώς το ίδιο πρόβλημα με τον Αρκτούρο έχουν και οι περισσότερες από τις 528 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, που το 2011 ήταν καταγεγραμμένες στο μητρώο της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) του υπουργείου Εξωτερικών. Δηλαδή ΜΚΟ, που χρηματοδοτούνταν από το δημόσιο ταμείο, ουσιαστικά διαψεύδοντας τον χαρακτηρισμό τους ως ΜΚΟ. Όπως πολλές τέτοιες Οργανώσεις χρηματοδοτούνται με δημόσιο χρήμα από δήμους.
Κι αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα διαφάνειας. Το οποίο πρέπει να απαντηθεί με διαφάνεια, διότι αλλιώς μπορεί να εκληφθεί η ευαισθησία ως άλλοθι.
Είναι προφανώς δικαίωμα των ΜΚΟ να επιλέγουν τους χρηματοδότες τους. Αλλά είναι υποχρέωσή τους να τους κάνουν γνωστούς, διότι η ευαισθησία τους σε ειδικά ζητήματα συγκινεί την κοινωνία και αυξάνει την επιρροή τους σε αυτήν. Πρέπει να ξέρουμε ποιος χρηματοδοτεί αυτήν την επιρροή.
Πρέπει να ξέρουμε πώς ζουν και πώς δουλεύουν. Και μέχρι να τα μάθουμε, μέχρι να αναγκαστούν να το δημοσιοποιήσουν, δεν υπάρχει κανένας λόγος να χρηματοδοτούνται.
Να μην μπαίνει ούτε ένα ευρώ στα ταμεία όσων ΜΚΟ δεν δημοσιοποιούν τι γίνεται αυτό το ευρώ, όταν βγαίνει από αυτά. Για όλα τα ευρώ που μπαίνουν στα ταμεία.
Και στις χορηγίες άνω των 5.000 ευρώ να υποχρεούνται να αναφέρουν και το όνομα του χορηγού δημοσίως.
Η διαφάνεια είναι το όπλο της τιμής μας.
*Ο Χρήστος Μάτης είναι Δημοτικος Σύμβουλος Θεσσαλονίκης
Σήμερα ο καθένας ζει στην εξορία του
Σήμερα ο καθένας ζει στην εξορία του
Για τα λάθη που
έχει κάνει στην ζωή του, την πορεία του στο τραγούδι, αλλά και για την
προσωπική του ζωή, μίλησε ο Κώστας Μακεδόνας στον Aχελώο tv και στον
δημοσιογράφο Μάκη Μάκκα. Ο ίδιος δεν παρέλειψε να σχολιάσει, την
γενικευμένη οικονομική και κοινωνική κρίση που βιώνουμε τον τελευταίο
καιρό, και εξομολογήθηκε πως δεν έχει βγάλει πολλά λεφτά από το
τραγούδι, όπως πολλοί συνάδελφοι του.
O Κώστας Μακεδόνας είναι από τους ανθρώπους που κοιτούν την ουσία και όχι την επιφάνεια και το έχει αποδείξει με τα χρόνια καριέρας και το χαμηλό προφίλ που έχει καταφέρει να κρατήσει παρά την τεράστια επιτυχία που διαγράφει.
Ο σημαντικός ερμηνευτής κάνοντας ένα flashback στην καλλιτεχνική του πορεία απ' το το ξεκίνημά του με τον πρώτο του δίσκο με τον Σταμάτη Κραουνακη μέχρι σήμερα ανέφερε: «Θεωρώ ότι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχω καταφέρει στη δουλεία αυτή είναι οι συνεργασίες μου. Έχω την τεράστια τιμή και χαρά να έχω δουλέψει με τους καλύτερους, είτε στη δισκογραφία είτε στις συναυλίες και τις μουσικές σκηνές. Σαφώς, για μένα έχει ιδιαίτερη θέση ο Σταμάτης (Κραουνάκης) γιατί είναι ο άνθρωπος που με ανακάλυψε, ο άνθρωπος που με εμπιστεύτηκε στα είκοσι μου χρόνια. Σε μια στιγμή πολύ σημαντική στην καριέρα του, που θα μπορούσε να συνεργαστεί με όλους τους επώνυμους τραγουδιστές, διάλεξε ένα παιδάκι από τη Θεσσαλονίκη για να τραγουδήσει τα τραγούδια του. Αυτά δεν ξεχνιούνται.
Από όλους αυτούς τους ανθρώπους, συνθέτες, στιχουργούς, τραγουδιστές, κέρδισα πράγματα, είτε στο κομμάτι της δουλειάς, είτε με το ήθος τους απέναντι στη δουλειά».
Ο Κώστας Μακεδόνας αναφέρθηκε επίσης και στον αγαπημένο του φίλο και συνάδελφο του Αντώνη Ρέμο,χαρακτηρίζοντας τον επιτυχημένο και ταλαντούχο και σημείωσε ότι θαυμάζει την ικανότητα να πρωταγωνιστεί σε ένα χώρο με υψηλά μεροκάματα και μεγάλη προβολή: «Ο Αντώνης ο Ρέμος είναι φίλος μου πάνω από είκοσι χρόνια, παίζει σε άλλους χώρους που έχουν μεγαλύτερα μεροκάματα εγώ τον θαυμάζω γιατί αυτό που κάνει δεν μπορώ να το κάνω εγώ.
Είναι ταλαντούχος άνθρωπος ο Αντώνης και θα μπορούσε στο έντεχνο τραγούδι να διαγράψει το ίδιο μεγάλη καριέρα, αγαπάει αυτό που κάνει για αυτό και είναι επιτυχημένος. Είναι άξιος, δεν είναι τυχαία η επιτυχία του».
Ο γνωστός τραγουδιστής αναφέρθηκε και στην επίδραση που έχει η μουσική στους ανθρώπους και κατά πόσον μπορεί να τους βοηθήσει στη δύσκολη αυτή εποχή, σχολιάζοντας ότι και σήμερα γράφονται σημαντικά τραγούδια που εκφράζουν κοινωνική ανησυχία όμως χάνονται μέσα στον πανικό που επικρατεί δίχως να γίνουν αντιληπτά: «Έλεγα όταν μπήκαμε στην περιπέτεια της οικονομικής κρίσης, ότι ίσως αυτή η εποχή αποτελέσει κίνητρο να γραφτούν καλά πράγματα και έλπιζα είναι να γραφτούν καλά τραγούδια τώρα που τα πράγματα κοινωνικά, πολιτικά κι οικονομικά είναι δύσκολα. Όλα τα σημαντικά πράγματα που ακούμε ως κλασικά γράφτηκαν σε δύσκολες εποχές -σε πολέμους, στον Εμφύλιο, στη δικτατορία, στη μετανάστευση- όταν ο κόσμος δεν είχε καλά καλά να φάει. Τότε υπήρχε περισσότερο πάθος και ψυχή σ' αυτά που γίνονταν στις τέχνες. Εκείνες οι εποχές μας γέμισαν καλό υλικό
Αυτή την στιγμή όμως δεν βλέπεις να βγαίνει κάτι που θα εκφράσει όλο αυτό που γίνεται . Ίσως να μην υπάρχει στις μέρες μας ένας Θεοδωράκης, ένας Μαρκόπουλος.
Γιατί είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να βρεις καλά τραγούδια. Γράφονται μεν, αλλά ζούμε σε έναν πανικό. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να περνάνε από δίπλα μας και να μην τα αντιλαμβανόμαστε καθόλου. Μπορεί να ακούσεις ένα καλό τραγούδι, να περάσει από τα χέρια σου και να μην το πάρεις είδηση».
O ίδιος εξομολογήθηκε ότι αγχώνεται για το μέλλον και αν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα οικονομικά ενώ σημείωσε ότι δεν ανήκει στην κάστα των καλλιτεχνών με τα υψηλά νυχτοκάματα: «Στην καριέρα μου δεν έκανα προσχεδιασμένα πράγματα, έκανα αυτό που με οδηγούσε το καλλιτεχνικό ένστικτο και η καρδιά μου, δηλαδή έκανα τις επιλογές μου με γνώμονα την αισθητική μου και η αγάπη μου για αυτή την δουλειά και ποτέ βάζοντας άλλους παράγοντες όπως που θα είναι το όνομα στην αφίσα και ποιες θα είναι οι οικονομικές μου απολαβές.
Δεν κυνήγησα το χρήμα και δεν έτρωγε ποτέ αυτή η μανία για χρήμα και απολαβές γιατί εάν μπεις σε αυτό το «τρυπάκι» θα τρελαθείς. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Η νύχτα είναι μαύρη εδώ και καιρό. Πριν από την οικονομική κρίση, που ήταν και η χαριστική βολή, η διασκέδαση είχε περιοριστεί πολύ σε όλα τα επίπεδα.O δικός μου χώρος είχε πάντα χαμηλές αμοιβές τώρα έχει ακόμη χαμηλότερες. Φυσικά κάπου είχαμε ξεφύγει και λίγο υπήρχαν και οι υπερβολές.
Εγώ για κάποιο λόγο ντρεπόμουν να ζητήσω μεγάλα μεροκάματα, ήθελα πάντοτε να είμαι στην λογική, εάν πάει μια παράσταση καλά να πάρω χρήματα, εάν δεν πάει καλά όμως δεν ήθελα να με καταριούνται οι συνεργάτες μου επιχειρηματίες.
Δεν ήθελα να πάω κάπου και να πάρω εγώ τα τρελά λεφτά να μην πάει μια παραγωγή και να πάει κάποιος να κρεμαστεί, φυσικά ούτε να κάνεις μια συμφωνία και να έρθει ο άλλος να σου πει δεν πήγε και να αρχίσει το ψαλίδι. Το θέμα είναι να υπάρχει μια ισορροπία.Σήμερα ο καθένας ζει στην εξορία του και είμαστε σε μια χώρα που μας ωθεί στην αυτοεξόριξη».
Ο ερμηνευτής τέλος μίλησε για την οικονομική κρίση που έχει επηρεάσει και την Ελλάδα, και δήλωσε ότι είναι υπέρ της αλληλεγγύης καθώς η κρίση έχει αλλάξει τα μέχρι χθες δεδομένα: «Πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη αλληλεγγύη και μια μεγαλύτερη έννοια για τον αδύναμο που ζει δίπλα μας.
Υπάρχει σήμερα το φαινόμενο της αλληλεγγύης, δεν θα το δεις στον κόσμο με τα πολλά παιδιά, θα το δεις κυρίως στους φτωχούς τους ανθρώπους,γιατί ο φτωχός έχει πονέσει και ξέρει, έχει δει το παιδί του να πεινάει και ξέρει τι σημαίνει αυτό αισθάνεται το συναίσθημα αυτό όταν και ο διπλανός του έχει το ίδιο πρόβλημα».
Πηγή: Αχελώος tv
O Κώστας Μακεδόνας είναι από τους ανθρώπους που κοιτούν την ουσία και όχι την επιφάνεια και το έχει αποδείξει με τα χρόνια καριέρας και το χαμηλό προφίλ που έχει καταφέρει να κρατήσει παρά την τεράστια επιτυχία που διαγράφει.
Ο σημαντικός ερμηνευτής κάνοντας ένα flashback στην καλλιτεχνική του πορεία απ' το το ξεκίνημά του με τον πρώτο του δίσκο με τον Σταμάτη Κραουνακη μέχρι σήμερα ανέφερε: «Θεωρώ ότι το πιο πολύτιμο πράγμα που έχω καταφέρει στη δουλεία αυτή είναι οι συνεργασίες μου. Έχω την τεράστια τιμή και χαρά να έχω δουλέψει με τους καλύτερους, είτε στη δισκογραφία είτε στις συναυλίες και τις μουσικές σκηνές. Σαφώς, για μένα έχει ιδιαίτερη θέση ο Σταμάτης (Κραουνάκης) γιατί είναι ο άνθρωπος που με ανακάλυψε, ο άνθρωπος που με εμπιστεύτηκε στα είκοσι μου χρόνια. Σε μια στιγμή πολύ σημαντική στην καριέρα του, που θα μπορούσε να συνεργαστεί με όλους τους επώνυμους τραγουδιστές, διάλεξε ένα παιδάκι από τη Θεσσαλονίκη για να τραγουδήσει τα τραγούδια του. Αυτά δεν ξεχνιούνται.
Από όλους αυτούς τους ανθρώπους, συνθέτες, στιχουργούς, τραγουδιστές, κέρδισα πράγματα, είτε στο κομμάτι της δουλειάς, είτε με το ήθος τους απέναντι στη δουλειά».
Ο Κώστας Μακεδόνας αναφέρθηκε επίσης και στον αγαπημένο του φίλο και συνάδελφο του Αντώνη Ρέμο,χαρακτηρίζοντας τον επιτυχημένο και ταλαντούχο και σημείωσε ότι θαυμάζει την ικανότητα να πρωταγωνιστεί σε ένα χώρο με υψηλά μεροκάματα και μεγάλη προβολή: «Ο Αντώνης ο Ρέμος είναι φίλος μου πάνω από είκοσι χρόνια, παίζει σε άλλους χώρους που έχουν μεγαλύτερα μεροκάματα εγώ τον θαυμάζω γιατί αυτό που κάνει δεν μπορώ να το κάνω εγώ.
Είναι ταλαντούχος άνθρωπος ο Αντώνης και θα μπορούσε στο έντεχνο τραγούδι να διαγράψει το ίδιο μεγάλη καριέρα, αγαπάει αυτό που κάνει για αυτό και είναι επιτυχημένος. Είναι άξιος, δεν είναι τυχαία η επιτυχία του».
Ο γνωστός τραγουδιστής αναφέρθηκε και στην επίδραση που έχει η μουσική στους ανθρώπους και κατά πόσον μπορεί να τους βοηθήσει στη δύσκολη αυτή εποχή, σχολιάζοντας ότι και σήμερα γράφονται σημαντικά τραγούδια που εκφράζουν κοινωνική ανησυχία όμως χάνονται μέσα στον πανικό που επικρατεί δίχως να γίνουν αντιληπτά: «Έλεγα όταν μπήκαμε στην περιπέτεια της οικονομικής κρίσης, ότι ίσως αυτή η εποχή αποτελέσει κίνητρο να γραφτούν καλά πράγματα και έλπιζα είναι να γραφτούν καλά τραγούδια τώρα που τα πράγματα κοινωνικά, πολιτικά κι οικονομικά είναι δύσκολα. Όλα τα σημαντικά πράγματα που ακούμε ως κλασικά γράφτηκαν σε δύσκολες εποχές -σε πολέμους, στον Εμφύλιο, στη δικτατορία, στη μετανάστευση- όταν ο κόσμος δεν είχε καλά καλά να φάει. Τότε υπήρχε περισσότερο πάθος και ψυχή σ' αυτά που γίνονταν στις τέχνες. Εκείνες οι εποχές μας γέμισαν καλό υλικό
Αυτή την στιγμή όμως δεν βλέπεις να βγαίνει κάτι που θα εκφράσει όλο αυτό που γίνεται . Ίσως να μην υπάρχει στις μέρες μας ένας Θεοδωράκης, ένας Μαρκόπουλος.
Γιατί είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να βρεις καλά τραγούδια. Γράφονται μεν, αλλά ζούμε σε έναν πανικό. Υπάρχουν πράγματα που μπορεί να περνάνε από δίπλα μας και να μην τα αντιλαμβανόμαστε καθόλου. Μπορεί να ακούσεις ένα καλό τραγούδι, να περάσει από τα χέρια σου και να μην το πάρεις είδηση».
O ίδιος εξομολογήθηκε ότι αγχώνεται για το μέλλον και αν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα οικονομικά ενώ σημείωσε ότι δεν ανήκει στην κάστα των καλλιτεχνών με τα υψηλά νυχτοκάματα: «Στην καριέρα μου δεν έκανα προσχεδιασμένα πράγματα, έκανα αυτό που με οδηγούσε το καλλιτεχνικό ένστικτο και η καρδιά μου, δηλαδή έκανα τις επιλογές μου με γνώμονα την αισθητική μου και η αγάπη μου για αυτή την δουλειά και ποτέ βάζοντας άλλους παράγοντες όπως που θα είναι το όνομα στην αφίσα και ποιες θα είναι οι οικονομικές μου απολαβές.
Δεν κυνήγησα το χρήμα και δεν έτρωγε ποτέ αυτή η μανία για χρήμα και απολαβές γιατί εάν μπεις σε αυτό το «τρυπάκι» θα τρελαθείς. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα. Η νύχτα είναι μαύρη εδώ και καιρό. Πριν από την οικονομική κρίση, που ήταν και η χαριστική βολή, η διασκέδαση είχε περιοριστεί πολύ σε όλα τα επίπεδα.O δικός μου χώρος είχε πάντα χαμηλές αμοιβές τώρα έχει ακόμη χαμηλότερες. Φυσικά κάπου είχαμε ξεφύγει και λίγο υπήρχαν και οι υπερβολές.
Εγώ για κάποιο λόγο ντρεπόμουν να ζητήσω μεγάλα μεροκάματα, ήθελα πάντοτε να είμαι στην λογική, εάν πάει μια παράσταση καλά να πάρω χρήματα, εάν δεν πάει καλά όμως δεν ήθελα να με καταριούνται οι συνεργάτες μου επιχειρηματίες.
Δεν ήθελα να πάω κάπου και να πάρω εγώ τα τρελά λεφτά να μην πάει μια παραγωγή και να πάει κάποιος να κρεμαστεί, φυσικά ούτε να κάνεις μια συμφωνία και να έρθει ο άλλος να σου πει δεν πήγε και να αρχίσει το ψαλίδι. Το θέμα είναι να υπάρχει μια ισορροπία.Σήμερα ο καθένας ζει στην εξορία του και είμαστε σε μια χώρα που μας ωθεί στην αυτοεξόριξη».
Ο ερμηνευτής τέλος μίλησε για την οικονομική κρίση που έχει επηρεάσει και την Ελλάδα, και δήλωσε ότι είναι υπέρ της αλληλεγγύης καθώς η κρίση έχει αλλάξει τα μέχρι χθες δεδομένα: «Πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη αλληλεγγύη και μια μεγαλύτερη έννοια για τον αδύναμο που ζει δίπλα μας.
Υπάρχει σήμερα το φαινόμενο της αλληλεγγύης, δεν θα το δεις στον κόσμο με τα πολλά παιδιά, θα το δεις κυρίως στους φτωχούς τους ανθρώπους,γιατί ο φτωχός έχει πονέσει και ξέρει, έχει δει το παιδί του να πεινάει και ξέρει τι σημαίνει αυτό αισθάνεται το συναίσθημα αυτό όταν και ο διπλανός του έχει το ίδιο πρόβλημα».
Πηγή: Αχελώος tv
http://www.madata.gr/diafora/showbiz/294867.html
Πέμπτη 23 Μαΐου 2013
Ποιος φοβάται τη Χρυσή Αυγή;
Ποιος φοβάται τη Χρυσή Αυγή;
12:44, 21 Μάιος 2013 | tvxsteam
tvxs.gr/node/129225
Η αποβολή του βουλευτή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ Π. Ηλιόπουλου από τον αντιπρόεδρο της Βουλής Γ. Δραγασάκη πανηγυρίστηκε έξαλλα από το ΣΥΡΙΖΑ και απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια των κομμάτων της συγκυβέρνησης. Αποδεικνύοντας και οι μεν και οι δε ότι είναι ανίκανοι να κατανοήσουν το φαινόμενο της εξάπλωσης των νεοναζί, άρα και να χαράξουν πολιτική αντιμετώπισής του.
Η απόφαση του Αντιπροέδρου της Βουλής Γιάννη Δραγασάκη να αποβάλει το βουλευτή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ Π. Ηλιόπουλο ήταν καταχρηστική. Την ώρα που ο Γ. Δραγασάκης κάλεσε τοΦρούραρχο της Βουλής στην αίθουσα της ολομέλειας, ο Π. Ηλιόπουλος ασκούσε πολιτική κριτική.Απρεπή μεν, αλλά πολιτική κριτική (οι βρισιές που ξεστόμισε ήταν μετά από την πρόσκληση του Φρούραρχου). Το δε επιχείρημα ότι παραβίαζε τον Κανονισμό της Βουλής δε στέκει γιατί η συγκεκριμένη παραβίαση (ο σχολιασμός της προηγούμενης ερώτησης δηλαδή), συμβαίνει σχεδόν καθημερινά χωρίς ποτέ να έχει αποβληθεί από την αίθουσα βουλευτής γι αυτό.
Κατά παράδοξο (;) τρόπο την ακραία αντίδραση του Γ. Δραγασάκη δεν υπερασπίστηκε μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Την υπερασπίστηκαν - και πολύ πιο ένθερμα από το ΣΥΡΙΖΑ - το σύνολο των ΜΜΕ και τα κόμματα της συγκυβέρνησης (μάλιστα η ναυαρχίδα της κυβερνητικής προπαγάνδας, ΤΟ ΒΗΜΑ, έφθασε σε σημείο να αποδώσει, ψευδώς, στους βουλευτές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ την επιεικώς ατυχή ιδέα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Πάντζα να φωνάξει "Χάιλ Χιτλερ" τη στιγμή της αποβολής των τελευταίων από την αίθουσα).
Το περιστατικό της Παρασκευής, από το οποίο κερδισμένη υπήρξε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και ηττημένος κατά κράτος ο κοινοβουλευτισμός, σε συνδυασμό με το κακόγουστο σήριαλ του «αντιρατσιστικού νόμου», που όλο κατατίθεται στη Βουλή και ποτέ δεν κατατίθεται, αποδεικνύει την επικίνδυνη ανικανότητα του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων να κατανοήσουν το φαινόμενο της ενίσχυσης των νεοναζί και να χαράξουν στρατηγικές αντιμετώπισής του.
Ποιοι είναι οι ψηφοφόροι των νεοναζί; Τρεις είναι οι μεγάλες δεξαμενές ψήφων της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.
Κατ' αρχή είναι οι πολλές δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που είναι μακροχρόνια άνεργοι, που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν άστεγοι, που επιβιώνουν χάρη στα κοινωνικά παντοπωλεία και στα συσσίτια των Δήμων και της Εκκλησίας. Όλοι αυτοί που έχουν χάσει κάθε ελπίδα να ξαναζήσουν αξιοπρεπώς, με μια δουλειά και με οικονομική αυτοδυναμία και με τους οποίους κανείς δεν ασχολείται.
Είναι επίσης κάτι χιλιάδες μικρο-καταστηματαρχών που, ειτε γιατί είχαν κάνει τη χείριστη διαχείριση των επιχειρήσεών τους, είτε ενώ ήταν σε μια δύσκολη ταμιακή κατάσταση ήρθε η κρίση και τους αποτέλειωσε, και οι οποίοι τρέμουν στην ιδέα ότι θα υποστούν τη μοίρα των προηγούμενων.
Η τρίτη μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων των νεοναζί είναι η μεσοαστική, κυρίως, νεολαία. Ένα μεγάλο κομμάτι της, μεταξύ 15 και 25 ετών, μεγάλωσαν ως πρίγκιπες, φοιτώντας σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία κι έχοντας παχυλά χαρτζηλίκια που πλησίαζαν το βασικό μισθό και τώρα γνωρίζουν πως ποτέ δε θα ζήσουν στη ζωή τους έτσι.
Σε ό,τι αφορά τους κυβερνώντες, τα μυξοκλάματα της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ, περί ανάγκης να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές ανισότητες δεν έχουν τίποτα να πουν σε κάποια από τις τρεις παραπάνω κατηγορίες.
Όπως δεν έχουν να τους πουν τίποτα οι κορδακισμοί της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ περί ανάπτυξης από το 2014 και υπερήφανης Ελλάδας.
Ακριβώς όμως γι αυτό το λόγο, οι κατά καιρούς λεονταρισμοί του Δένδια και ο εργολαβικός «αντιφασιστικός αγώνας» του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ σίγουρα δεν περιορίζουν την εξάπλωση των νεοναζί, ενδεχομένως δε να είναι και βούτυρο στο ψωμί τους.
Άλλο τόσο όμως δεν έχουν τίποτα να πουν σε αυτούς τους ανθρώπους ο ΣΥΡΙΖΑ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλούν ακατάσχετα για κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά ούτε ξέρουν πώς θα ασχοληθούν με αυτή ούτε καν προσπαθούν. Το δε ΚΚΕ εναποθέτει τα πάντα στη Δευτέρα (σοσιαλιστική όμως) Παρουσία.
Κάποτε πρέπει στην Αριστερά να καταλάβουν ότι το ΕΑΜ, στο οποίο ωμνύουν πρωί, μεσημέρι και βράδυ, προ και μετά του φαγητού, απέκτησε κύρος στην ελληνική κοινωνία όχι γιατί διέθετε κάποιο «φοβερό και τρομερό στρατό, που νίκησε, ως άλλος Άγιος Γιώργης το δράκο των κατακτητών», αλλά γιατί ασχολήθηκε, κάτω από συνθήκες ακραίας έλλειψης τροφίμων, με την επιβίωση του πληθυσμού. Δημιουργώντας παράλληλες υποδομές και συνεργαζόμενο με όποιον μπορούσε να συνεργαστεί προκειμένου να δημιουργηθούν συσσίτια σε κάθε γωνιά των πόλεων.
Κι αφού το καταλάβουν να αφήσουν την επαναστατική γυμναστική και να δώσουν μάχη για να δώσουν ελπίδα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που στρέφονται προς τους νεοναζί. Ασχολούμενοι με τα προβλήματά τους, κι αφήνοντας για λίγο στην άκρη τους «εσωκομματικούς συσχετισμούς» που κανένα δεν ενδιαφέρουν.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Υ.Γ. Κατασταλτικά μέτρα κατά των νεοναζί προφανώς και είναι απαραίτητα. Θα αποκτήσουν νόημα όμως μονάχα αφού κάποιοι ασχοληθούν σοβαρά με τους ανθρώπους που εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε αυτούς. Ξεκινώντας από την ουσιαστική καταστολή της εγκληματικής τους δράσης. Αν, λέμε αν όλα αυτά γίνουν, κανένας Γιάννης Δραγασάκης δε θα είναι υποχρεωμένος να γίνεται ακραία τυπολάτρης με τον Κανονισμό της Βουλής.
Άτακτος Λόγος
Ποιος φοβάται τη Χρυσή Αυγή;
Ποιος φοβάται τη Χρυσή Αυγή;
12:44, 21 Μάιος 2013 | tvxsteam
tvxs.gr/node/129225
Η αποβολή του βουλευτή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ Π. Ηλιόπουλου από τον αντιπρόεδρο της Βουλής Γ. Δραγασάκη πανηγυρίστηκε έξαλλα από το ΣΥΡΙΖΑ και απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια των κομμάτων της συγκυβέρνησης. Αποδεικνύοντας και οι μεν και οι δε ότι είναι ανίκανοι να κατανοήσουν το φαινόμενο της εξάπλωσης των νεοναζί, άρα και να χαράξουν πολιτική αντιμετώπισής του.
Η απόφαση του Αντιπροέδρου της Βουλής Γιάννη Δραγασάκη να αποβάλει το βουλευτή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ Π. Ηλιόπουλο ήταν καταχρηστική. Την ώρα που ο Γ. Δραγασάκης κάλεσε τοΦρούραρχο της Βουλής στην αίθουσα της ολομέλειας, ο Π. Ηλιόπουλος ασκούσε πολιτική κριτική.Απρεπή μεν, αλλά πολιτική κριτική (οι βρισιές που ξεστόμισε ήταν μετά από την πρόσκληση του Φρούραρχου). Το δε επιχείρημα ότι παραβίαζε τον Κανονισμό της Βουλής δε στέκει γιατί η συγκεκριμένη παραβίαση (ο σχολιασμός της προηγούμενης ερώτησης δηλαδή), συμβαίνει σχεδόν καθημερινά χωρίς ποτέ να έχει αποβληθεί από την αίθουσα βουλευτής γι αυτό.
Κατά παράδοξο (;) τρόπο την ακραία αντίδραση του Γ. Δραγασάκη δεν υπερασπίστηκε μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Την υπερασπίστηκαν - και πολύ πιο ένθερμα από το ΣΥΡΙΖΑ - το σύνολο των ΜΜΕ και τα κόμματα της συγκυβέρνησης (μάλιστα η ναυαρχίδα της κυβερνητικής προπαγάνδας, ΤΟ ΒΗΜΑ, έφθασε σε σημείο να αποδώσει, ψευδώς, στους βουλευτές της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ την επιεικώς ατυχή ιδέα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Πάντζα να φωνάξει "Χάιλ Χιτλερ" τη στιγμή της αποβολής των τελευταίων από την αίθουσα).
Το περιστατικό της Παρασκευής, από το οποίο κερδισμένη υπήρξε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και ηττημένος κατά κράτος ο κοινοβουλευτισμός, σε συνδυασμό με το κακόγουστο σήριαλ του «αντιρατσιστικού νόμου», που όλο κατατίθεται στη Βουλή και ποτέ δεν κατατίθεται, αποδεικνύει την επικίνδυνη ανικανότητα του συνόλου των πολιτικών δυνάμεων να κατανοήσουν το φαινόμενο της ενίσχυσης των νεοναζί και να χαράξουν στρατηγικές αντιμετώπισής του.
Ποιοι είναι οι ψηφοφόροι των νεοναζί; Τρεις είναι οι μεγάλες δεξαμενές ψήφων της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.
Κατ' αρχή είναι οι πολλές δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων που είναι μακροχρόνια άνεργοι, που κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή να βρεθούν άστεγοι, που επιβιώνουν χάρη στα κοινωνικά παντοπωλεία και στα συσσίτια των Δήμων και της Εκκλησίας. Όλοι αυτοί που έχουν χάσει κάθε ελπίδα να ξαναζήσουν αξιοπρεπώς, με μια δουλειά και με οικονομική αυτοδυναμία και με τους οποίους κανείς δεν ασχολείται.
Είναι επίσης κάτι χιλιάδες μικρο-καταστηματαρχών που, ειτε γιατί είχαν κάνει τη χείριστη διαχείριση των επιχειρήσεών τους, είτε ενώ ήταν σε μια δύσκολη ταμιακή κατάσταση ήρθε η κρίση και τους αποτέλειωσε, και οι οποίοι τρέμουν στην ιδέα ότι θα υποστούν τη μοίρα των προηγούμενων.
Η τρίτη μεγάλη δεξαμενή ψηφοφόρων των νεοναζί είναι η μεσοαστική, κυρίως, νεολαία. Ένα μεγάλο κομμάτι της, μεταξύ 15 και 25 ετών, μεγάλωσαν ως πρίγκιπες, φοιτώντας σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία κι έχοντας παχυλά χαρτζηλίκια που πλησίαζαν το βασικό μισθό και τώρα γνωρίζουν πως ποτέ δε θα ζήσουν στη ζωή τους έτσι.
Σε ό,τι αφορά τους κυβερνώντες, τα μυξοκλάματα της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ, περί ανάγκης να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές ανισότητες δεν έχουν τίποτα να πουν σε κάποια από τις τρεις παραπάνω κατηγορίες.
Όπως δεν έχουν να τους πουν τίποτα οι κορδακισμοί της ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ περί ανάπτυξης από το 2014 και υπερήφανης Ελλάδας.
Ακριβώς όμως γι αυτό το λόγο, οι κατά καιρούς λεονταρισμοί του Δένδια και ο εργολαβικός «αντιφασιστικός αγώνας» του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ σίγουρα δεν περιορίζουν την εξάπλωση των νεοναζί, ενδεχομένως δε να είναι και βούτυρο στο ψωμί τους.
Άλλο τόσο όμως δεν έχουν τίποτα να πουν σε αυτούς τους ανθρώπους ο ΣΥΡΙΖΑ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλούν ακατάσχετα για κοινωνική αλληλεγγύη, αλλά ούτε ξέρουν πώς θα ασχοληθούν με αυτή ούτε καν προσπαθούν. Το δε ΚΚΕ εναποθέτει τα πάντα στη Δευτέρα (σοσιαλιστική όμως) Παρουσία.
Κάποτε πρέπει στην Αριστερά να καταλάβουν ότι το ΕΑΜ, στο οποίο ωμνύουν πρωί, μεσημέρι και βράδυ, προ και μετά του φαγητού, απέκτησε κύρος στην ελληνική κοινωνία όχι γιατί διέθετε κάποιο «φοβερό και τρομερό στρατό, που νίκησε, ως άλλος Άγιος Γιώργης το δράκο των κατακτητών», αλλά γιατί ασχολήθηκε, κάτω από συνθήκες ακραίας έλλειψης τροφίμων, με την επιβίωση του πληθυσμού. Δημιουργώντας παράλληλες υποδομές και συνεργαζόμενο με όποιον μπορούσε να συνεργαστεί προκειμένου να δημιουργηθούν συσσίτια σε κάθε γωνιά των πόλεων.
Κι αφού το καταλάβουν να αφήσουν την επαναστατική γυμναστική και να δώσουν μάχη για να δώσουν ελπίδα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που στρέφονται προς τους νεοναζί. Ασχολούμενοι με τα προβλήματά τους, κι αφήνοντας για λίγο στην άκρη τους «εσωκομματικούς συσχετισμούς» που κανένα δεν ενδιαφέρουν.
Γιάννης Χρυσοβέργης
Υ.Γ. Κατασταλτικά μέτρα κατά των νεοναζί προφανώς και είναι απαραίτητα. Θα αποκτήσουν νόημα όμως μονάχα αφού κάποιοι ασχοληθούν σοβαρά με τους ανθρώπους που εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε αυτούς. Ξεκινώντας από την ουσιαστική καταστολή της εγκληματικής τους δράσης. Αν, λέμε αν όλα αυτά γίνουν, κανένας Γιάννης Δραγασάκης δε θα είναι υποχρεωμένος να γίνεται ακραία τυπολάτρης με τον Κανονισμό της Βουλής.
Άτακτος Λόγος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)